Auteur: Wik

(n)Iets te mekkeren

Ook op zoek naar alternatieven? Ik ken er nog wel enkele: een volkstuin, het bij elkaar zoeken van zwerfafval, stomweg naar vogels kijken, een meerkoetenfamilie bewonderen, een vis even onder de oppervlakte door het water zien zwemmen, wachten tot het gemaaide riet weer vruchtbaar groen aan het worden is, je stappen tellen in je hoofd, je overgeven aan de vele gadgets die tegenwoordig tot ieders beschikking staan, afwachten tot het rode licht verdoofd, het groene licht begint te flikkeren, en jawel je leest het goed het rode licht verdoofd.

Want dat veel lichten tegenwoordig op rood staan is een gegeven en wachten tot het rood oranje wordt voor je wederom het pad mag oversteken, je dat duurt nog wel even. Nog een week of wat en mogelijk gaan dan een beperkt aantal stoelen op het terras weer open, mag je in een kringetje van huisgenoten met elkaar verpozen, gaan de deuren van het culturele deel van het leven beperkt open, wordt de museumjaarkaart weer actief en kan de gegoede Nederlander de balans opmaken van het verlies dat hij of zij de afgelopen maanden heeft geleden.

Neen, dan liever de volkstuin die straks te maken krijgt met droogte, met slakken die de planten hebben gevonden, het onkruid dat welig tiert en de schoffel en de hark die naast de schep pogingen doen om het geheel weer van verantwoorde rijen plantjes te voorzien. Daar gaat vandaag dit epistel over, volkstuintjes die in de buurt van Assendelft achter de bonte belevenis in sommige gevallen een een armzalig bestaan leiden. Huisjes die staan te verkommeren, een tuin die het aanzien niet waard is en een enkeling die de moed heeft om ondanks het feit dat de buren het af laten weten, er toch nog iets van proberen te maken. Te vroeg nog voor de rabarber, radijsjes die slechts een kleur kennen (rood), de witte die het af laten weten en waar ooit het lied: ‘ík heb rooie en witte radijs, als je seniel bent dan raak je van de wijs…’, maar dat laatste klopt niet maar rijmt dit keer wel. En dan te weten dat er mensen zijn die met een onbepaalde regelmaat kennis nemen van mijn zin van zijn en de onzin laten voor wat deze is…

‘t Is waar: ik heb iedere dag wel wat te mekkeren,,,

Schuld & boete

Het zijn vaak flarden die door mijn kop heen malen. Waardoor ik het verband niet altijd even duidelijk voor ogen heb en mij overgeef aan wat mijn brein naar voren brengt. En wat mijn vingers dan weer om weten te zetten in de woorden die over het algemeen weinig toereikend zijn. Of dit nu een gedicht betreft, een stuk proza waar geen touw aan vast te knopen valt, de belemmeringen die ik onderweg tegenkom dan wel de tegenspraak waar ik mezelf ook geregeld op betrap, de discussies die ik van een afstand beluister en de nieuwsgaring die ik, nadat ik dit tot mij genomen heb, met dezelfde gang weer vergeet. Dilemma’s waar ik me niet bewust mee bezig houd, terwijl de mogelijke obstakels die zich zouden kunnen voordoen, direct om zeep weet te helpen.


En toch geniet ik daar op mijn manier wel degelijk van. Geen schuld treft mij en aldus neem ik ook het besluit om daaromtrent geen boete te doen. Schuld en boete, de titel van een boek dat door de Russische schrijver Fjodor Dostojevski, zo nadrukkelijk is beschreven. De zwaarmoedigheid van een Rus, gelaafd door de Vodka en het onbeduidende van de mens in al zijn eenvoudige rijkdom naar voren gebracht, zijn niet direct de verhalen die mij aanspreken.
Neen, ik ben meer van die oppervlakkige Amerikaanse literatuur die zich kenmerkt door schrijvers die met een bepaald gegeven een verhaal in elkaar weten te draaien dat enerzijds mogelijk op feiten is gebaseerd anderzijds de mogelijkheid biedt om daar een bepaalde mate van fictie doorheen te larderen. Fraction, gelijk Thomas Ross de vaderlandse geschiedenis en dan met name die van het Koningshuis naar zijn eigen hand en interpretatie boeiend weet te maken. En of dit nu Mata Hari betreft, Blonde Dolly of een Mabel, de ogen die zich richten op het fenomeen Bernhard. de rol van een Koningin in oorlogstijd dan wel de politionele acties onder de noemer van datzelfde Koninkrijk, overal waar sprake is van een vorm van mens zijn zal er per definitie ook sprake zijn van intriges.


Een complottheorie ontvouwt zich en voor je het goed en wel beseft is er sprake van van fictie en feiten. Een potpourie waarbij de uitkomst zodanig gekleurd kan zijn dat van de oorspronkelijke kleuren geen sprake meer is, het een donkere substantie is geworden waarbij de verschillende onderdelen zich doorgaans op een heel eigen wijze zijn gaan ontwikkelen. En ik laat me net zo vrolijk leiden door mee te gaan in de beweringen van de schrijver.


Waar dit verhaal op is gebaseerd? Ik kocht weer eens een boek hetgeen mij niet in dank werd afgenomen. Ik dien me te beheersen maar kan wel verklaren dat de schrijver Heere Heeresma mij niet alleen met zijn verhalen heeft weten te overmeesteren, maar ook door zijn naam een plekje in mijn brein heeft verworven, gelijk ook andere schrijvers mij steeds hebben weten te verleiden om van hun omgezette flarden complete verhalen te gaan breien. En hoewel breien in dit verband mogelijk als een onbeduidende metafoor naar voren komt, haak ik vaak aan bij dat wat zij zo meesterlijk op papier hebben weten te zetten, raak ik hun spoor bijster en kan ik niet veel meer doen dan het pad te volgen dat zij mij voorhouden, hun pad waar ik dan stevig op ga wandelen!

Leeftijdgenoten!

Wanneer de takken buigen, mag je ervan uitgaan dat het waait. Dat is anders dan met mensen, wanneer die tegen een storm in moeten boksen loop je de kans dat je van het pad afraakt. En wanneer er sprake is van invloeden waar je geen invloed op kunt uitoefenen, mag je hooguit hopen dat het uiteindelijk ergens luwte zal gaan opleveren. Maar voorlopig zitten we nog midden in een storm die zich ternauwernood tot bedaren laat verleiden. Ophef aan alle kanten en van een positieve doorbraak kan waarschijnlijk nog geen sprake zijn. Wachten tot 1 juni, een volgende drempel die geslecht kan gaan worden in juli, augustus dat zich kenmerkt als de bekende vakantiemaand, terwijl het al weken als een langdurige vakantie voelt, maar er geen gelegenheid is om dit om te zetten in dat echte vakantiegevoel.

Terwijl de zon uitbundig straalt, de werkzaamheden rondom het huis in alle ernst en eenvoud achter de rug zijn, het gras dat wat minder snel groeit omdat de regen het af laat weten en mensen die denken er verstand van te hebben, met klinkklare (on)zin de gemoederen tot bedaren te kunnen gaan brengen. En ieder een ander deel van het gehel opeist, de tegenstellingen niet van de lucht zijn en wanneer iemand iets beweert waar mogelijk een luchtje aan zit, dit verklaart doordat het CO2 gehalte aan het afnemen is, de kerosine in opslagplaatsen staat te wachten om over geladen te worden en de regionale producten worden afgezet in het land waar ze groeiden: Nederland dus.

A kwaliteit tulpen niet naar Engeland varen en aldus de kamers in de huizen van die zuinige Hollander weten op te fleuren. Tulpen die langer meegaan dan dat we gewoon zijn, die niet met een dag of wat hun koppen laten hangen maar zo gemiddeld acht tot tien dagen hun koppen blijmoedig in de lucht blijven steken. Waar de wakkere krant van Nederland nog steeds met veel ophef de gemoederen van de Bekende Nederlander naar voren weet te brengen, wij volop op de hoogte worden gesteld van de liefdesperikelen die nog steeds opgang doen en waar ik absoluut niet op zit te wachten, hoewel een smadelijke overstap van een man als Haga en de filosoof die schuil gaat in Baudet, en nog steeds het gemis van Meester GBJ, hetgeen iets aangeeft omtrent de leeftijd die in mij schuil gaat…

Tot de machine weer aanslaat…

Er kan nog meer bij, er kunnen er nog veel meer bij, er kunnen zelfs in de gangpaden nog meer mensen staan! Daar is momenteel geen sprake meer van, wanneer de NS de treindienstregeling weer op orde probeert te krijgen en wordt afgeraden om niet zoveel gebruik te gaan maken van het openbaar vervoer.

Nog even en we staan weer in de rij met een afstand van anderhalve meter van elkaar, een mondkapje dat is verplicht en wanneer de drukte toeneemt er wordt besloten om de tellers van de Nederlandse Spoorwegen op te roepen om om te gaan roepen wanneer de trein te vol dreigt te worden. Waardoor de trein wel op tijd vertrekt en de achtergeblevenen niet veel meer weten te doen dan stomweg te… wachten. Wachten wordt het nieuwe normaal gelijk ook het handen wassen, tanden poetsen mag je overslaan en het gebruik van desinfecterende handgel te gebruiken om de schoongepoetste handvatten van de winkelwagen te gaan beroeren.

En eerst met je ogen te gaan kijken naar de verpakking, voor je besluit om het in plastic verpakte brood dan wel de soep uit de aanbieding in je wagentje te laden. Ten minste houdbaar tot eerst met je ogen op te gaan zoeken alvorens die houdbaarheid tegen een extra korting (weggooien is zonde) in datzelfde wagentje te deponeren. Waardoor wat eerst gewoon was momenteel als gewoon ongewoon wordt ervaren. Ik sprak mijn vriend Jan die met mij uitkijkt naar het moment waarop wij weer eens ouderwets de dingen van de tijd de revue kunnen laten passeren. Als oudere jongeren zijn wij toch behept met een ander virus te weten: Waldorf en Stattler.

En waar zij bekend stonden omtrent hun zienswijze op de toestand in de wereld dan wel het theater, mis ik dit moment waarschijnlijk nog wel even voor wij weer van onze museumkaarten, de alcoholische versnapering dat de tong niet alleen weet te strelen, maar ook de dorstige keel weet te laven, het eten bij Flamboyant en de treinreis terug naar onze respectievelijke steden, hoewel Haarlemmerliede bepaald geen stad zal zijn. Ach, het is zoals het is en het zal op termijn anders blijken dan het was. En waar de wereldproblematiek zich in een notendop laat vangen, noem enkel covid-19, zal het straks nog een hijs gaan worden om de toestand in de wereld weer zodanig te gaan herstellen dat: lekker rustig met die vliegtuigen die geparkeerd staan op Schiphol. De auto’s die beperkt van de weg gebruik maken, en E-bikes die proberen ieder gaatje dat zich voordoet te vullen, de voetgangers die met mondkapjes voor de zebra paden oversteken en de dieren die niet veel meer doen dan wat ze al gewend waren: melk geven, gras vreten, lekker lui liggen en wachten tot de machine weer aanslaat…

dat is een kunst: GLASKUNST!

Als ze eenmaal bezig is, is zij niet te stuiten! En waar een ander alleen al bij de gedachte gaat stuiteren, draait zij haar hand er niet voor om. Klei is een ding, brons een ander, een foto een derde en om het geheel compleet te maken: net van de vogeltjes af of zij richt zich op glas. Niet zomaar glas maar bepaald glas en wanneer zij wat met kleuren stoeit, is het een palet dat aan haar hand en brein tevoorschijn wordt getoverd. En dat ik daar verrukt van ben heeft niet alleen iets te maken met het feit dat zij mijn jongste zus is (met mijn oudste zus heb ik geen contact sinds ettelijke jaren niet meer), maar met Marjolijn heb ik het altijd wel prima weten te vinden, hoewel er ook een hele periode geweest is dat zij bij mij uit beeld verdween.

Maar dan doel ik op de jaren dat ik in Santpoort verbleef en zij haar eigen plan moest trekken. Dan nog sta ik versteld van de creativiteit die zij aan het licht heeft gebracht. Scheppende kunst en de noemer van een goed bedoelende amateur die een hobby uitoefent, geeft aan de bescheidenheid waar zij mee naar buiten treedt. En dan vind ik, als al een aantal keren eerder gesteld, dat zij zich daar tekort mee doet. Dat kan ik haar niet duidelijk maken en dan vind ik van mezelf dat ik enigszins in gebreke blijf. Maar ook daar taalt zij niet om, dat vindt ze prima zo en kan ik er beter aan doen door simpelweg te zwijgen en hooguit op mijn manier daar melding van maken. Hetgeen ik dan weer bij deze doe… toedeloe dus dan maar!

Paardjes…

Je kunt haar geen groter plezier doen dan te kijken naar PAARDJES. In boekvorm maar in het echt wordt het nog veel leuker! Geef haar een borstel en zij kamt de manen, geef haar een nog grotere borstel en zij kamt de flanken en wanneer het haar even teveel wordt, loopt ze even weg om een ander dier te bekijken maar komt allengs op haar schreden terug. Pony paardjes maar ook paarden die nog net geen paard genoemd mogen worden maar groter gegroeide pony’s zijn. En waar pony ooit een haardracht was, zijn het nu de geiten, de dwergvarkens die al knorrend van het zonnetje genieten, de Deense Dog die bijkans zo groot is als haar pony Robin en waar een verrotte tractor levenslang heeft gekregen om weg te gaan roesten, is het een tractor die haar even als een boerin die een boer zoekt weg te gaan rijden. Met andere woorden: Liva in haar element, oma en mama als begeleiders en opa die niet veel meer hoeft te doen dan te proberen de haren van de net naar de kapper geweest zijnde Ria (na ruim 10 weken!) met een borstel de haren proberen te kammen. Het bleef slechts tot een poging beperkt…


Dat neemt niet weg dat ik ook nog bericht kreeg van de commissie die zich gebogen heeft over Poezie in de Branding. En waar ik het genoegen mag smaken om op termijn (dat wil zeggen mogelijk ergens in september) ook met mijn bijdrage 1 van de 30 genomineerden te zijn, met een heel simpel vers regelig geheel.
Was even de tekst kwijt, maar het feit dat mijn blog doet denken aan momenten die ik van belang heb geacht, zijnde mijn herinneringen, wil ik je die tekst absoluut niet onthouden:


VOORUITZICHT //

Het koesteren van / de herinnering / verdween met mij. //

Toen ik verdween / koesterde men / mij.

En waar het onderwerp de noemer had van Noord zuid heb ik het aan de windvaan te danken dat ik met mijn vooruitzicht waarschijnlijk oost west ben gaan verkeren…

Dus… zwijn ik weer eens!

Geenszins kaviaar!

Het moeten welhaast smaakmakers zijn. Dat wil zeggen dat de spullen die nodig zijn om een culinair hoogstandje teweeg te brengen niet direct voorradig zullen zijn. Kreeft bijvoorbeeld laat staan dat kaviaar voorhanden is, een simpele ragout kan soms volstaan, terwijl de blikjes om je oren vliegen en tomaten het geheel van een appetijtelijke kleur kunnen voorzien.


De fruitschaal die dient als gemengde groenteschaal, de appels die wat aan het rimpelen zijn en de rode peper die wacht tot het moment waarop de zaadjes worden gescheiden van het lichaam dat ze tot dan toe verborgen houdt. Of hield in sommige gevallen. Een kunst om een eenvoudig recept tot een bijzonderheid te gaan maken, chili con carne waar geen vlees aan te pas komt en chili vlokken het geheel van een pittig tongstrelend geheel weten te voorzien. De sambal oelek die vervangen wordt door de Trassi, waardoor een vleugje vis te ontdekken valt. Garnalen die ook een rol spelen en de Blauwe Hap als ‘finishing touch.’

Of gewoonweg de koelkast opentrekken om daar de verzamelde potten vast te gaan leggen.
Toon mij uw boekenkast en ik zal zeggen wie je bent, toon mij je koelkast en ik zal zeggen of er een geaarde kok in je schuilgaat.
Of maak een voorstelling en geef daar het recept niet van prijs, lardeer desnoods de voorkanten van die onmetelijke hoeveelheid kookboeken die geregeld op de markt verschijnen en vergeet voor het gemak Sonja Bakker te noemen, als je weet dat Heel Holland Bakt. Laat Maxima zoete koekjes bakken en heel Holland roept OHhhh en AHhhh waardoor die grootgrutter die stelt op de kleintjes te letten er met een bonus vandoor dreigt te gaan.

Eten dus en naderhand gaan bekijken wat je hebt gegeten, de restanten die in de pot verdwijnen en het voordeel dat je hebt om tot twee keer toe van sambal te mogen genieten. En waar trossen tomaten wedijveren met kromme bananen, daar kan geen beer een brood van smeren. Waardoor de sandwich spread van Heinz moet opboksen tegen de piccalilly van Kuhne. Maar nog lekkerder is die van Kesbeke, sinds 1948 gevestigd in Amsterdam en waar mijn zwager met zijn Amsterdamse wortels niet alleen geen kaas van heeft gegeten maar ook voor een aantal jaren terug nog nooit van had gehoord. En toen dit bedrijf een hele lading van zijn zuurwaren ter beschikking stelde voor een Musical… heb ik nog lang mogen genieten van dat product!

Gedonder

Eigenlijk zit het merendeel van de burgers met ‘iets’ in de maag. Is het geen corona, dan is het wel overgewicht, en wanneer hier geen sprake van is kan het zijn dat thuiswerken lang niet zo fijn is als het wordt voorgesteld. Om een boodschap te doen helpt vaak een knoop in de maag en wanneer een ander zich niets aantrekt van het nieuwe normaal, doet de een verschrikt een pas op zij. Of een pas op de plaats en de centjes gaan tellen, kom ik wel uit of ga ik het rood opnieuw kleuren. Want waar je geen geld krijgt op je spaargeld zijn de kredietverstrekkers niet zo beroerd als de vlag hiervoor uithangt.

Tegen de tien procent om je alsnog een poot uit te kunnen draaien, en dan te bedenken dat we aan de vooravond staan van een wereldwijde recessie. Straten die leegstand bieden, te huur en te koop en gerenommeerde merken die uit het straatbeeld verdwenen zijn. Met name dan die ‘klere’ zaken waar kleding tegen spectaculaire prijzen te koop waren. Let wel van de ene sale in de volgende, van herfst naar winter en voorjaar naar zomer, alles was iedere keer wederom in de sale. En nu is het alle sails bij gaan zetten en kan er geen sprake meer zijn van een sale.

Nog even en ik ontvang mijn vakantiegeld, geld dat gekoppeld is aan mijn AOW en vakantiegeld dat ik van mijn pensioenfonds (het ABP denkt met u mee en deelt het geheel in twee…) maar dat is natuurlijk korte termijn denken. Op de lange termijn hoopt men alsnog de inflatie te kunnen gaan vergoeden, maar ook dat heeft veel weg van een self fulfilling prophecy. Waarbij de wereld gebaat is en de mens het onderspit kan gaan delven.

Toch weten verslaggevers iedere dag opnieuw de krant te vullen, trekt de AEX zich niets aan van rood dan wel groen, wijkt het gevaar uit het Oosten en wordt verondersteld dat India het nieuwe geld gaat dragen, terwijl het Midden Oosten er alles aan gelegen is om straks een horde van toeristen te gaan ontvangen in hun Snow World. Wordt het cruisen aan banden gelegd en zullen de mensen die op hetzelfde geslacht vallen wederom gaan kruisen. Waardoor de orde van de dag en het gedonder in de nacht wederom doorgang kan gaan vinden…

Charem

‘Tis niet te groot en ook niet te klein. Het geeft vaak geen pas maar komt te onpas naar voren. Te dik en te dun, te veel en te weinig, te kort en te klein, te hoog en te laag een stuk in je kraag wanneer je het mij vraag’.

Maar je vraagt mij dit niet tot mijn grote verdriet dus hobbel ik maar verder op de weg die ik vandaag ben ingeslagen. Iets met bio dat tot een soort van pap heeft geleid, waar paprika in stukken in terug te vinden valt de salami er niet eens zoveel toe doet, de uien slonken en de champignons mede door die pulp tot een enigszins onaangenaam geheel zijn geklonken. Om over het recept verder maar te zwijgen: het was geenszins macaroni met salami en daar overheen biologische jonge kaas.


Je kunt er bijkans een straat mee gaan plaveien en wanneer dit gebeurt, dan is dit waarlijk geen ramp. Hoewel, de pasta van de afgelopen hamsterperiode zal daar waarschijnlijk wel een rol in gaan spelen, buiten het feit dat de laatste opdracht van het fotocafe van dit jaar eten betreft. En daar kan ik dan weer op gaan anticiperen, hoewel de andere opdracht nog steeds onderweg is.


Een raar jaar als je het mij vraagt, een jaar waarin de creativiteit van de docenten tot het uiterste is opgerekt en zij er alles aan gedaan hebben om toch voor een zekere garantie garant te blijven staan. Van bevrijding naar op slot, van wachten naar een perspectief, van een landschap naar het blauw en wanneer iemand de neiging heeft gehad om groen dan wel geel uit te gaan slaan, was er een rookgordijn dat Ton bepaald niet in verlegenheid heeft gebracht. Het was niet te hoog (vogelperspectief) noch te laag (kikkerperspectief), niet te veel van het goede maar ook niet te weinig, niet een dag dan wel een nachtritme dat roet in het eten strooide, de merries bleven op stal en de hengsten hadden niet veel meer te doen dan te wachten tot het donker werd.

Maar… er gloort licht aan de einder, Jan is bezig met het fotojaarboek, de cirkels kennen straks een eind en ik maak me op om op een ander moment van de opdracht kennis te gaan nemen. Maar voor vandaag neem ik een voorschot, iets wat te maken heeft met eten en dat recept kan, wat mij betreft zonder biologische charem op een ander moment herhaald gaat worden!

Charem, waardoor spontaan een onbekend woord is geboren! Charme komt enigszins in de buurt, maar ook dat verdient de nodige ?????????

curieus, vicieus, serieus!

Curieus. Buitengewoon bijzonder. Althans zo zou ik het willen omschrijven wanneer er sprake is van een buitengewone bijzonderheid. Nu is iedere dag al gewoon bijzonder, ware het niet dat het tegenwoordig nog buitengewoon bijzonder is, gezien de omstandigheden waaronder wij zijn komen te verkeren. En wanneer de omstandigheden waaronder deze bijzonder buitengewone bijzonderheden worden gecontinueerd, wordt het onvoorstelbaar buitengewoon bijzonder.

Waardoor het gegeven van vandaag wederom in het oog springt, gewoon omdat ik cirkelvormig aan het denken ben geslagen. En van cirkelvormig denken ben ik mij bewust wanneer ik buitengewoon bijzonder aan het schrijven ben. En wanneer ik het schrijven staak, geen bericht de ether instuur wordt het wat mij betreft, wederom curieus. Vicieus als het ware, ware het niet dat ik juist vandaag ben begonnen met curieus. Rieus en niet direct een reus van een verhaal, hooguit een manier om mijn frustratie weer eens een uitgang te kunnen gaan bieden. Want ik ben nog steeds in afwachting van een pakket van ene Simon die het in zijn kop haalt om mij al ruim een maand in het ongewisse te laten omtrent een bestelling (en een betaling!) van wat posters ten aanzien van circussen. Een waar sujet, waarbij ik hooguit het overgemaakte bedrag op mijn buik kan gaan schrijven.

En toch houd ik vast een vertrouwen, hoewel wantrouwen om de hoek staat te gluren. En dan dat andere. Een cirkelgang waarbij ik het genoegen heb om voor de afsluiting zorg te gaan dragen. Nu heb ik een achtergrond gebaseerd op zorg maar wanneer mij dit teveel wordt, maak ik me zorgen omtrent mijn stress tolerantie drempel. Voor je het weet zit ik bij een huisarts om een volgende lading pillen op te halen om mijn seniorenlijf nog eens te gaan verwennen met wat discutabele middelen die drugs gerelateerd zouden kunnen zijn.

Drogerend aan de ene en verzwakkend aan de andere kant. Ach, ben weer even bezig met niets bijzonders, met niets buitengewoons maar hooguit met wat curieus, neem mij echter vandaag absoluut niet serieus!

Scroll Up