Bij de val

IK BEN VOOR NIEMAND IEMAND MEER
Mijn gerimpelde, gekneusde lichaam
Mijn krakkemikkige geschuifel
Mijn beven, onophoudelijk
Mijn druppelende, nutteloze onderstel
Mijn sjofele verschijnen
Mijn kromgetrokken bast
Mijn uitgebluste ogen
Mijn afhankelijk’ wezen
Mijn gevoel, een beschimmelde gatenkaas
door
Mijn minimale zijn.
Ben ik voor iemand niemand meer
Ben ik, die ooit eens was
Ben ik voor niemand iemand meer”
Tekst. En de uitleg daaromtrent blijft achterwege. Tenslotte is niet voor niets het Kabinet gisteren gevallen. En met een beetje fantasie gaat achter dit verhaal een ander bankroet schuil: het bankroet van een trio veredelde musketiers waarbij vlagen van opportunisme gepaard gingen met regelrecht kiezersbedrog. En dan denk ik dat ik me nog gematigd uitdruk. Waar in het verleden werd afgerekend met de puinhopen van paars laat ik momenteel in het midden wat dit grijs/grauw/zwart van de kousenkerkgedachten voor vleugellamme stadswijken” als erfenis aan de verschillende steden nalaat. Alsof het oude adagium ‘drie geloven op één kussen dat is zelfs de duivel teveel’ geen rechten meer zou hebben behouden. En wat deze minicrisis nu weer teweeg kan gaan brengen” Dat het dak gerepareerd wordt zonder dat de zon schijnt” Dat de onbestaanbaarheid van het met miljarden overeind houden van banken gelijktijdig gepaard gaat met miljarden winsten die zij weten te boeken” En dat zelfs een voormalige Nederlandse Regering niet veel meer weet te doen dan de norm van zijn naamgever te laten voor wat deze is: een simpel getrokken streep ergens op een weg waar het verkeer de regels aan de laars lapt en er sprake is van dat andere spreekwoord: ‘ieder voor zich en God staat zelfs niet meer op de rand van een Nederlandse Euro.’


iGer.nl
Gatenkaas. En minimalen. Die niet alleen een worst wordt voorgehouden maar ook een uitermate klein doekje wordt aangeboden. Waarbij het bloeden ervoor zorgt dat de situatie de schijn heeft van ‘er zit nog een beetje leven in’, maar het ‘op sterven na dood’ praktisch de voorkeur verdient. Zoals die dokter, het geklaag van zijn patiënt zat, inging op de opmerking van deze: ‘voor mij hoeft het allemaal niet meer.’ ‘Nou, dan ga je toch voor een trein staan!’
Zoals ook die antropoloog heeft nagedacht. Dr. Hans Feddema. ‘Recht op dood’ een fout signaal. Probeert zijn visie op de volgende vraag te verwoorden: ‘is het acceptabel dat de overheid regelt dat ouderen boven de 70 ongestraft een einde kunnen maken aan hun leven” Is levensmoeheid een goed criterium en wat doet deze vrijheid met de samenleving”
Dit burgerinitiatief plaatst de politiek voor een dilemma. Het komt sympathiek over. Wie wil niet graag zelf beschikken over zijn leven en dus ook over zijn fysieke dood”” Deze discussie speelde ook bij de totstandkoming van de euthanasiewet en rond het idee van oud-rechter Drion om een ‘zelfmoordpil’ te introduceren. Nieuw is dat niet ondraaglijk uitzichtloos lijden, maar levensmoeheid het criterium moet kunnen zijn. Dat geeft de kwestie ook een zingevingsdimensie. De vraag of voorkomen niet evenveel recht doet aan het gegeven dat iets niet meer te genezen valt, doemt zelfs in de verte op. Want het individu heeft natuurlijk recht op levensmoeheid.” Een ieder mag denken en voelen wat hij wil. Maar dat ‘honoreren’ met het ‘recht op dood’ heeft geen positief effect op de levenskracht van de samenleving, ook al lijkt het humanitair.
En dan vervolgt Feddema met de vraag of de initiatiefgroep “wel goed op de effecten voor de samenleving heeft doordacht. Er bestaat nu eenmaal veel levensangst en gebrek aan zelfliefde. En ook vaak een wankel evenwicht tussen negativisme en positivisme, wat bij het geringste kan omslaan ten gunste van het eerste. Dit voorstel speelt daar op ongewenste wijze op in.
Angst heeft een zichzelf versterkend effect. ‘De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest.’ Als je je steeds fixeert op de ellende van aftakeling later, kun je de angst en ellende ook naar je toe trekken. Angst en liefde zijn tegenpolen. Je richten op liefde en vertrouwen is bevrijdend. Dat geldt ook voor het omringen van ouderen met liefde. Als dat voor degenen die levensmoe zijn de situatie niet verandert, moeten we dat uiteraard respecteren. Maar hun doodswens van het moment helpen honoreren en dit bij wet vastleggen, brengt een voor de samenleving schadelijke energie teweeg.


iGer.nl
Hoe zouden lemmingen in deze denken” Of is dit slechts een instinct dat hen over de kant heen drijft”
Kennen zij noch negativisme, – positivisme maar slechts realisme”
Genoeglijke zondag!