Bonnen sparen…

Ik heb een nieuwe hobby! Bonnen sparen. En dan heb ik het niet over afrekenbonnen, maar over overtredingsbonnen. En of dit nu een parkeerovertreding betreft, dan wel een snelheidsovertreding, het blijven ‘zonde’ uitgaven, hoewel de B.V. Nederland daar wel bij vaart. Maar meestal komt een drietal o de hoek kijken zodat ik in afwachting ben van een derde bon. En de kans dat ik die mis, sluit ik niet uit. Waar de een een boete rekent van ruim zestig euro, doe de ander dit voor ruim veertig euro en had ik voor dat geld mogelijk andere dingen kunnen doen. En de suggestie die ik regelmatig krijg omtrent mijn huidige rijstijl, sla ik met dezelfde regelmaat gewoonweg in de wind. Te hard. Te langzaam. Te bedachtzaam. Te… en dan laat ik de invulling maar voor wat deze had kunnen zijn. Nu moet ik ook eerlijk bekennen dat het parcours dat ik momenteel iedere week wel een keer rij, niet echt bevorderlijk is voor mijn humeur. En het feit dat de Amsterdamse Poort ook niet het kenmerk van een aansprekend winkelcentrum is, zal daar in niet onbelangrijke mate een rol in spelen. Wanneer echter de zakenbanken en andere kantoren hun medewerkers gedurende de middagpauze naar buiten spuien, de eettenten zich mogen verheugen op lange rijen klanten, de pakken even ontdaan zijn van de stropdassen en dat bruine schoenen de huidige modetrend vertegenwoordigt, voel ik me geenszins opgelaten wanneer ik die parade aanschouw. Blauw en strak in het pak, een identificatie kaart aan de broekriem, dames die het wagen om op stilettohakken het plaveisel te teisteren, de kleurrijke bevolking die zich door blanke pakken anderszins opvallen, ik bedoel maar wat is de doorsnee van het huidige kantoorpersoneel op die locatie. Waarbij opvallend veel Engels wordt gesproken. En wanneer aan het einde van deze rit die brief van Justitie op de deurmat ligt…