Beschouwingen…

Door 10 mei 2014

IMG_1278

Het draait soms om.. voorheen waren het dubbeltjes en kwartjes. Kom daar nu nog eens om. Om guldens en rijksdaalders. Waar zijn die gebleven? Maar waar het nog steeds om draait is stomweg geld. ‘Money’ dat de ‘world’ nog steeds rond laat draaien. Economische principes en alles dat daar dan weer mee samenhangt. Een dienst leveren? Kost geld. Een zorg bestendigen? Kost geld. Eten? Idem. Uit eten? Trek je knip maar. Iemand anders ontmoeten? Dat hoeft vaak niets te kosten? Een concert bijwonen? Wat te denken van een prijzig entreekaartje? Een voorstelling aanschouwen? Ook daar zijn sommige prijzen absoluut niet misselijk. De voorstellingen in mijn hoofd, maak ik gratis mee. Maar om die voorstellingen dan weer met een ander te kunnen delen? Wie kijkt daar om die hoek? Verrek, het zijn een drietal letters: KPN. Deze instelling levert diensten. Deze organisatie zorgt ervoor dat ik deelgenoot ben en blijf van de wereld om mij heen. Dat de wereld bij mij binnenkomt en dat ik toegang krijg tot die andere wereld, de wereld van het web. Het wereldwijde web. Dat ik de keerzijde van mijn eigen wereld kan aanschouwen. Dat ik deelgenoot ben. Dat ik deel uitmaak van de wereld. Een plekje verover. Mezelf ook dat plekje gun. En dat ik mijn overdenkingen de ruimte inslinger. Ik even stilsta bij dat geslinger. Niet veel later mijn pad vervolg, opdat…

Ja op wat eigenlijk. Zijn het beroerselen die een deel van mijn gedachten bepalen? Zinnebeelden die mij mijn weg laten vervolgen? Neem ik afscheid van delen van mijn geheel? Of loop ik simpelweg mijn gedachten uit te delen, gelijk Klein Duimpje met broodkruimels strooide opdat de gevolgde weg… niet meer terug te vinden valt? Zijn het paden die in lanen overgaan en is het juist iedere keer die overgang die als het ware die weg markeren? Gaan de dingen heen en keren ze nimmer terug? Of is het juist door de terugkeer van de dingen die zaken herkenbaar maken. Een deja vu in de tijd van nu? Ik weet het niet, maar dat het mij intrigeert, dat is een feit. En dat ontmoetingen zich voordoen een gegeven dat te koppelen valt aan het onderweg zijn en hier maximaal van te genieten… ook dat valt niet te ontkennen. Ook ik rotzooi maar wat aan, verzuip in de materie. En voel me daar redelijk wel bij!

De reden van dit betoog is eenvoudig. Ik ben een aantal keren door het oog van de naald gekropen. Daar zal i,.ongetwijfeld niet de enige in zijn. Dat bracht mij gisteren nogmaals in de verleiding om het oog van Willem nogmaals naar voren te brengen. Mijn kastje staat nu eenmaal symbool voor een aantal zaken die mij bijzonder aan het hart zijn gegaan. Mijn grootmoeder bijvoorbeeld, die ik ooit boetseerde in klei. Het automodel dat uit 1947 stamt. De spiegels die ik mij geregeld heb voorgehouden en heb laten voorhouden. Het circus van alledag gebaseerd op het boek ‘De bonte droom van het circus.’ Het gekkenhuis waar ik mijn ziel en zaligheid aan heb verpand. En het kastje dat gelijktijdig een huis veronderstelt. Het huisje dat niet zichtbare kruisjes met zich meedraagt. Het sein dat een trein van veiligheid kan voorzien. En de gekken en dwazen, waaronder ik, die mijn naam aan deuren en glazen heeft weten te koppelen. Het ‘alziend oog’ dat stelt dat ‘wie dit leest, is gek’ zou kunnen zijn. Het heeft ook veel weg van de kronkelingen die de hersenen symboliseren. De groeven en de toppen, de bergen en de dalen waar ieder mens nu eenmaal niet aan ontkomt. En de beschouwingen, gevolgd door vormen van nederigheid, naast de pieken waar ieder mens ook recht op heeft. Die vijftien minuten van eeuwige roem…

Even stilstaan bij dat gegeven dwingt mij als het ware om de tekst en de uitleg, na een viertal dagen naar voren te brengen. Maar tot besluit is het een groot goed dat ik John Hunneman citeer. John die het verdient om de vergetelheid te ontlopen. Zijn creativiteit staat buiten kijf. En het is dan ook aan John aan wie ik mijn spinsels vandaag toevertrouw. Hersenspinsels. En dat mijn hersenen daarbij een zacht gespin naar voren brengen…

IMG_1279

Johnboy stelt: ‘De schreeuw om vrede is geen “naaste-liefde”, maar om ongestoord, een zelfzuchtig en genotvol leven te kunnen leiden. Misdaad, geweld etc. blijven groeien.’

De Dalai Lama verblijft in Nederland…

En dan is daar op de valreep een kaart van Kees. En die valreep neem ik vandaag dan ook van harte mee. Alsof hij kennis heeft genomen van mijn ‘bonte droom’ van dat eerder genoemde circus. Mijn praatje over circus op postzegels dat ik bij die club naar voren mocht brengen. Als uitsmijter van het ‘circus van het leven’ dat wij mogelijk niet altijd even bewust beleven…

IMG_1280 (1)IMG_1281 (1)

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op zaterdag, 10 mei 2014 om 14:04 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.