boeiend beeld

20090405-1238966833N0504wimsch912

Juist die beelden boeien mij. Vergankelijkheid. Het overgaan in andere dimensies.
Het aan waarde in gaan boeten. De herinnering die verdwijnt.
De stoffelijkheid die zichtbaar wordt.
En de vulling die anderen daar weer aan kunnen geven.
De kringloop in een notendop. Gelijk pinda’s die gepeld gaan worden.
Omdat ze als fiches dienen bij het spelletje ganzenbord.

63 als ultiem doel en ergens, onderweg, de put. Het wachten op die ander.
Die je komt verlossen voor deze in de put verdwijnt.
En de dood die je zomaar overvalt. Net op het moment dat je het einde nadert.
En denkt de poet te halen…

Zo werken de dingen niet.
Zoals zoveel dingen anders uit kunnen werken.
Je planning klopt, omstandigheden zorgvuldig overwogen, besluiten op voorhand genomen om, als het dan zover is, door ziekte overmand, het plan in duigen te zien vallen.
De weg van alles naar het niets. De rust te nemen om weer op adem te komen, de scherven bij elkaar te rapen om er, desnoods dan maar, een puzzel van te maken.
Een moza”ek. Onvergankelijke vergankelijkheid.
En de emoties”! Die gaan schuil. Een traan gaat schuil en die overvloed van frustratie laat zich raden.
Een kader slechts waarin de dingen anders zijn.

En de woorden van de kunstenaar. Of juist geen woorden van een kunstenaar.
Opdat dit ruimte biedt. Voor eigen woorden.
Voor eigen emoties. Voor het hangen aan de eigen herinnering.
En weer een cirkel rond.
Een hernieuwde kringloop die een aanvang neemt:’dames en heren de show gaat beginnen…’

Toch denk ik zo niet als ik ander werk van Willem aanschouw.
Want oud werk staat, in weer en door wind, nieuw werk te worden zonder dat Willem daar iets voor hoeft te doen.
Een ketting spant zich in en mist de tandjes.
Verstijfd van schrik, van angst of van een ander dreigend onheil lijkt het in de eeuwigheid van tijd wortel te hebben geschoten. Maar ook deze uitdrukking klopt van geen kant. Een metalen ketting die wortel schiet…”!
In een ander beeld is juist de wortel verdwenen en rust daar slechts een patroon.
Of is dit nu een bewust patroon.

20090405-1238967101N0504wimsch923

Om mijn beeld te gaan verstoren” Om mij op een verkeerd been te zetten”
Zie ik wel goed” Of kijk ik slechts met één oog terwijl ik beide heb geopend”
Raak ik zo dimensies kwijt. Wat beoogt hij dan, de maker van…”!

Ik leg ze vast. Voor dit moment en laat die beelden spreken.
Want na de klank van ‘Is she really going out with him…”!’
was het juist die duosolo die ervoor zorgde dat de dimensie de juiste aarde kreeg.
Door Esther. Die koos voor scheikunde.
En Ineke die grote koppen soep doorgaf.
En een hele verzameling mensen die zich ophield in de achtertuin.
Toen ik wat beeldjes had geschoten. En sprak over dingen die zich voordoen. Toen.

Maar ook dat is al verleden.
Succes Esther, voor straks!

VERZEGELT

Laatst liep hij langs
zijn haren
fladderend
de wind, schroeiend
over de kale vlakte
verdween hij

in zijn schaduw
zoek ik koelte
de ijzige wind
snoeit dicht
mijn keel

verzengt
moment
verzegelt

in de ruimte
van mijn
kist

vergezelt
mijn schaduw.

20090405-1238966974N0504wimsch916

‘t Zijn wat woorden. Van mij.

Zo’n zondag met z’n allen: voor je het weet is ook dit voorbij…