BEELD zonder geluid.

Plotsklaps… komt het fotocafe weer tot leven. Alsof er een reanimatie-cursus heeft plaatsgevonden. En dat alles onder de noemer HAAST. Haast is nodig om de verschillende activiteiten weer eens nader te beschouwen. Waar de kracht van rood een rol in speelt, de schoenen veelal de man maken, lichtbeelden de revue passeren en het verstilde moment zich laat verenigen met wat beelden van William Klein. Althans in mijn geval. Waar de hond een klank vertegenwoordigt, de kleur wat ver te zoeken is en de weeromstuit een rol had kunnen spelen, ware het niet dat een zebrapad wat roet in het geheel wist te gooien. Nu is dat op zich niet zo wonderlijk, gezien het feit dat asfalt mogelijk voor een deel door datzelfde roet wordt gekleurd en de verf ternauwernood gedroogd is. Roet”! Waar slaat dat nu weer op” Geen idee en het gaat vaak om de ideeen die je opdoet. Vooral wanneer het een vorm van kunst betreft. Een roetmop kent een combinatie van roet en een mop, terwijl er gelijktijdig sprake kan zin van een vorm van discriminatie. Terwijl Moriaantje juist die vergelijking kon doorstaan. Dat de zon op zijn bolletje scheen en hij daarom een parasolletje meezeulde, daar wordt hooguit gewag van gemaakt. Dat Flip en Flap op hun avonturen in Afrika de kookpot mochten ervaren, ook dat is uit een ander tijdperk. Gelijk het werk van William Klein een ode is aan het zwart/witte beeld dat ik koppel aan het Polygoon nieuws. Waarbij de stem van Philip Bloemendaal hooguit nog in die eerste Metrostellen in Amsterdam gewaar was te worden.


IMG_1240


IMG_1241
Tot leven komen. En gelijktijdig een slaapverwekkend verhaal componeren. Ik geef het mezelf te doen. En dat doe ik dan ook. De wir/war van een dagelijks zijn in de relatie tot gisteren en een verhaal omtrent het voormalige St. Elisabeth-Ziekenhuis ooit gerund door nonnetjes, een beeld van nonnen in India die ter stembus gaan, een Prins Carnaval op de Katholieke kinderafdeling en de dag van gisteren die dankzij Florence behoorlijk aan kracht heeft ingeboet, de Dag van de Verpleging die ooit met taart onder de aandacht werd gebracht en het gegeven dat Diego zijn achtste verjaardag mocht vieren, Ikea bijkans werd geplunderd en dat juist deze dag niet zo bijzonder is, ach het heeft weinig om het lijf. Behalve dan het feit dat er zo’n blauwe envelop op de deurmat terechtkwam. Er geen sprake kon zijn van enige verbazing, maar dat in de aanhef wordt gesproken over een voorlopig iets. Ook dat is, in zekere zin, de weerslag van een dagelijks dan wel jaarlijks gebeuren. Dus grijp ikterug op ruim een week geleden. Toen ik foto’s mocht maken van het Bevrijdings-festival in de Alkmaarse Hout. Van waarschijnlijk een fotografe wier werk regelmatig in de courant terug te vinden valt: Erna Faust. Dus een beeld van een beeld wat de fotografie ten goede zou kunnen komen. Of zij met dit beeld zo gelukkig is…”! Ik wel in ieder geval!


IMG_1246