Avontuur op Pampus

Ik ben niet echt een dweper (hoewel anderen daar mogelijk met de nodige bedenkingen tegen aan zullen kijken), maar het moet mij toch van het hart dat, wanneer ik facsimile-uitgave in handen heb, de nodige nostalgie wordt opgewekt. Wij hadden thuis een krant ‘Het Parool’ dat vrij onverveerd niet alleen dagelijks een cartoon met de figuur Simpelman in de hoofdrol, de avonturen van Kapitein Rob naar voren bracht. En ik las die krant, maar met name de belevenissen van Kapitein Rob. Er zat nu eenmaal een wat ‘verslavend’ element in de tekeningen en de teksten die Pieter Kuhn en Evert Werkman naar voren brachten. Met name wanneer Professor Lupardi en zijn assistent Yoto weer eens de wereld gingen bedreigen. In ieder mens schuilt nu eenmaal een ‘kwade genius’ een het geniale van Lupardi was nu eenmaal dat juist zijn experimenten de neiging hadden voortreffelijk uit de hand te lopen, waardoor een duidelijke taak voor Kapitein Rob kon worden bestendigd en daardoor zijn verhalen werden gecontinueerd. Tot zover niets aan de hand, totdat het ‘Avontuur op Pampus’ in die heel bekende uitvoering mij ter hand viel. Ik kon het niet laten!
Lupardi en Yoto drijven een Chinees restaurant in Amsterdam. Het is 1955 en het 36e deel in de reeks van de avonturen. Het eten daar schijnt voortreffelijk te zijn, want iedere avond is de tent volledig bezet. Lupardi is eigenaar en hanteert daarnaast ook nog eens de strijkstok, terwijl Yoto zich roert als kok. Maar boven op zolder heeft Lupardi zijn wetenschappelijke ‘knutselhoek’ terwijl in de kelders een wondertuin te bewonderen valt. Een subtropisch klimaat met de nodige aquaria waarin Brilvissen te bewonderen zijn. Half dier en half plant put het dier voedsel uit zijn eigen staart. Een briljante vondst, zeker voor die jaren. Alleen… het is een stripverhaal waarin de creativiteit van de geest ongekende hoeken tevoorschijn tovert. Als ik echter naar de werkelijkheid van alledag kijk, zijn het sprinkhanen en meelwormen die ons straks als delicatessen te wachten staan. Althans volgens Villa d’Arte, het blad dat gekoppeld is aan mijn creditcard. En met die credidcard in de hand, kwam ik in het verleden nogal makkelijk de Tolweg op. Maar ook in Frankrijk mocht Rob de nodige avonturen beleven. Vooreerst is daar dat Avontuur op Pampus, een heruitgave van de Stichting Pampus welke stichting zich ten doel stelt het werven van fondsen voor een (toekomstige) restauratie. Uit 1992. Nu, 2014, valt Pampus te bezoeken. De brilvissen zijn verdwenen, tenzij zich nog wat gebroed schuilhoudt ergens in de kelders van… waar de geest van Lupardi en Yoto mogelijk nog huizen!