Bevroeden.

REM. En slaap. Rapid Eye Movement is bewezen, maar zou er ook zoiets kunnen bestaan als Rapid Brain Movement” Wanneer de dromen er met het bedrog vandoor gaan, schijnbaar onoplosbare problemen in je slaap als sneeuw voor de zon verdwijnen en de lei waarop het een en ander geschreven staat, wordt uitgewist. Opdat je de volgende dag met een schone lei opnieuw kunt beginnen voor de zaken van alledag weer hun tol gaan eisen. Ik vraag mij dit af en veelal in gemoede. Wanneer onontwarbare knopen dit keer niet afhankelijk zijn van een scherp mes dan wel een flitsend zwaard dat een einde maakt aan de Gordiaanse knoop die zich voordoet. En wanneer de sluiers van de nacht opklaren als een bewolkte dag waar de zon doorbreekt. Ik bedoel maar, hoe mooi wil je het hebben en hoe fijn kan het leven dan zijn. Zwaarmoedigheid die spontaan verdwijnt omdat in die nacht door de Rapid Brain Movement de Brain Damage wordt uitgewist. Het mooie over blijft en de schoonheid die ons aan alle kanten omringt, de kleur en de klank van het leven verwelkomt” Maar daar was ik vannacht niet mee bezig, in een poging om de dood een plaats te geven en me te richten op de essentie van het leven. Ik was op zoek naar diepgang en kwam toch weer terecht bij het einde. Niet zozeer een bitter einde maar meer op zoek naar een volmaakt einde. Want toen ik geboren werd hoefde ik niet veel meer te doen dan luidkeels van me te laten horen, terwijl het einde zich meestal op een totaal andere manier kan gaan voordoen. Althans met de beperkte wetenschap van dit moment. Het is juist dat overgangsmoment dat mij aan het denken heeft gezet, de waak, droom, slaap en de daaraan gekoppelde gedachtegang. Veel meer dan het proberen te beschrijven van dit fenomeen, mag je vandaag niet verwachten en de mogelijkheid om dit op te schrijven heb ik aan mij voorbij laten gaan. Gelijk zovelen met mij waarschijnlijk vergelijkbare ervaringen zullen hebben, gelijk ook zovelen met mij zich nog eens omdraaien, een wind laten en Morpheus wederom verwelkomen. Maar hoe zou dit fenomeen zich in de geest van iemand die als afwijkend wordt verondersteld kunnen voordoen. Wordt deze ook in die situatie geconfronteerd met alles wat zich overdag voordoet. De waangedachten, de hallucinaties de illusionaire vervalsingen dan wel de achterdocht die kenmerkend kunnen zijn” Ooit stelde Roger van der Velde zich een tweetal vragen. Hij werd met een kluitje het riet in gestuurd. Maar hij kwam na zijn dood met de vragen: ‘Recht op antwoord, recht op leven.’ Alleen het antwoord werd hem bij leven niet gegeven, na zijn dood waarschijnlijk ook niet, hoewel de uitspraak dat tussen hemel en aarde er meer is dan wij ooit kunnen bevroeden misschien toch dat antwoord heeft gegeven. Maar om daar door eigen hand een oplossing voor te gaan forceren…


IMG_6577


IMG_6592