Blijf bezig!

Altijd weer de vraag of je ‘het’ wel goed doet. Ga uit van ‘in de regel niet’ dan kan het hooguit meevallen. Of dit nu je werk betreft dan wel andere bezigheden, je van de straat houdt dan wel op straat brengt, of dit nu sociale bezigheden zijn dan wel de noemer van asociaal bezig zijn naar voren brengt, of je nu behoudend bent dan wel ietwat provocerend, recalcitrant desnoods dan wel als een meeloper wordt gekenschetst, iedere keer zal deze vraag opdoemen. Op zich wel verheugend, in die zin dat het aangeeft dat je nog steeds in leven bent. En dat deel van een mate van bewustwording kan de aanzet zijn om er ‘iets’ mee te gaan doen, ‘iets’ om handen te hebben, ‘iets’ dat richting geeft aan je naakte bestaan. Althans, dat roept bij mij dit gegeven op. Niet dat ik mij daarop voor laat staan, ‘het’ goed te doen in de wetenschap dat het altijd weer beter kan, maar het geeft mij weer een reden om over zaken na te denken. Nu heb ik tegenwoordig niet veel meer te doen, hooguit het gras te maaien, mijn verzamelzucht te gelde te maken, mijn activiteiten binnenshuis zich hooguit kenmerken door de stofzuiger te hanteren, een boodschap te doen dan wel weer eens een dagje te gaan ‘cultitutten’ waarbij de weerklank van de dagelijkse gebeurtenissen hooguit enigszins bepalend zijn, hetgeen dan weer een bevrijdend gevoel naar voren brengt, geeft dit aan de andere kant alleszins te denken. Een nadeel wanneer het bekende arbeidsproces geen beroep meer doet, hetgeen ook dan weer enigszins vermoeiend kan zijn, wanneer de vraag naar voren komt omtrent de bezigheden die ik vandaag de dag bezig. Natuurlijk gaan ook in mij goede voornemens schuil, maar door deze niet kenbaar te maken val ik de ander daar absoluut niet lastig mee…
En dat geeft dan weer te denken. Met het gemak gekoppeld aan mijn huidige positie, die van pensionado, denk ik veelal aan de tijd en de omstandigheid waarbij het moeten voor een belangrijk deel verdwenen is. Wanneer wordt gesteld dat ‘de tijd vliegt’ kijk ik niet vreemd op wanneer ik diezelfde tijd op vleugels zie passeren. Hooguit mijn partner in zekere mate tot last zullen er weinig anderen zijn die ik met mijn zijn lastig zal vallen. En juist dat geeft niet alleen voldoening, maar ook een grote mate van genoegen. Sterker nog, het geeft kleur aan mijn leven! Nu weet ik wel dat dit ietwat pretentieus klinkt, maar ook dat doet er dit keer weinig toe. Ik realiseer me terdege dat ik wel degelijk bepaalde pretenties heb dan wel heb ontwikkeld. Waardoor ik in zekere mate recht doe aan mijn naam. Ook daar kom ik dit keer voor uit! Ik maak me nu eenmaal schuldig aan een mate van existentie, hetgeen in het sarcastisch woordenboek als volgt wordt omschreven: uit het Latijn afkomstige term die synoniem is voor ‘eindeloze, geestdodende sleur’. Waarmee ik niet alleen mezelf, maar ook anderen weet te vermoeien, in de wetenschap dat dit reeds meer dan tweeduizend berichten heeft opgeleverd….