Bedrogedogen.

Ook ik ben er de man niet naar om mij de nodige dichterlijke vrijheden te permitteren. En wanneer ik morgen mijn opwachting maak en mijn debuut bij de Dichterskring Alkmaar enige allure kan gaan geven in de plaatselijke Watertoren, gaat dat gepaard met een zekere schroom. Schroom valt echter te overwinnen door de handschoen op te nemen. En dat ik euvele plannen heb om dit te doen, ook dat leidt geen twijfel. Waar ik in het verleden mijn hand niet voor omdraaide, is tegenwoordig toch wel wat verder van mijn bed komen te staan. Voor een voordracht dien je naar mijn idee toch wel in de wieg te worden gelegd. De overtuiging die ik had toen ik jaren geleden voor de klas stond is in de loop der jaren toch wel wat op de achtergrond geraakt. En waar mensen aan mijn stem moesten wennen, ook daar kan morgen geen sprake van zijn. Hetgeen momenteel neigt naar een vrijwillig op mijn schouders genomen uitdaging. Waardoor het timmeren aan de weg in een nogal curieus daglicht komt te staan.


IMG_7500
Laat staan dat ik het daglicht inruil voor wat nachtlicht. De nachtelijke gebeurtenissen in het kader van een scheef lopende horizon. Een opdracht waar Jan ons mee heeft opgescheept en juist dan zul je zien dat mijn horizonten opeens recht verlopen. Terwijl ik juist een abonnement heb afgesloten op een bepaalde vorm van ‘skeefstand’… waardoor weer naar voren komt dat ‘alles nu eenmaal draait om de eenvoud!’
Vandaag een daggie zonder gedoe. Hooguit wederom een blauwe brief waarin wordt aangegeven dat het te betalen bedrag aan belasting nog een uitstel kent van vier maanden zonder dat er sprake is van enig verzoek van mijn kant. Mogelijk dat dit kabinet heeft besloten om de recessie te doen keren door mogelijk op termijn weer geld te laten rollen door middel van de kredieten waarbij banken het verdommen om die kredieten te leveren. Want stel je nu eens voor dat een volgende bubbel aan de horizon verschijnt en de Zalmen dit keer niet tegen de stroom in gaan zwemmen. En dan heb ik het dit keer niet over tamme zalmen dan wel gekweekte die nooit het genoegen hebben gehad in de armen van Gerrit terecht te komen. Want de gang naar de beurs… dat kun je rustig aan deze man overlaten en al staat half Nederland op zijn kop, hij is de man die luidkeels lachen kan, gelijk ook zijn ‘aangenomen zoon Mark.’ Met hen blijf je lachen en met die anderen… een kwestie van gedogen.


IMG_7502