Bea'spoort niet


iGer.nl
Dan laat ik letters vloeien
zinnen dansen op een lijn
de tekens die zij drukken zijn
een deel wat ik deel met mijn.

Dan laat ik letters vloeien

zinnen dansen

op een lijn

de tekens die zij drukken

zijn een deel,

van mij.

Dan laat ik letters

vloeien, dansen zinnen op een lijn

de tekens die zij drukken zijn een deel

wat ik deel met mijn.

Herinnert JU deez’ nog”! Een drieluik. Een drieluik wat mij op een spoor kan brengen. Want ik loop heel vrolijk. Vrolijk te hannessen. Met mezelf. En de reden” Mijn afscheid in Amsterdam. De uitnodiging die ik kreeg om in het gebouw van Onderwijs, Zorg en Welzijn met luxe hapjes en een drankje mijn afscheid te gaan vieren. Maar waar neem ik afscheid van” Tenslotte ben ik al bijna twee en een half jaar compleet uit de ‘running.’ Heb ik de overgang van zeer actief naar acuut passief in een klap voor mijn kiezen gekregen. En heb ik de boel tijdens mijn ziek zijn ook nogal op mijn beloop gelaten. Natuurlijk had ik wat meer van me kunnen laten horen. Maar ergens op de achtergrond spookten de woorden van Gerrit door mijn hoofd: ‘Wik, hoe goed je het ook bedoelt, en hoezeer je je ook inzet, houdt er rekening mee dat wanneer je eruit knalt, men je binnen veertien dagen is vergeten!’
Ik denk dat hij gelijk heeft. Althans, zoals ik dit momenteel ervaar. Ik ben tegen een behoorlijk aantal beperkingen van mezelf aangelopen. En met de trein gaan reizen was daar één van. Alleen al het idee benauwde mij en dwong mij, als het ware, alternatieven te gaan zoeken. Alternatieven die ik liet voor wat ze waren: geen.


iGer.nl
En ik loop wat rond met sporen. Sporen die ik de ander doe toekomen en de sporen die ik, uiteindelijk, achterlaat. Wat beeldmateriaal. Wat woorden. Wat niemendalletjes. Niets verheffends. Misschien iets wat de tong had kunnen strelen. Gelijk die Chinees die daar ooit mee adverteerde: ‘U strelen Uw tong, U eten bij Wong Tong.’ Of Hong Kong, daar wil ik van af zijn.
En de uitgebreide beschrijvingen van de Kunst10Daagse in Bergen dan” Welke gemoederen worden daarmee bezig gehouden” In ieder geval ven mijn gemoed. Want afgelopen zondag werd ik aangesproken. Door Bea Bossaert. Toen ik een poging waagde om van een van haar schilderijen een foto te maken. ‘Neen, niet toegestaan!’ Want stel je nu eens voor dat zij, door een digitale print op canvas, ergens komt te hangen. Zonder naamsvermelding. Natuurlijk heeft zij gelijk. Alleen de wijze waarop zij als een geit de haverkist beklom, getuigt van een verregaande paranoia. Waardoor enige discussie op voorhand uitgesloten was. Want bij Bea zit het in de genen! Een rechtstreekse afstammeling van de bekende middeleeuwse schilder Ambrosius Bosschaert. ‘Vader schilderde, grootvader schilderde’ en ook haar kinderen zijn ook heel creatief.


iGer.nl
Allemaal genetisch bepaald. Schilderen werd haar met de paplepel ingegoten. En ze mochten thuis alles. ‘We schilderden gewoon op de muren. Ik heb mijn slaapkamer wel eens blauw geschilderd met palmbomen. Dat vond mijn vader prachtig.’ Tulpen en klaprozen, zijn haar kenmerk. Want als Bea schildert, vergeet zij alles om haar heen. ‘Ik maak graag vrolijke schilderijen. Dat houdt mij ook op de been!’ zegt zij en daalt als een matrone op haar zetel neder.
‘t Oude Raethuys, het dorpscentrum dat ze runt met haar man. Of meer dat zij met haar man bestiert. Want die indruk maakte ze op mij. Zondag live en vandaag in de krant. En die foto die ik had willen nemen” Laat die nou dat stukje tekst illustreren. Komt zij toch nog even voorbij. En zie ik Bea daar weer zitten. Of eigenlijk niet! Een culturele gunst van een specifieke kunst.e. naar.


iGer.nl
Ook dat is kunst. Kunst op een ander plan. En dat je daar wat genen voor nodig hebt, laat ik graag aan dezen over!