Brief aan Tilly (o.B.N.er)

Hallo Tilly!
Spontaan een brief! Tenminste, daar heeft het alle schijn van. Spontaniteit is echter een emotie, waarmee voorzichtig dient te worden omgegaan. Ongetwijfeld weet jij daar alles van! Niet voor niets dat jij, op wat rijpere leeftijd, die omslag in je leven hebt kunnen maken! Hetgeen je toch, naar mijn idee, goed heeft gedaan! Waar ik dan op mijn manier weer trots op ben. Torts op het feit dat ik je heb mogen leren kennen en dat ik je wat wegwijs heb kunnen maken op dat duistere pad dat psychiatrie heet te zijn. Of liever gezegd heette te zijn, want alles wat in die tak van gezondheidszorg wordt verricht, valt nu onder de noemer verpleegkunde. De variabelen A, B en Z hebben reeds lang het loodje gelegd! Alles op een grote hoop, patienten die zorgvragers dan wel klanten werden, clienten bij wijze van uitzondering en lotgenoten of mensen met mogelijkheden als dit in het belang van de socialisering, rehabilitatie dan wel in het feit dat case-managers op afstand dienden zorg te dragen voor een specifieke begeleiding. Dat alles onder een vlag die steeds meer stinkende lading ging dekken…
Genoeg echter voor dit moment! Tenslotte heb ik een deel van mijn gram afgelopen donderdag reeds gespuid en richt ik me nu niet alleen tot jou, maar ook op ons gemeenschappelijk verleden. Eenvoudig weg door wat namen te laten passeren, voorzien van mijn aantekeningen ten tijde van een rondje kennismaken. Mogelijk roept het ook weer bij jou wat beelden op…
Cees B. handbal, sportschool, hovenier. Momenteel voor een deel werkzaam in Nederland en voor dat andere deel in Zuid-Afrika. Dat hoef ik jou niet te vertellen! Esther de B. tekenen en schilderen. Esther van D. Lezen, geen sport. Alex G. gedichten, etaleur en trimdocent. Raymond de H. van huisman tot student, vader. Werkzaam in de nachtwacht voor wat betreft diensten etc. Henk H. lezen, schrijven, abseilen. Reina H. schilderen, lezen en tv kijken.
Dan kom jij: Tilly J. Je fietst, je zwemt en je maakt deel uit van een koor. Naar mijn idee traden jullie toen ook nog op in de Vigilantie en was het specifieke van dat koor dat het uitsluitend vrouwen betrof. En dat bracht mij weer terug in een ander verleden,namelijk mijn opleidingstijd in Santpoort. Daar werd, jaren later, onder de bezielende leiding van Dr. Mattheier, het prettig gestoorde vrouwenkoor opgericht waarbij hij, als enige man, die groep van een merkteken voorziene vrouwen, prettig gestoord liederen ten gehore bracht. Hij begeleidde ook dit geheel: achter de piano. Maar zie dit als een terzijde, een uitstapje mijnerzijds. Zoals ik me nog steeds veelvuldig uitstapjes permitteer…
Margriet K. schrijven, lezen en zwemmen. Karin K. korfbal en computer. Nelleke N. lezen, zwemmen en wat koken. Sandra R. sporten en vriend. Frank S. voetbal en snooker. Zoran van S. schrijven, lezen, muziek. Judith Veltman, een naam die ons beiden even niet te binnen schoot, speelt viool en piano,maar sport niet! Maurits V. voetbalt en geeft graag geld uit. Lilliane van der W. Afrika en spreekt haar talen. En dan Hans van Wendel. Sport en schrijft en heeft reeds verschillende banen achter de rug: Van douane tot in de steigerbouw.
Wat zou er toch van al die mensen terecht zijn gekomen” Wie is nog steeds in die sector werkzaam” Of bij wie heeft de spook van de teleurstelling toegeslagen” Wie trok het op een zeker moment niet meer” En voor wie werd een volgende bezuinigingsronde te veel” Wie zocht het hogerop” Werd manager” Of wie koos bewust voor een totaal ander vak” Maar hoe vaak heeft men, in een andere tijd en onder andere omstandigheden, niet bijzonder vaak en veel te danken gehad aan die ervaring toen” Werken en leren in de psychiatrie:ik kan je zeggen dat ik daar nog steeds heel veel aan te danken heb! Ondanks en dankzij alles wat ik daar en in de jaren daarna heb mogen meemaken. En ik ben me bewust van het feit dat ik niet altijd even duidelijk voor anderen was. Simpelweg: of je mag hem of je mag hem niet. Een tussenweg was op voorhand uitgesloten! Het ga je goed, zuster Joon!
Met een meer dan hartelijke groet, wik.