beschouwing V


iGer.nl
En als je dan nietsvermoedend wat door Bergen heenkuiert, de Eerste Bergensche Boekhandel binnenloopt en daar Ina ontmoet, de vraag omtrent Duin & Bosch bevestigend beantwoord en wat trivialiteiten uitwisselt, kan het haast niet ander dan…
Lo Onkenhout, de bevallige leeftijd van 79 jaren torsend, uitkijkend naar zijn zoon met een nieuwe vriendin en het geheim delend omtrent zijn welzijn: twee borrels om 17.00 uur, niet meer, niet minder en voor de rest…
Reeds twintig jaar van zijn pension genietend, en stellen dat hij zijn premie er reeds uit heeft gehaald. Dat huis met die luiken, wat soms een oogje dichtknijpt.
Ik weet niet of je deez’ woorden leest, Lo, maar het was voorwaar voor mij een Bijzonder genoegen! Zo ook die ontmoeting met Ina. En het kan dan ook niet anders dan dat de naam van Gerrit ook nog even voorbijkwam. Ooit inspirerend voorzitter van de museumcommissie, voor zijn leven een dramatische wending nam. Het leven nam.


iGer.nl
Al veel eerder schreef ik het onderstaande stuk. Ook al eerder heb ik dit op wikswegen naar voren gebracht. Helaas is het door omstandigheden ergens in een Amerikaans zwart gat verdwenen. Toen wikswegen zomaar van het glasnet verdween. En er geen sprake was dat zaken ooit nog terug te halen waren. Het valt nog steeds onder die eerder genoemde noemer: beschouwing,
Deel vijf alweer. En de keuze die hier een rol in speelt laat ik even voor wat deze is: een gedachtespinsel uit een andere tijd. Een ander tijdperk. Omdat tijd zo rekbaar is. En ook zo triviaal. Want wie zich druk maakt omtrent tijd, zal altijd wel tijd tekort komen… Hora est!
WAAROM ZORG IN NEDERLAND”
Een teken van leven. Signalen, via sensoren opgevangen trillingen die, in grotere mate versterkt omgezet worden in lijnen op een groen verlichte schaal van de monitor.
Een teken van leven. Ogenschijnlijk is hij dood, weggeteerd tot in de laatste tot sterven gedoemde cel. Wijzers op die schaal geven anders aan. Niet wetend dat ook het meest be”trouwbare instrument kan falen, zet de nietsvermoedende verpleeghandeltechnicus alle spanning in één beweging op de kluwen draad die de verbinding vormt tussen wezen en instrument. Een schok golft door de ether. Dan de geur van verbrand vlees.
Een teken van leven. Zij wacht, gespannen, de uitslag af en laat de naalden opnieuw tot leven komen. Zacht gekrijs klinkt uit de monitor die een lange strook wit zigzag papier uit de tandeloze bek braakt. Het hart klopt met alle vitaliteit van het leven. Zij kijkt in de levenloze ogen van de man die al maanden in coma ligt. Zij bevochtigt zijn ogen als haar ogen vochtig worden.
Een teken van leven. Ik weet dat jij bent. Jij, die mij overspoelt door niet anders te zijn. Je stelt mijn zijn, mijn uitspraken, mijn impulsen ter discussie bent er en blijft. Je wijst mij grenzen en vraagt je, in mij af, waar ik mee bezig ben, wat ik wil in dit nu. Ik zeg je “het is mij een genoegen” en jij vraagt je wellicht af of ik teveel gedronken heb.


iGer.nl
Maskers, die wij allen dragen, kunnen vallen en weer andere maskers tevoorschijn toveren. Jezelf zijn kent zoveel beperkingen, roept zoveel nieuwe vragen op dat het vaak makkelijker lijkt om het beeld dat weer een ander heeft te bestendigen. Leven biedt daardoor een rijk palet aan kleurschakeringen; vaak houd ik primaire kleuren in stand en gebruik dit als uitgangspunt om de basis van mijn bestaan te duiden. De discussie die daaruit voortvloeit gaat vaak ten koste van het wezen. Wij weten dit van elkaar en daardoor onthouden wij elkaar dit weten. Dit is zo voorspelbaar vanzelfsprekend, dat wij, jij, ik in een oergezonde achterdocht deze twijfel aan de logica als terloops, wat achteloos wederom ter discussie stellen, niet altijd in het besef hoe deze hernieuwde vraagstelling bij de ander overkomt.
Ik heb dit niet bij jou en twijfel daardoor niet aan jouw oprechtheid. Voor mij is dit dan ook niet “zomaar” een uitspraak, maar een vrij fundamentele/principi”le, los van het gegeven dat principes niet veel meer zijn dan ononderbroken strepen op mijn asfaltbaan. De wetgever kan niet iedere overtreder van zijn/haar uitgangspunten straffen; mocht echter iemand zich over de ononderbroken streep bewegen en men wordt gesnapt, zal men de consequenties van die keuze moeten dragen. Als ik stel dat het genoegen geheel aan mijn zijde ligt…….


iGer.nl
Alkmaar, 17-06-’94.
Wik.