Betrapt…

Door 26 november 2017

Contractura. Wij noemden het contracturen. Een blijvende samentrekking, verschrompeling of verkorting van weefsels, waardoor verkromming ontstaat door dwangstand van een of meer gewrichten. En ik ga terug in de tijd. Naar Wieringenland A en de toezichtzaal die haaks op de ziekenzaal stond. Met mensen die voor een groot deel afgeschreven waren. Mensen die van hun bestaan voor een belangrijk deel geen weet meer hadden, mensen ook die zowel getroffen waren door de ziekten die zij in de loop van hun leven hadden opgelopen, waarbij dementia paralytica een rol in heeft gespeeld dan wel mensen die, gelijk tegenwoordig wordt gesproken over mensen met mogelijkheden, vanaf hun geboorte al onder de noemer van debiel, imbeciel dan wel idioot door hun leven gingen. Verstandelijk gehandicapten was een ietwat vriendelijker manier om deze groep mensen te onderscheiden. En allemaal mannen. In de meeste gevallen van oudere leeftijd. Want ook dementerenden vielen op deze afdeling te bewonderen. Hoewel dat bewonderen van de nodige vraagtekens dient te worden voorzien. Henk was zijn naam, maar als de dokter kwam diende hij met zijn achternaam aangesproken te worden. Dan was het Meneer Kemper. En deze heer bracht het grootste deel van zijn resterende leven in bed door. Verkrampt door zijn contracturen, niet in staat een woord te wisselen, maar zijn ogen waren in staat om alles wat zich voordeed op deze toezichtzaal van enig commentaar te voorzien. Dokter van der Meulen, een vrouwelijke huisarts met affiniteit met de psychiatrie kwam de bedden langs met een gevolg van hoofd- en eerste verpleegkundigen. Duidelijk te onderscheiden van het verplegend personeel in haar lange witte jas en het gegeven dat de opmerkingen die zij maakte ten aanzien van de haar toebedeelde patienten voor veranderingen in de medicijnen garant zouden staan. Er werd niet alleen ijverig genoteerd, het volgende moment werden de door haar voorgeschreven medicijnen ook aan de bakjes toegevoegd. Henk had niet zoveel in zijn leven, gedwongen als hij was om zijn dagen in bed te slijten. Henk was afhankelijk van de voeding die hem werd ingelepeld, voeding die zich kenmerkte door het karakter van dat voedsel. Een Meulengrachtdieet was de standaard, hetgeen inhield dat dit geheel gemalen werd ingebracht. Want zijn gebit was ooit door een enthousiaste leerling in die grote bak van schoonmaken ten onder gegaan. Henk had niet zoveel behoeften meer, maar een lust die hem niet kon worden ontnomen, was zijn lid. En met dat lid was hij vele uren per dag in de weer. Henk was, wat dat betreft, groot geschapen en wanneer Mevrouw de Dokter onverwacht op de toezichtzaal haar opwachting maakte, kon het zijn dat zij Henk betrapte op het spelen met zijn lid en was de volgende sanctie een verhoging van zijn medicijn: neuleptil. In druppelvorm en stond de dokter erop dat deze verhoging nog diezelfde dag plaatsvond. Dat wij als leerling verpleegkundigen daar moeite mee hadden, spreekt nu voor zich. Dat wij Henk waarschuwden dat de Dokter onderweg was naar de toezichtzaal, vanzelfsprekend. En dat Henk zich dan bewust van zijn situatie was, een feit. En dat Dokter dan vroeg hoe de man zich de laatste tijd had gedragen, een leugen. Waardoor de niet doorgevoerde medicatieverhoging kon worden verlaagd. Maar dat wij onderwijl allang met zijn medicatie aan het rommelen waren, een gegeven dat niet in de boeken viel terug te lezen. Wij maakten de overdrachten op papier, dat wij bij de mondelinge overdrachten anders spraken dan in de schriftelijke dat heeft Dokter van der Meulen niet geweten. Dat wij op deze manier het leven van Henk toch nog wat inhoud konden geven, dat is van een totaal andere orde. En dat ik mij betrapte op het feit dat ook ik vandaag in diezelfde houding van Henk in bed lag…

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op zondag, 26 november 2017 om 13:08 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.