Buiten zinnen verkeren…

Wanneer ik het woord fragmentarisch gebruik, doet dat direct denken aan puzzelstukjes. Maar dit keer is het een album geworden waar zowel foto’s van Kaeskoppenstad als van Helmut Newton in terug te vinden zijn. Of een oude matras die ik trof in de Warme Buurt in Amsterdam. Nu dien je dit laatste niet zo letterlijk te nemen, maar wat wel weer opvallend is dat de zakkendragersteeg deel uitmaakt van dit geheel. Een foto van een deel van een vervallen multiplexplaat, en een verzameling Gouda Bastards completeren dit geheel. Al met al een bonte verzameling van plaatjes die ook nog iets van de zomer op het plein vertellen. Een fotograaf met een kanon, terwijl op diezelfde plaat ook nog twee dames aan het rolstoeldansen zijn. Hoe bont wil je het hebben en hoe bont kan ik het vandaag nog maken” Hooguit door nog eens een compilatie van mijn fragmentatie aan den volke te tonen. En daar dien jet het vandaag mee te doen. Ik heb een belangrijk deel van mijn bezigheden vandaag buitenshuis genoten. In die zin dat ik mijn ledigheid heb bestreden. En dat er dit keer geen duivel aan te pas is gekomen. En dat is een constatering van de bovenste plank, waarop ik acuut nieuwsgierig ben naar dat wat zich op de onderste plank bevindt. Misschien wel een steen, maar mogelijk een put waarbij die steen van onderen had kunnen komen. Ik bedoel maar, hoe fragmentarisch kunnen woorden in dezen zijn” Alsof ik niet dagelijks buiten zinnen verkeer…


IMG_2615


IMG_2705


IMG_2723


IMG_2755


IMG_2787


IMG_2805