Bedrijfspoedel

Door 23 september 2011

Vanmiddag werd de kilte in het kneuzenpaleis geregeld verjaagd door de zon die straalde in het kneuzenparadijs. Een door de wol geverfde, een vrijgezel en een lakei, allen waren even blij. Niet echt uitgelaten omdat er zo het een en ander de revue passeerde, maar toch iets van gezamenlijkheid wat aan de ene kant neigt naar ongebreideld leedvermaak en aan de andere kant een onvoorwaardelijke intimiteit. Waarin de dingen gezegd konden worden zoals de dingen oorspronkelijk ook bedoeld zijn. En nu, weer wat later, zoals ze toen ook bedoeld waren.

 

Opvoeding, het vader noch moeder zijn, het leren omgaan met de veranderde status die zij gedrieën mogen delen, de mogelijkheden binnen de beperkingen die zich gelijktijdig voordoen en het feit dat leedvermaak een prima bron is om de zaken te relativeren. Want waar de zon zo af en toe verstek laat gaan, de wind aan haar en jas wat knaagt, blijven ze toch volharden. Volharden in het nazomergebeuren en waar geen einde aan de stroom koffie komt. En de plek die ieder van hen heeft weten in te nemen. In zekere zin heeft weten te verwerven. Tenminste, zo kijk ik naar de afgelopen dagen aan.

 

Moet je echt wat meer op leeftijd geraken om de ernst en de luim van het leven die plek te geven die de luim en de ernst op mogen eisen?! Het heeft er veel van. Dien je ‘gepokt en gemazeld’ te zijn om de vraag te kunnen beantwoorden wat leven voor jou betekent? Wat je plaats is in het totaal, zonder direct te gaan zweven? Zijn er de varianten van Remi tot een grote mate van altruïsme nodig om de waarde van zijn te kunnen plekken? Ook daar heeft het veel van. Maar of er ook het een en ander te lachen valt? Welzeker. Het is het meer wat juist door de beperking nog meer naar voren komt. Alsof het wel aanwezig is maar zich niet direct op die aanwezigheid laat voorstaan. Het benoemen van wat als een gevoelige snaar de toon laat klinken. Iets wat aan de ene kant wegsterft maar juist in dat stervende geluid de klank weergeeft die zich, midden in het leven staande, zo moeilijk laat horen. Stel dat het kleuren zouden zijn. Hoe laten kleuren zich omschrijven als er alle varianten te bedenken zijn vanuit een simpel geel, rood en blauw. Of contouren? Zwart wit wat zich laat variëren met alle grijstinten die er te bedenken zijn?

Waar gaat dit over zie ik de onbevooroordeelde lezer nu denken? Niet over twee kleine kleutertjes. Ook niet over twee grote kleuters. Dit gaat gewoon over twee mensen die een poging ondernemen om over dat meer te praten. Niet zo zeer het verschil accentueren maar meer te kijken naar de overeenkomst. Zoals dat ooit was in de gemeenschappelijkheid van een gesticht, als de grote gemene deler. Om over het kleine gemene veelvoud maar te zwijgen.

Doe eens normaal man, doe eens rustig.” “Doe lekker zelf normaal”.”Bedrijfspoedel.” “Islamitische aap.” Die komt dan, uiteindelijk, ergens uit een mouw.

Rutte reageert als volgt. “Wij wisten dat we gingen samenwerken met een partij die de grenzen van het maximale zou overschrijden. Wat hij net tegen me zei, vind ik onbeschoft. Het hoort bij de stijl van Wilders om een stuk rood vlees in de Tweede Kamer te smijten.

 

Het heeft ook weer iets van die hele oude mop. ’t Is rood en het vliegt door de kamer. En dat antwoord spreekt dan weer boekdelen. ‘Een ongestelde vraag.’ Ongeveer het niveau waarop door de Kamer kan worden gerollebold. Het niveau wat momenteel opgang doet in Nederland. Neder land. Een land waar de schaamte reeds lang geleden verdwenen is. Met de mond ‘Respect’ wordt beleid en waar men vergeet de daad bij het woord te voegen…

Geen plaats dit keer voor vervangende schaamte. Meer voor wat een schande!

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op vrijdag, 23 september 2011 om 20:56 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.