Blijf ik een vluchtige voorbijganger"


iGer.nlDag trein!

Blijf ik een vluchtige voorbijganger”
04.4. Demasqu”
De Seine aan mijn rechterhand, haar stroom ergens gevoed en ergens samensmeltend, vloeiend overgaand in dat waar de mens voor het grootste deel uit bestaat. Mijn fiets staat tegen een boom, ik lig in een tentje, royaal bemeten voor één persoon. Mijn vacu”m is daarmee concreet aangegeven. Ik ben afgesloten en ga op in een hemel die slechts gescheiden wordt door flinterdun nylon doek. Wie ben ik” Een ziel opgesloten in zijn eigen lichaam, een voorbijganger, een zandkorrel die van zichzelf denkt wat te zijn, omgeven door al die andere zandkorrels die mogelijk hetzelfde denken”
Als ik een slang was geweest, dan zou ik mijn huid hebben afgestroopt en verder zijn gegaan. Dat dit niet kan, begint langzaam tot me door te dringen. Het voelt krachteloos, dat afscheid van Bora en Jos, verdwijnend in die auto, het inschrijven op deze camping, het tentje opzetten en niet precies weten wat te doen! Tijd krijgt nu een totaal andere betekenis, ruimte imponeert door kleinheid, en omgeven door miljoenen andere mensen raak ik verloren in mezelf.
Ik vind mezelf terug, fietsend over de Champs Elysee. Tolkien heeft me in zijn greep en met iedere bladzij die ik omsla besef ik dat het einde van dit boek dichterbij komt. Aan de ene kant de gejaagdheid om het eind te bespoedigen, aan de andere kant de traagheid om iedere letter, ieder woord en iedere zin tot me te nemen om maar niets te hoeven missen. Ik heb mijn veldfles uit dienst meegenomen, net als wat overgebleven spiritusblokjes. Mijn zaklantaarn stelt me in staat de hele nacht door te kunnen lezen. Ik sluit me op in mezelf, blijf ruim vierentwintig uur in mijn tent en het is alsof ik, als die slang, uit mijn huid aan het kruipen ben. Ik urineer in diezelfde mok als waar ik mijn soep uit drink.


iGer.nl
Onderwijl trekken zij, zwijgend, als in een stomme film voorbij.
Die man, wij noemden hem schizofreen, lachte op momenten die voor ons heel onduidelijk waren, sprak met iets of iemand, waar wij niets van begrepen, gooide zijn gebit en horloge in de vijver, was hevig verbaasd dat daar een opmerking over werd geplaatst, maakte zich op om afscheid van het leven te nemen. Dit lukte.
Of die andere man, super intelligent, bezig met het beantwoorden van de vraag waarom, aan zichzelf door deze vraag ten onder gaand. De oude baas, niet verder komend dan een ‘Hallo Lou, hallo Lou’, een vergeten leven achter zich waarin hij ooit directeur van een bedrijf was geweest. Of de dame, één voet verbrijzeld, de andere afgerukt door de voortdenderende trein, de rest van haar leven vullend met de gevolgen hiervan.
Mensen, waarvan op een bepaald moment de anonimiteit even werd doorbroken, die glimpen van hun menszijn lieten zien, tot ik weer werd opgeslokt door mijn eigen wereld. Fragmenten, flitsen van leven als een grillig, fascinerend landschap, gehuld in regenboogachtige kleuren, helder en vaag tegelijk. Het mysterie van het menszijn, onthullend en verhullend, met al z’n hoogte- en dieptepunten. Flarden van geluk en teleurstelling, een spoor van verbroken relaties, levend als een beest, dan weer bezorgd om de ander, experimenterend met leven in al zijn vormen, zoekend, worstelend zonder een specifiek doel voor ogen te hebben. Het proces van stilstaan bij het moment, niet te zeer aan het straks van morgen denkend, vastgelegd als foto’s, als stille herinneringen aan het leven van een mens.


iGer.nl
Mijn nieuwe huid past me als gegoten. Wanner ik mijn tent in het Bois de Boulogne verlaat, stroomt de Seine nog steeds in haar trage snelheid door. Langzaam begint het besef tot me door te dringen dat ik verslaafd ben aan de wereld van de ‘abnormale’ anderen. Maar is het eigenlijk niet zo dat WIJ ons ‘normaal’ zijn allen maar bij de gratie van het ondefinieerbare ‘abnormale’ van de ander kunnen bestendigen” Waar ligt de grens”
Als uit een droom word ik wakker.
Ik weet dat ik mijn bestemming gevonden heb.
Wik, 02-06-1987 / 06-05-2002.
Uit: AFSCHEID, een persoonlijk relaas over grenzen, waarden en andere onduidelijkheden, oktober 2002.


iGer.nl
Het is zover! Om 16.00 uur sharp! Tenminste, dat is het moment waarop wij onze opwachting zullen gaan maken. Barth en ik. Of nog anders gezegd: Bartholomeus en W.I.K. Dan nemen wij, na wat voeten en de bekende aarde AFSCHEID. Van de Amarantis onderwijsgroep, voorheen Europa College, vervolgens de Academie voor Psychiatrie, her ROC A$a, en de geldende rechtsvoorgangers. Synopsis in Noordwijkerhout, waar ik helemaal geen binding mee heb gehad maar wel met de Inservice Opleiding van Duin & Bosch, het huidige Dijk en Duin. En ik breng gelijktijdig AFSCHEID, mijn AFSCHEID NOGMAALS onder de aandacht. Aan het eind van deze aflevering zal ik alsnog en als zodanig het geldbedrag (inclusief verzendkosten), het ING rekening nummer en het verzoek om JUW bestelling van een naam, adres, postcode en woonplaats vergezeld te doen gaan.
Zij zijn geprezen. Dan komt er, na vele jaren waarin ik gehouden was aan de implicatie van mijn schriftelijke berisping naar aanleiding van het verschijnen van AFSCHEID, een einde ook aan deze implicatie. Dan kan de eerder genoemde instelling, wat mij betreft, het ‘Roebie, boebie’ van Jan van Heumen krijgen. Bevrijd in zekere zin!
In het gebouw van Onderwijs, Zorg en Wetenschap. Aan de De Boelelaan in Amsterdam. En ga ik nog eenmaal in de afsluitende hoedanigheid met de trein. Maak ik gebruik van mijn OV kaart. Met die afschuwelijke kop d’r op. Van voor 04-08-08. Toen ik Titje met mij mee ben gaan dragen. En mijn carri”re niet alleen acuut be”indigde, maar ook ietwat in het slob geraakte. Maar dat is nu allemaal pass”. En dat geeft dan toch een wirwar aan gevoelens, waarbij tegenstrijdigheid een van kenmerken van is. Om over al die andere kenmerken voor dit moment nog maar te zwijgen. Gemengde gevoelens. Voorbij de regel van het lied van Doe maar: carri”re maken, totdat de bom valt…


iGer.nl
En glimp. Omdat glimp een belangrijk deel van wat er in mij, op dit moment omgaat, vertolkt. Vandaar. En voor de rest…
GLIMP
Ik ben in staat
je aan te raken
toch
kan ik dit nu
niet
ik ben in staat
je aan te vullen
toch
mag ik dit nu
niet
ik ben in staat
nabijheid te ervaren
toch
wil ik dit nu
niet
ik ben in staat
om niets te voelen
toch
moet ik dit nu
wel
wil ik
uit mijn gevangen
ik.
Uit: Ik ben voor niemand iemand meer, Het resultaat van Wikken & Wegen, derde druk, januari 1993.


iGer.nl
AFSCHEID.
Indien belangstelling:

  • maak 12, 50 euro over naar
  • Gestichting v-h Wikken & Wegen
  • Houtduifstraat 10
  • 1826 JG Alkmaar
  • of een veelvoud indien het meerdere exemplaren betreft…

Gironummer ING:
9433621

en mijn dank zal veelvoudig zijn!

Een meer dan HARTELIJKE GROET aan JU allen,
Wik.