bericht

Door 21 november 2009

20091120-1258754654N1711dak142

Well give me hope, Joanna, dope Joanna, hope and dope Joanne, till the morning sun…’
zou een regel kunnen zijn waarachter veel schuil gaat. Zoals dat artikeltje in de krant wat een pleidooi
houdt voor het gebruik van alcohol. In de strijd tegen problemen ten aanzien van bijvoorbeeld hart en
bloedvaten. Maar waar maag, darm en lever specialisten mogelijk de schouders over zullen ophalen.
Of dit initiatief rijkelijk zullen toejuichen. Waarbij neurologen zich opmaken om het stokje over te nemen.
En waarbij bedrijfsartsen mogelijk een nog dikkere sigaar gaan overwegen.
Nu weet ik niet direct wat vrouwelijke bedrijfsartsen zullen gaan overdenken: een jurkje van Versace,
een luchtje van Dior, een uitgebreid dagje Beautyfarm, een tochtje naar Berlijn?
Dat weet ik niet en dat doet mij wat verdriet. Alsof ik het Verdriet van Alkmaar aan den lijve mag ervaren.
Want de vraag of ik wel ziek ben doet zich, wederom, voor.
Want er is mogelijk sprake van een apert misverstand:
‘ er is geen sprake van dat U in de WIA terechtkomt!’ sprak zij.
En sprak vervolgens over angst. Die mij zou belemmeren. Aan alle kanten weet te belemmeren.
Terwijl die vraag al een stille dood was gestorven.

Dacht ik. Ten onrechte. Want het ene telefonische misverstand haalt het andere uit.
Zodoende duurt het nu ook wat langer voor ik weer een brief ontvang.
Van dat bedrijf wat ervoor zorgt dat er het een of ander wordt ontzorgd.
Wat er geen gras over laat groeien. Maar wat wel wat langer op zich laat wachten.
En dat mij aan mijn oren laat twijfelen. Wat er dan weer voor zorgt dat ik in de papieren duik.
En daar geen letter over ontdekken kan. Alsof het allemaal gewoon niet waar is.
Dat ik een grote aansteller ben en dat mijn droomland zich mogelijk als een constante nachtmerrie
gaat ontplooien. En dat de twijfel groeit.

Aan deskundigheid. Aan competentie. Aan betrokkenheid.
Maar dat laatste is wel iets wat ik de afgelopen tijd meer ben gaan betwijfelen.
Want ik ben een nummertje. Een nummertje in het geheel wat zo af en toe op een scherm piep en
dan mogelijk kan gaan zorgen voor een o, ja… die hebben we ook nog.
Eens even kijken… wat zijn de afspraken? Wat zijn de toezeggingen?
Hoelang duurt een gemiddelde vakantie. Van mij? Van een collega?

20091120-1258754391N1411ramschip0066

Bedenk het maar. Dacht ik en dacht er niet aan wat zij had bedacht.
Die Mevrouw die werkzaam is op de Spaklerweg. Schuin tegenover OverAmstel.
Wat een heel bijzondere klank kan oproepen. Maar nu even niet. Want er kan sprake zijn van hope…
Op papier ga ik vooruit: van teamcode 00264 naar teamcode 00280.
Ook voor wat betreft instanties: 9039 naar 23417.
JU merkt het: aan alle kanten is er sprake van progressie.
Alleen opvallend dat de post er eensklaps wat langer overdoet: morgen maar even afwachten.
Want stel je voor dat het aan mijn oren ligt.
Dan kan het haast niet anders dan dat het tussen mijn oren zit.
Dat alles slechts een kwaaie droom is en dat op een goede dag een fee naast mijn oor komt te
staan en fluistert: ‘Geintje!’ Wordt het toch nog leuk.
Of zou het aan de dope liggen? Die b?tablokkers? Dat pilletje wat doet denken aan een aspirientje?
Die bloedverdunners die zich om 18.00 uur blijven aandienen? En waar ik, waarschijnlijk nog steeds
in diezelfde droom, 1 keer in de week mijn vinger voor weet aan te prikken.
Geleerd op de cursus zelfmeten. Die bloeddruppel opvang en dat apparaat zijn werk laat doen?
De laatste uitslag 3,5 was. Goed. Hoog voor het landelijk gemiddelde en het maximale voor
ditzelfde gemiddelde. Wat mij deed besluiten om het met 1 pil minder te gaan doen.
In een week dan. Of dat vervelende gevoel wat zich voordoet in mijn nek en halsspieren.
Omdat ik mogelijk in mijn slaap anders lig dan voor ‘Titje!’
Daar toch on- en willekeurig rekening mee houdt. Of enigszins reageer op de Mexicaanse griepprik deel I.

Of wat last heb van die herfstdip. Een dipje van eigen deeg in een sausje van een ander.
Haar ander. Die ongekende dame in Amsterdam. Die tekent met Bedrijfsarts.
En gelijktijdig teamhoofd is. Van zichzelf?!

Neen, ik zal nooit meer dronken worden, ik zal nooit meer dronken zijn. Zoals ooit vroeger.
Voor mijn bloedverdunners. Voor het festival van hart en vaat. Voor mijn huidig zijn.
Vooruit dan maar: laten we daarop drinken!
Want KLINKen deed ik gisteren, REEDS! (Met dank aan Sjef van Oekel!)
DRONKEN

De kroeg ligt er verlaten bij
de stemmen, opgeslokt in
bruin vergeelde muren
dronken zij en lachten
tegen buren, voor een
avond vergaten zij

de kroeg verhult de
opgeslokte stemmen,
dronken.

20091120-1258755128N1502maast527

‘Endattewetoffejongenszijndatwilleweweeeeete, daarom komen wij…’

Van overal!

Dit bericht was geplaatst op zaterdag, 21 november 2009 om 00:13 en opgeslagen in Algemeen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.