Bloed, zweet & Santpoort



IMG_1229
Zo’n deuntje wat door je kop heen jengelt. En dan wat woorden erbij die iets van een bepaalde gemoedstoestand doen vermoeden. ‘Bloed, zweet en tranen’… En als het daar dan bij zou blijven, kan ik er nog vrede mee hebben. Maar als dat opeens andere woorden gaat oproepen dan wel de tekst er verder niet toe doet, alla… Neen, lastiger wordt het wanneer dat een eigen toon gaat zetten. Nu weet ik wel dat de toon de muziek maakt, maar een toontje lager zou mij meer kunnen bekoren. En over koren gesproken: Gregoriaans heb ik ooit een moment bijzonder bekoorlijk gevonden. Toen Bert Klunder zijn stem verhief in Santpoort. Maar ook dat is alreeds eeuwen geleden. Op die speciale donderdagen: Klunderdagen.


IMG_1231


IMG_1232
Verlangen naar die tijd” In zekere zin wel. Niet alles en dat wat eromheen gebeurde. Aan de andere kant was er wel degelijk sprake van bloed, zweet en tranen. Bloed wanneer een van de toenmalige patienten zich weer eens verwondingen had toegebracht, zweet wanneer we ergens tegen een duinrug aan een spel van teamspirit ten tonele konden voeren en tranen wanneer we met onszelf werden geconfronteerd. De leerschool die ons te wachten stond op het moment dat ooit die opleiding een aanvang nam. Want opleiden toen impliceerde het een dan wel het ander. Veel van wat nu gewoon is, stond toen nog in de kinderschoenen. Empathie was een woord dat in bepaalde kringen mogelijk bekend was, maar zich niet direct in de inrichting had genesteld. De inrichting hinkte nog steeds op twee benen: hierarchiesch aan de ene kant en pogingen om de tent letterlijk open te gaan gooien aan de andere kant. De uniformen waren wel uitgedaan, maar de mens die zich in burger als verpleegkundige profileerde moest zich nog van het oude juk bevrijden. Een worsteling die menig verpleegkundige op leeftijd niet geheel goed afging. Die zag je de instelling dan ook verlaten. Een andere weg zoeken. Een plek vinden waarbij de spelden en de witte jassen toch weer een zekere autoriteit ten tonele konden gaan voeren.


IMG_1230
Vraag mij nu niet waar deze ontboezeming vandaan komt. Dat weet ik niet. En al zou ik dit wel weten, dan nog de vraag of dit wel relevant is. Het heeft meer te maken met het feit dat ik die oude wervingsbrochure weer eens onder ogen kreeg. Een brochure waarin bekenden van mij zichtbaar zijn: Joke, Margreet, Heleen, Peter, Harrie, Jan Dusseljee en niet in de laatste plaats Mevrouw Pondman. In de periode dat patientdemonstraties nog konden plaatsvinden. Riet van Rosmalen: Hoofd opleidingen en partner van LucStraver, hoofd BKH 2. Waarbij BKH 2 stond voor de Brederodekliniek, Heren Beneden. Waar een gemeenschappelijke eetzaal via een tweetal glazen gangen toegankelijk, door zowel dames als heren gebruikt konden worden. Want in die tijd waren de heren van de dames gescheiden. Waar Amstelland het voorrecht had om gemengd te gaan verplegen. Of liever gezegd: waar de psychotherapeutische gemeenschap wortels ging ontwikkelen. Verpleegkundigen sociotherapeuten werden.
Zover was het op de Brederodekliniek nog niet. De heren bevonden zich rechts van de hoofdingang en de dames ter linkerzijde. De beatkelder was toen nog een museum waar de heer Jonker zich beigde met de historische vondsten van de voormalige bleekvelden. Waar toestanden zich voordeden. Want toestanden kwamen geregeld voor. Niet verwonderlijk was dat de isoleers op de afdeling opname in doorsnee\redelijk bezet waren. Dit veelal ook bleven.


IMG_1235
Laat de plaatjes voor zich spreken. Het POC (Personeels Ontmoetings Centrum) waar de heer Reijnders de scepter zwaide. Waar het niet lleen goed toeven was, maar de gele rakkers veel kelen geregeld konden smeren. War tegen elf uur ‘s avonds de nachtdiensten hun maaltijd in ontvangst konden nemen. Maaltijden in aluminium en op de afdeling een opwarm\mogelijkheid. Een hitte verdeler met een deksel. Waarbij de magnetron nog verre verbleef. De maaltijden ook niet meer vanuit ziekenhuiswege worden verstrekt. Over die tijd gat dit beeld. Een tijdsbeeld. Een beeld met wrangen en zoete herinneringen. Een tijd dat Afscheid een bodem vond. En dat Afscheid zich nog steeds in mijn bezit is. Belangstelling” Laat het mij weten! Tenslotte heb ik nog een aantal exemplaren achter de hand. En weggooien… dat vind ik zonde!


IMG_1233