Blog

Ben je iemand”! Bent u niemand”! Wat doet u hier dan”! Heb je niemand”! Geen wonder dat je dan hier verwijlt. Niet dat ik je dit euvel duid, maar laat het toch maar eens gezegd zijn. Geen wonder dat het gaat zoals het gaat. Want stel je nu eens voor dat het anders zou gaan dan ik, simpele geest, zou weten te bedenken”! Daar moet je toch niet aan denken”! Of heb je dit reeds bedacht”! En zo je dit bedacht hebt wat heb je dan met die gedachte gedaan”! Achteloos weggegooid”! Simpelweg vergeten”! Opgeschreven en ergens in een geheim laatje verstopt”! Doorgegeven om er maar zo snel mogelijk vanaf te zijn”! Of misschien wel laten inhalen. Door al die andere prikkels die, op de een of andere manier, om je uiterste concentratie vroegen. Achterhaald door onbepaalde relevantie. Misschien omdat zelfs die gedachten zich in een triviale hoek bevonden. Gebruikt als zakdoek en die ergens in een prullenbak achtergelaten. Of toch stomweg vergeten. Heel anders dan simpelweg kwijt.


iGer.nl 
Het wordt weer een weinig verhelderend iets vandaag. Het teken is dan ook zie de dag maar door te komen, geniet van de plaatsen die je kent vanuit het verleden en plak daar het moment van heden tegenaan. Zie welk een verandering heeft plaatsgevonden! Zo niet, kijk dan nog eens goed.
En juist bij dat kijken dien je op te passen. Want als je goed ziet, kijk je niet. En als je goed kijkt, dan zie je niet. Net als dat horen heel anders dan luisteren is. Althans, dat heb ik vroeger eens op een school geleerd. Het bekende zevende leerjaar. Juist voor basisschoolleerlingen die nog niet aan het middelbare onderwijs toe waren. De VGLO. Kregen les van de heren Lemstra en Boon. Leerden te luisteren naar orkesten. Van Harmonie tot concertgebouw. Werden onderwezen in de Barok. Een kamerorkest. En het fluwelen geluid van een harp. Een klavecimbel. Een trekkast. Of de eerste klanken van wat onder jazz kan worden verstaan. De namen in deze Theolonius Monk. Dizzy Gillespie. Louist Armstrong. Count Bazy. En noem nog maar wat coryfeeën. Dan komen ook die herinneringen weer naar boven. Ervaar ik golven. Rimpelingen.
 


iGer.nl
Er dient dan ook stellig een rimpeling zichtbaar te worden. Een kleur die wat meer verschoten is. De schaduw die de andere kant opstaat. Haren die wat lichter tonen. Kleren die nu oubollig aandoen. Te wijde pijpen. Teveel lammy. Teveel kleuren. Teveel Indiaas. Teveel Ravi Shankar. Teveel sitar muziek. Vrede en liefde. Witte kracht, zwarte kracht. Zoete luchten. Wat weeïg. En een vraag. Waar is de ouderwetse rhythm-and-blues te vinden” Vervangen door een duistere bas” Een doordringende dreun” Mogelijk door de hoop dat de verandering zich niet zo spectaculair voordoet als dat huidige tijd doet vermoeden. De dagelijkse dingen nog steeds niet veel verder komen dan juist de dagelijkse gang der dingen. Waar ik, in een ander tijdsbestek, gewag van maakte. Nog steeds gewag van maak Toen de zaken zich anders voordeden dan dat de zaken zich nu voordoen. Of ik gewoon dacht dat de zaken zich anders voordeden, maar hier veel minder bij stilstond. Omstandigheid. Omstandigheden. Omstandig heden.
 


iGer.nl
Zoals ik volgende week weer een eerste bijeenkomst van de werkgroep fotografie hoop mee te maken. Al eerder tot twee keer toe zo een jaar onderweg ben gegaan. Met anderen. Met onderwerpen. Met een fototoestel. En wederom een zekere pretentie tentoonspreid ten aanzien van onderwerpen als cameratechniek, flits(end bezig zijn…) compositie, licht en fotosafari’s. Best wel weer spannend in zekere zin. Dat is ook de spanning die door dit blog een weg weet te vinden. Want met hoevelen zullen wij zijn om iedere keer opnieuw dat gevecht aan te gaan. Met die maagdelijke bladzij. Slechts voorzien van een kader. En aan dat kader heb ik mij te houden. Want om nou direct buiten die kaders te gaan treden…