Berufsverbote…h

Door 11 november 2013

Dat zijn zo van die zaken die, wat mij betreft, tot het einde der tijden doorgaan. Sint Maarten. Geen gedoe met knechten, geen gehannes met kroeshaar laat staan met rode, dikke lippen dan wel de Zoenen van Buys en l die andere zaken die er even toe doen. De discussie levendig houden dan wel de publieke opinie proberen te beinvloeden. Schijnbare tegenstanders die de voorstanders de kast proberen uit te krijgen en de leiders van dit land geenszins tot wanhoop drijven. Er zijn reeds voldoende schijnbewegingen en afleidingsmanoeuvres gepasseerd. Was het alleen maar de poging om Alexander se kast op te krijgen, Samson eens een hoek van de Tweede Kamer te laten zien en de transparante leider van dit land op de koffie bij zijn moeder te noden. Met, als het enigszins kan en nog te verantwoorden is enen speculaasje en dank aan Sinterklaasje. Neen, dan Sint Maarten en het feit dat de verschillende Prinsen zijn uitverkoren om straks hun opwachting te maken en er een denderend Alaaf te laten volgen. Waarbij de drank rijkelijk zal vloeien, de optochten mogelijk niet aan verschraling zullen worden blootgesteld en de wijsheid de kan uitvloeit. Het putje in en daarna weer dat verhaal omtrent de plas dewelke, op termijn, aan onze energiebehoefte kan gaan voldoen. Zo stel ik mij dit geheel voor, ware het niet dat het gisteren zondag 10-11-’13 was en ik het genoegen had ooit op die dag mijn boek ‘Afscheid’ in het toenmalige Pest- en Dolhuys te mogen presenteren, met alle gevolgen vandien. Zondag 10 november 2002 sprak Charles (Leyssius) de volgende woorden:

Dames en heren welkom op dit afscheidsfeestje.

Gaat u nu niet gelijk op zoek nar uw jas want het gaat hier dan wel om een afscheid, het is zeker niet de bedoeling dat wij na al afscheid van elkaar nemen. In tegendeel.

Het is ons, de Gestichting voorheen WiKkeN & WeGeN een genoegen u hier in deze fantastische historische ruimte te ontvangen. We zijn hier in de oude pestzaal van het voormalige pest- en dolhuis van Haarlem, tegenwoordig het museum (in oprichting) van de psychiatrie. Historie en psychiatrie zijn twee thema’s die ook in het boek veelvuldige aan de orde komen dus op een betere locatie hadden wij niet kunnen inspelen.

Voor wie mij niet kent en zich afvraagt wat ik hier doe, ik ben c.l. de ene helft van die Gestichting voorheen WiKkeN & WeGeN en een oud-leerling van Wik. Voor wie Wik niet kent, hij heeft een boek geschreven en mij ooit les gegeven in wat psychiatrie zou kunnen zijn.

Wat kunt u vanmiddag verwachten? Straks zal het officiele eerste boek uit de doos worden gehaald en aangeboden worden aan de gedeputeerde van o.a. cultuur van de provincie N-H, de heer Enno Neef. Na de officiele doop bent u van harte welkom met ons (nog) een hapje en een drankje te nemen alsmede een ter plekke gesigneerd exemplaar van het boek aan te schaffen voor de kloeke som van 10 Euro.

Omdat ik liever op de achter- dan op de voorgrond treed en omdat hij meestal meer tijd nodig heeft dan ik geef ik nu het spreekgestoelte over aan de man die ik met genoegen mijn vriend noem, de schrijver van Afscheid, Wik Pijper, zoon, echtgenoot en vader.

Woorden van lang geleden, woorden die terugblikkend hebben gezorgd voor een totaal andere wending in mijn leven welke ik toen niet kon bevroeden. Maar het heeft mij persoonlijk veel deugd gedaan toen in het middelpunt van de belangstelling te staan. Toen, om daar ‘the day after’ juist vandaag weer eens bij stil te blijven staan. Al was het alleen maar om de beklemmende stilte die zich toen op de maandag (de 11e van 11e 2002) voordeed, nog even te laten passeren: de vrijdag in diezelfde week werd ik op de hoogte gesteld van het ‘Berufsverbote’ dat mijn boekwerk zou treffen…

Tags: , , , ,

Dit bericht was geplaatst op maandag, 11 november 2013 om 20:49 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.