Bescheiden zijn (en hoe dit te blijven…)

Door 27 oktober 2016

Neen, ik ben geen hartstochtelijk schrijver! Hooguit een hartstochtelijk chroniqueur, die zijn dagelijkse beslommeringen door dit apparaat aan de buitenwereld kenbaar maakt. Wat ooit begon als een goede mogelijkheid om mijn dwalende geest wat meer vorm te gaan geven, is tegenwoordig een zich dagelijks herhalende bezigheid. Hetgeen naar mijn idee duidt op het gegeven dat in mij toch wat autistische trekjes schuilgaan. Waar ik het gisteren had over regels en navenante uitzonderingen, staat voor vandaag weinig op het programma. Hooguit dat vanavond wederom een bijeenkomst van het fotocafe zal gaan plaatsvinden en waar ik op voorhand met genoegen naar uitkijk. Niet zozeer vanwege dat wassende water maar meer naar wat mijn collega’s in deze hebben bedacht. Een idee is een ding, de uitvoering van dat idee een totaal andere. Waarbij ik me voorstel dat anderen ook bij de uitvoering naar voren zullen gaan brengen dat het niet helemaal zo is gaan uitpakken als dat de geest in eerste instantie had bedacht. Wat niettemin niet wegneemt dat juist die anderen daar geen genoegen mee zullen nemen. Loftuitingen zijn nu eenmaal uit den boze en voor kritiek staan wij in de regel wel open. De vormen die calvinisme tot op heden nog steeds deel uit maken van de huidige mores, zullen daar niet vreemd aan zijn. En waar bescheidenheid in zijn algemeenheid nog steeds als een deugd wordt gezien, is het weleens prettig om geheel naar die andere zijde over te stappen. Je mag best wel eens onbescheiden zijn, gelijk dat oude nummer aangeeft: ‘het is moeilijk bescheiden te blijven, wanneer je zo goed bent als ik…’ In het midden latend waar je je op dat moment op voor kunt laten staan. Het streven dat de mens in zijn algemeenheid probeert gestalte te geven neigt nu eenmaal naar een vorm van volmaaktheid. Of dit nu de sport betreft dan dat dit een culturele uiting betreft, of dit nu toneel is dan dat het de naakte waarheid omtrent een persoon aangaat, het doel zal niet altijd even duidelijk zijn. En wanneer de weg die bewandeld wordt zich ook nog eens niet laat voorspellen kunnen we ons schuilen achter het gegeven dat de ‘samenloop in deze’ ervoor gezorgd heeft dat het uitpakt zoals zich het voordoet. Het goed zijn dat beter wordt in het bereiken van die top: het of de beste… Bedenk ik mij terwijl die dakridder niet veel meer weet te bedenken dan de top die hij zich heeft gesteld te gaan behalen. Eddy. De kat van de buren. De kat die zich door mij laat aaien en die daar een bepaald genoegen aan ontleend. Een dakhaas in optima forma, wat er in het verleden voor heeft gezorgd dat een kattenmepper dat vak kon uitoefenen. Kattenmepper, wat ik ooit in dat stuk van ‘De wijze kater’ van Heijermans smoel mocht geven. In een andere tijd, in een andere periode van mijn leven. En waar ik nog steeds met veel genoegen aan terugdenk…

img_5645img_5646

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op donderdag, 27 oktober 2016 om 13:26 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.