Balen…ehhh

Kijk, dat is het meest frustrerende! Als het een wordt veranderd, dient het ander stomweg te volgen. Simpelweg door als een slaafje in het geheel der dingen te volgen, maar… bij ons werkt dat anders. Doet de een het, laat de ander het spontaan afweten. En dat wordt dan weer een vorstelijke hoeveelheid BALEN! BALEN met HOOFD LETTERS DIT KEER! De reden”Simpel. Ook wij dienen met de tijd mee te gaan en lopen achter wanneer wij geen WiFi hebben. Dat hebben wij nu! Niet dat ik daar iets mee kan, want mijn Dell laat het daardoor spontaan afweten. Niet meegegaan in de vaart der volkeren is het weer eens een makke van mijn kant dat ik zwager Jaap niet direct ook die veranderde instelling op mijn beperkte mogelijkheden heb geattendeerd. Niets gaat nu eenmaal zomaar, laat staan dat het ons in een keer van dat leien dakje afgaat. Dat voorrecht is helaas niet voor ons weggelegd. En dat is dus flink BALEN! Bij deze dus. Het dubieuze gevaar dat ik loop is dat ik mogelijk een dag als vandaag verloren zie gaan, terwijl het juist mijn bedoeling is om zaken te continueren. Want de continuiteit wil ik dit keer niet in diskrediet brengen. Daar ziet het echter wel naar uit. Dat frustreert niet alleen, maar kan er zelfs voor zorg dragen dat ik niet goed weet wat hiermee aan te vangen. Dus probeer ik dit op mijn manier op te vangen en er van uit te gaan, dat voor alles wel weer een oplossing valt te bedenken, hoewel…
Een volgend beroep op de buurman. Ik zou me kunnen voorstellen dat hij hier niet direct op zit te wachten. Bij herhaling ruimt hij tijd en plaats in, terwijl andere zaken wel degelijk ook zijn aandacht behoeven. Maar misschien is de oplossing van dit probleem heel eenvoudig: simpelweg een kwestie van een ander adres intoetsen. Daar waag ik me niet aan. Bang als ik ben dat dan het hele systeem naar de filistijnen gaat. Of misschien wel weer naar de kalebiezen, hetgeen dan weer een woord is dat word niet direct onderschrijft. Dat neem ik dan weer wel voor mijn rekening.het is niets wanneer je voor wat betreft dat hele wijde internet van anderen afhankelijk bent. Ik beken dan ook dat het niet direct mijn belangstelling heeft. Het systeem dient het gewoonweg te doen. PUNT. En juist bij dat punt ga ik veelal mank. Een makke, waar ik mogelijk op termijn enige bijscholing in behoef. Gelijk ik wel meer punten weet te bedenken waarin ik me eigenlijk zou moeten bijscholen. Niet zozeer in woord of gebaar, maar meer op het vlak van de fotografie dan wel het taalkundig gebruik van de Nederlandse Taal. Vandaar ook mijn huivering om mee te doen aan een Dictee. De kunst om dan een veelvoud van uitzonderlijke woorden te gebruiken in een opstel dat doet denken aan een hoger dan gemiddeld taalgebruik bezorgt mij op voorhand kippenvel. Zelfs mijn haartjes kunnen dan overeind komen te staan. Ook daar zal ik niet enig in zijn…
Het enig zijn. Het individu dat, momenteel door de omstandigheden, als het ware gedwongen wordt om wat meer naar het gemeenschappelijke te gaan streven. De vooravond van een mate van ruilhandel welke niet lang meer op zich zal laten wachten. Behoeften die op een ander plan dan wel op een lager pitje worden gezet. Waarbij het pruttelen op een oud petroleumstel mogelijk een nieuwe toekomst tegemoet gaat. De dreiging van een militair ingrijpen, waardoor de olieprijzen omhoog zullen gaan schieten. De olieman die in het verleden met een Fordje door de straten reed. Waarbij vervuiling inherent was aan de toenmalige omstandigheden. De blauwe walm het ergste deed vermoeden, in een tijd dat men niet beter wist. Maar niemand zich daar druk om scheen te maken, juist in een tijd waarin de ‘struggle for life’ reeds genoeg kopzorgen baarde.
Waarin schaarste gewoon was en een aardappel het summum van genot. Waarbij de boter veelal bij de vis werd gedaan en het huishoudboekje de belangrijkste pijler van het bestaan bleek te zijn. Waarbij de melkboer, de bakker dan wel de kruidenier niet te beroerd waren om goederen op de lat te schrijven. Maar men er ook niet voor schroomde om,op een bepaald moment, de kuierlatten te nemen en met die bekende zon te vertrekken.
Oud zeer gewoonweg onder het tapijt werd geschoven en de armoe de mensen netjes hield. Kom daar nog eens om, in een tijd dat pagina groot reclame wordt gemaakt om te gaan scheiden. Vandaag de dag een vanzelfsprekendheid. Want als de liefde is verdwenen, kan het hooguit zo zijn dat de man aan een tweede leg gaat beginnen. Met alle gevolgen van dien. Want dat het zonder gevolgen plaatsvindt, daar durf ik mijn hand voor in het vuur te steken. De blaren echter weerhouden mij!