B. Agape

Vandaag doe ik het eens geheel anders. Ik open een podium! Een open podium! Voor hen die daar gebruik van willen maken, of waarbij ik de vrijheid heb genomen om, in een bepaalde zin, iemand de gelegenheid te bieden. De allereerste gast die ik daarvoor de gelegenheid bied is B. Niet dat ik hem daarmee wens te beperken, maar voor hen die het aangaat, dan wel hen die dit nog eens tot zich willen nemen, blijft het dit keer beperkt tot B. Want degene die ooit A heeft gezegd, heeft het twijfelachtige genoegen om als W. ik P. door het leven te gaan. Hooguit komt dit keer de inleiding voor mijn rekening. Na afloop kan er geapplaudisseerd worden!
Vandaag is het de 21ste december…
Een dag die wij kennen als de overgang van de herfst naar de winter.
We noemen dat de winterzonnewende
met de langste nacht van het jaar
en herbergt de kracht in zich
van de jaarlijkse impuls van de terugkeer van het zonlicht.
Symbolisch: de terugkeer van het licht naar de Aarde.
In veel culturen werd dit ervaren
als de meest krachtige gebeurtenis van het jaar.
21 december 2012
Het einde van de Maya-kalender…
Het einde van de wereld zoals wij die kennen.
Een nieuwe dimensie – de vijfde – van het bewustzijn treedt in.
Omdat jullie hier zitten, leven jullie al in de vijfde dimensie
en zijn daarin in volle ontwikkeling.
Het was met een krachtige stuiptrekking
en met een sterk geloof in ons allen
dat we een periode achter ons laten
een soort van Apocalyps waarna niets meer hetzelfde is en zal zijn.
Een nieuwe geboorte met heel veel mogelijkheden.
Ik ben blij dat ik dit met jullie
hier heb kunnen meemaken.
Dank,
dank jullie wel.

Terugblikkend naar de voorbije periode,

wil ik mijn volgende gedicht met jullie delen.

Gevoelens bewegen zich tollend rond in mijn lichaam

woorden proberen ze te volgen op het papier.

Zoveel woorden zonder echte inhoud

normaal, vaag, apart en ga zo maar door.

Uitend dat deze wereld niets anders is

dan de beproeving van ons bestaan op weg naar de waarheid.

Ons eigen stukje waarheid naar een unieke identitieit.

Maar soms is het donker zo dicht

dat alleen een stem er staande kan blijven

dat spreken van het geleden licht mij op weg kan helpen

het eigen levenspad te tekenen:

met gesloten oogleden wakker zijn in een wereld vol dromen,

op zoek naar een glimp van wat nog moet komen.

Onvolledige betekenissen van woorden

die proberen aan mijn gevoel te kleven.

De nacht sluit genadeloos een band

over geestelijke verwarring en ongeloof

starend in de richting van een rustgevende plek

trachtend uit de schaduw te kruipen

naar het licht van morgen

het licht wat in ieder van ons is

achter latend het gevangen zijn

in de beelden en ervaringen van gisteren

net zolang dat er licht aanwezig is in het leven en bestaan.

Zoekend in het donker waar de zon de diepte raakt

en ons terugbrengt voor een nieuw begin.

De tijd is aangebroken

de tijd waarover veel is gesproken

delen en overdragen, geven zonder iets terug te vragen

we bereiken samen heel veel!

Samen lopen we naar de rand van onze lasten

gericht op het ongecontroleerde doel

in de marginale stroom van de schaduw van de taxus

onze geest verweven met zoete schoonheid

onze ziel met haar rijke opslagruimte

onuitputtelijk voor ieder van ons en de onzen.

Daar laat ik het bij voor vandaag. Woorden met een verstrekkende inhoud. Woorden waarbij mijn woorden hooguit afbreuk zouden kunnen doen. Ik zwijg en roer mij in de plotsklapse stilte!