blijf kijken!

20090415-1239830439N1404mare1045

Als iets rood is hoeft het niet altijd een tomaat te zijn. Maar voor het gemak ga ik uit van een tomaat, tenzij de vorm iets minder rond is. Een paprika kan dan eerder in de buurt komen of mogelijk een Spaans pepertje.
Met augurken zou ik een vergelijkbaar verhaal kunnen gaan bedenken als dat een Amsterdamse ui vooral in een pot waar Kerbeke op dient te staan, dienen te zitten. Sinds 1948. Handgeschilde A’damse uien. Onze producten worden op traditionele wijze, volgens ons eigen familierecept, gemaakt met de beste grondstoffen. Wij beoefenen dit ambacht al sinds 1948, met veel liefde, van vader op zoon. De pot is nog dicht.

Een verdieping lager liggen de aangebroken worsten. Gehaald op de markt.
Een Amsterdamse, een Rotterdamse, één met salami, een Groninger en een Friese.
In een keurig roodwit gestreepte plastic zak. Te wachten.
Gehaald op de markt van afgelopen zaterdag. Bij de enige echte…
en dan gaat er weer iemand schuil achter het mogelijke predikaat van die enig echte.
De markt waar deze vijf worsten voor het luttele bedrag van vijf euro van eigenaar wisselden.
Hoewel luttel…
De smaak. Die kan verschillen en verschilt dan ook. De uien hebben hun rokken voor een deel verloren omdat ze anders niet makkelijk in de pot zouden passen. Ze blijven de kern omhullen en komen niet eerder tevoorschijn dan dat ik ze opeet.
Een verrassing zou mij te wachten kunnen staan indien ik een ui tref zonder kern. Maar dit is mij nog niet overkomen.

Een Groninger worst onderscheidt zich door het gebruik van kruidnagel.
Gelijk kretek zich kan onderscheiden van een sjekkie, gedraaid van Javaanse Jongens.
Maar dat is een vergelijk wat uitsluitend gestoeld is op een recent verleden, hoewel…
Friese nagelkaas daarentegen gaat gebukt onder de grove elementen van eenzelfde kruidnagel en maakt daardoor ons verleden weer zo actueel. De tijd van de VOC. Of van de WIC.
Hudson die Nieuw Amsterdam die naam gaf en voor altijd de rivier zal blijven benamen.
Op zoek naar de doorgang van de oost.
De pepers die het leven zo schathemeltjerijk voor de een en zo straatarm voor de ander konden maken.

Ik weet, ik vertoef ook vandaag wat in een verleden. Juist om de woorden van Rob van een ietwat andere invalshoek te voorzien. Want voor een belangrijk deel heeft hij gelijk. Want waar kun je anders over praten als je geen oog hebt voor de veranderingen die Vadertje Tijd voor JU in petto heeft gehad. De tijd die zich voor laat staan op veranderingen. De tijd die je weer andere zaken heeft leren inzien. Achterhaald misschien door de relativiteit. Wat meer bewust gaan worden van de mens van alledag die ergens in ons schuilhoudt. En het daar vrolijk omheen weten te zeilen.
Door te relateren aan de kinderen die steeds groter zijn gaan groeien.
De mensen die je op hun laatste gang mocht begeleiden.
En de Jacobsladder die steeds meer die weg naar de hemel plaveit…

Timmer, op mijn manier, wat meer aan de weg. Maar heb de piketpaaltjes thuis gelaten. Omdat het doel wat minder nadrukkelijk aanwezig is. Leef meer in het nu, maar blijf ook geregeld achter mij kijken. En probeer daar de zaken in te plaatsen. Opdat ik belangrijke dingen weet te plekken. Vandaar dat ik kijk naar het hier en met een schuin oog toch nog weet terug te blikken. Omdat…

20090415-1239831280N2601hek1509

Ik kan nog niet zeggen dat ergens mijn verleden rust. Bedenk ik als ik langs een begraafplaats wandel.
Lees dat de aula slechts op afspraak geopend is. En luister naar de klok die slaat.
Een enkele klok met een prachtige bronzen galm. Tijd.

Tijd die nu wat rekbaarder is geworden de afspraak die voor vandaag is gemaakt. Toen leek het nog een heel eind weg, de laatste keer dat ik bij de cardioloog mocht zijn. Ik me niet goed kon voorstellen dat het 16 april 2009 zou gaan worden.
Want dat andere moment was op 26-10-2008. ik toen met een karrenvracht pillen de apotheek verliet. En dit al een aantal keren mocht herhalen. Nu.

Laat ik na om wat met oordelen te doen.
En straks word mij de vraag gesteld: ‘hoe gaat het nu met U!”‘

Wat dan te zeggen” Als ik stel dat het wel redelijk goed met mij gaat, zeg ik dan het juiste”
De kleine dip van Tweede Paasdag achter mij ligt. Ik die dag niet vooruit te branden was”
Een boekje las” Zoals ik op andere momenten mij ook ontspan met het lezen van die zinnen” Ach, de zon schijnt.
Ook deze dag mocht ik plukken. En de dag van morgen”!

Dan zal het vrijdag zijn. Dan zullen de dingen van de vrijdag weer om aandacht kunnen vragen.
Het weekend wat zich aandient. De momenten van ontboezemingen zich kunnen gaan herhalen.
Of juist niet. Wie zal het zeggen”!

VOOROORDEEL

Ik zie ze wel
ik zie ze niet
ik zie ze liever
niet dan wel
zo

ik ze zie
zijn
ze er wel
zeer wel
zijn
ze er niet
aan toe

maar wat
geeft dat

ik zie ze
zo

als het
mij
uitkomt.

Want ik zag weer die man in zijn scootmobiel. Met zijn Labrador aan een halsband.
Zo vrolijk kwispelstaartend.
En dacht aan het voorrecht wat ik heb door de latente pijn in mijn benen te voelen.
Daar niet afhankelijk van te zijn. Mobiliteit.
Het houdt mij in beweging.

Vivere est movere. Dat slaat op mij!

20090415-1239830317N1504koedijk187

Rood voor het onderhoud. Het groen wat het doet.
En houd er de moed maar in!