Auteur: Wik

… ten volle: GENIET!

Het is veelal een kwestie van rekken, strekken en erbij blijven. En dan doel ik met name op zinnen. Wat voor de een onzinnig is, kan voor de ander juist zinnig zijn. De mug die uitgroeit tot een olifant, een storm in een glas water en het glas dat half leeg is, voorbeelden waarbij je na afloop eens gaat bekijken hoe het een door de omstandigheid van dat andere zo uit de klauwen kon gaan lopen.

Waarbij bedrijven een beroep doen op werktijdverkorting omdat de goederenstroom afneemt, de wereld door dat wijde web steeds groter is geworden en waarbij Oom Piet die terugkeert uit Amerika tot een schlager wordt verheven. Jammer alleen dat het alaaf niet meer klinkt, dat de raad van elf schoorvoetend de schoenen op de werkvloer loopt te bewonderen en dat wanneer een simpele ziel in de supermarkt vergeefs grijpt naar die ene aanbieding, misgrijpt omdat anderen hem voor zijn geweest.


Het fenomeen van hamsteren van desinfectans ervoor zorgt dat dit voor het overgrote deel is uitverkocht, dat de pillenfabriek in China leveringsproblemen ondergaat en dat de Apotheker het aflegt tegenover de Hypotheker, die allengs in staat is om een nog hoger hypotheekbedrag bij een bank los te peuteren. Waardoor de rendementen op termijn nogmaals geen garantie kunnen zijn voor de toekomst.


En wij hollen achter de feiten aan, gelijk Colijn ooit beweerde dat Nederland rustig kon gaan slapen, terwijl datzelfde Nederland aan de vooravond stond van een Tweede Wereldoorlog. Een land ook waarbij hooggeleerden op de grens van waanzin kunnen komen te verkeren. Van geniaal naar abnormaal is nu eenmaal een kleine stap. Je hebt geen boerka verbod meer nodig wanneer de mondkapjes de helft van het aangezicht gaan verbergen en rochelen dan wel niezen kun je het beste doen in je elleboogplooi. De private zones worden weer zodanig gehanteerd dat een gesprek met een ruimte van twee meter tussen beide partijen ervoor zorgt dat de intieme cirkel die zich rond een persoon ophoudt, vanzelfsprekend door de afstand wordt bepaald. Waardoor ieder nadeel in zekere zin weer een voordeel kan gaan opleveren.

Reeds twee gevallen in Nederland, een geval in Mexico en waarschijnlijk laat dat virus zich niet door een grens weerhouden om ook daar toe te slaan. Een ramp voor de economie, een ramp ook voor de mensen die een pakketje verwachten van Alibaba, dan wel het vliegverkeer dat dramatisch rode cijfers gaat schrijven. Alleen een ding zal altijd overeind gaan blijven: door het likken der wonden is het juist de veerkracht van de mens die ervoor zorgt dat ook deze rimpeling uiteindelijk in de annalen van de geschiedenis historici op termijn de gelegenheid biedt om juist dit fenomeen te gaan analyseren. En voor wat betreft morgen: “BENUT DIE ENE X-TRA DAG TEN VOLLE: geniet!

Doe maar gewoon…

‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!’ Een uitspraak uit mijn verleden waar tegenwoordig geen malloot nog een boodschap aan heeft. Als je niet weet wat je met je leven dient aan te vangen, van gekkigheid niet weet wat te doen maak je een filmpje, post dit en voor je het weet wordt je overstelpt door volgers die hun duimen omhoog steken. Alsof de wereld niet voldoende door gekken wordt geregeerd.laat staan dat er mensen zijn die net beter weten te doen dan aanhanger te gaan worden.

De Rattenvanger van Hamelen is er niets bij en het principe van de zwaan die kleeft zorgt voor een wereldwijde polonaise. Waarin marsmuziek in de vorm van werken van Wagner mensen op het verkeerde been weet te zetten… Tromgeroffel en paukenslagen terwijl de vaandels tevoorschijn worden getoverd. En waar de wereld ooit aan vlijt ten onder ging was in het verleden op mijn rapport te lezen wat voor cijfer ik kreeg voor vlijt en gedrag. Waarbij de Lagere school zich ook nog eens opvoedkundig met het leerling zijn bezig hield. Kom daar nog eens om!

Tegenwoordig wordt ook dit deel door de ouders uit besteed en zijn het uit de hand gelopen ‘stekeligheden’ die een deel van de couranten naar voren brengt. Landjepik kan dus niet meer en een keukenmes kan door de inborst tot een steekincident uit de hand gaan lopen. Waardoor de man die op zondag het vlees snijdt met zijn handen in het haar als een kip zonder kop verdwaasd in die keuken rondloopt.

Zo eenvoudig kan het zijn en zo waakzaam zijn wij tegenwoordig omtrent een virus dat als een pandemie de wereld in toom weet te houden. En waar ooit de Spaanse griep huishield, de Mexicaanse veel minder levens eiste is momenteel ieder geval wat duidt op griepachtige verschijnselen direct gedoemd om te spreken over verhoogde waakzaamheid. ‘Doe maar gewoon’ is achterhaald en wanneer je voldoende gekkigheid tentoon spreidt loop je de kans dat je wordt omschreven als een ‘verward’ persoon, waarbij direct de hulpdiensten klaar staan om je mee te nemen, hoewel…

De smaak van… kater!

Als je het minimale uit het maximale weet te halen, ben je waarschijnlijk geen spekkoper. Wanneer het omgekeerde zich voordoet, zou het mogelijk kunnen zijn. Maar ook dit betwijfel ik. Neem nu een fotowedstrijd waarbij het maximale twee MB is en ik ga daar overheen. Dan komt mijn foto niet in aanmerking en ben ik razend benieuwd hoeveel inzenders het wel lukt om met die twee MB uit de voeten te kunnen. Daarnaast, je mag maar 1 foto insturen en wanneer deze grens wordt overschreden, waak je dan voor een berisping dan wel een uitsluiting.

Nu had ik een tweetal op de pixel, een korrel is niet meer mogelijk en wanneer het aantal die grens overschrijdt, kom ik tot die eerste constatering. Soms moet je iets doen door iets te laten en wanneer later blijkt dat de grens in veelvoud wordt overschreden, loop je de kans om alsnog in aanmerking te kunnen komen. Maar dan is mijn lol er af! Natuurlijk heb je spelregels nodig, zijn het niet de eerste de beste die zich als vakjury presenteren, maar wanneer de naam van Leen Spaans opduikt…

Al eerder mocht ik het genoegen hebben om hem te treffen in een vakjury hetgeen mij toen de derde prijs op heeft geleverd. Een doornenkroon als eerbetoon aan de Groote Kerk in Alkmaar. Maar voor vandaag smaakt het water zeer neutraal, als er al sprake kan zijn van de smaak van kater!

en de titel van deze fotowedstrijd: BREEKBARE VRIJHEID.

Dingen van de DAG

Het zijn tekens van leven! Jan heeft drie omleidingen doorstaan en waarschijnlijk is er ook nog een klep bijgesteld. Bruno verkeert nog in blakende gezondheid in Zuid Amerika en ik heb vergeefs op een bericht van hem gewacht, maar ook daar is sinds vandaag verandering in gekomen. Ergens is een weg die naar het eindpunt leidt en waar dat precies zal zijn, ik heb eerlijk gezegd nog geen idee.

Dat het Chinese virus daar opeens opdoemt, daar kan nog geen sprake van zijn, terwijl Europa te maken krijgt met een uitbreiding van dit gevaar. Kees heeft mij uitgenodigd om deel te nemen aan een initiatief dat nog in de kinderschoenen staat en Liva zwaait heel lieflijk naar haar opa op instignatie van haar moeder, de lente aldaar valt niet te vergelijken met de gure wind dan wel de regen die dit klimaat aan zee doet denken, waar elders het landklimaat andere eisen aan het klimaat stelt.

Moeder Corry heeft steeds minder te vertellen en als zij wat vertelt is het veelal een herhaling van het voorafgaande. En voor de rest: Ria heeft nog steeds pijn is het links niet dan is het rechts wel, het blauw kleurt steeds minder en waar liggen niet helpt is het de paracetamol die verlichting biedt. En wat er verder te vermelden is zijn de peanuts waar ik geregeld over struikel en de voornemens die steeds langer op zich laten wachten. Goed bedoelt in zekere zin, alleen wanneer het boek lokt geef ik onmiddellijk aan de vraag toe. Ik bedoel maar, op welke wijze ik mijn dagen weet te vullen edoch wanneer Klaas roept, geef ik me direct over aan Vaak. Zal wel wat te maken hebben met die ene voornaam die ik aan mijn grootvader zaliger te danken heb…


Tussendoor instructies hoe ik me de aankomende tijd dien te gaan bedruipen, de was, de doekjes en het toilet waar ik spaarzaam gebruik van zal gaan maken, het verschonen van het beddengoed dan wel de was die aan een droogrek in de wind komt te hangen, het zijn zo van die dingen waar ik me nu nog geen zorgen om maak. De vraag of ik mijn tijd wel zal kunnen invullen en de uitnodiging van Moeder Corry om bij haar te komen eten terwijl zij aan het koken gaat.

Maar dat zit er helaas niet meer in, zij dient genoegen te nemen met soep en dat wat haar door tafeltje dekje wordt verstrekt, waarbij het overgrote deel voornamelijk in de kliko verdwijnt. En dat bezwaart me enigszins. Dingen van de dag die ervoor zorgen dat juist die dagelijkse dingen even in de aandacht komen te staan.

Waarschijnlijk.

Wanneer je lang genoeg wacht, komen er ongetwijfeld andere tijden. Waarin rampspoed en voorspoed elkaar weten af te wisselen, wanneer politici plaatsmaken voor andere politici en waarin dooddoeners nog steeds zo vanzelfsprekend zijn als de huidige dooddoeners zich voordoen. Wat dat betreft is er weinig nieuws onder de zon, hoewel de zon het de laatste tijd flink laat afweten in tegenstelling tot de wind die nog steeds van zich laat horen. Tegenstrijdig heden in tegenstelling tot het huidige heden plaatsmaken voor volkomen heden. Wanneer gister heden vandaag de toekomst gaan bepalen en de overvloed zal gaan afnemen en daardoor plaats biedt aan deemoedig heden.


Stel ik me voor in het nu van vandaag. Jan heeft de operatie doorstaan, borstkas open en na geruime tijd weer dicht, zal nog wel een tijd gaan duren voor de wond en alles wat daarmee gepaard is gegaan er weer voor gaat zorgen dat ook hij weer over kan gaan tot de orden van de dag, Terwijl Kris vandaag weer een jaar aan zijn totalen heeft weten te koppelen, waardoor de toon van vandaag is gezet en ik het genoegen heb gehad om onder de niet aanwezige wol een belangrijk deel van de dag heb weten door te brengen. Uit solidariteit met Ria die op de bak aan het herstellen is van de val die zich veertien dagen geleden heeft voorgedaan…


Nog even en zij gaat de reis naar verweggistan ondernemen en zal zich drie weken lang met Vincent, Marlies en Liva daar gaan doorbrengen, Met paardjes op de manege, met eten wat verantwoord is en met genieten van elkaar, terwijl ik hier de rust in dit huis hogelijk zal gaan bewaren. Hoewel, drie weken alleen is bepaald geen sinecure te weten dat het huishouden wat ik dan ga voeren waarschijnlijk tot het meest basale zal worden teruggebracht.

Wat wassen, wat drogen, wat eten en wat koken, wat zuigen en wat doen, op welke wijze kan ik anders omgaan met de poen die daarvoor in aanmerking komt. Want het geld is vandaag wederom verschenen, geen weer om boodschappen te doen en de voorraad ingevroren voedsel is vast toereikend genoeg om van die maaltijd te genieten. Regeren blijft nu eenmaal een kwestie van vooruitzien en als ik zo voor me uitkijk… heb ik dan waarschijnlijk ook tijd om wat anders te gaan doen!

haas tig & spoed

Nou vooruit dan maar. Zo bijzonder kan het vandaag niet zijn, of ik moet teruggrijpen naar een recent verleden. Een week zonder beeld is als een dag niet gelachen, een variant wat ooit door Charles Chaplin in een andere variant naar voren werd gebracht.

En beelden zeggen over het geheel genomen meer dan woorden, een veronderstelling waar ik me ook wel weer in kan vinden. Voor vandaag zijn het slechts plaatjes die nergens op slaan: een beeld uit een toneelstuk, de restanten van een brand, een abstractie op Schiphol en op de laatste plaats een werk van mijn vriend Kees, waarbij ik het genoegen zal smaken om mogelijk wederom een CO2 overleg te doen plaatsvinden.

Waarbij het uitwisselen van (levens)ervaringen een belangrijk deel van dit overleg zullen gaan bekleden. Alhoewel, er kan sprake zijn van het feit dat zijn hoofd meer bezig is met het verslijten van de tijd en het gegeven dat hun appartement mogelijk in een versnelling terecht is gekomen, waardoor de pet die hij nooit draagt mogelijk met andere dingen bezig is dan ik op dit moment kan bevroeden.

Geen malheur, de zondag is voor het grootste deel reeds verstreken en het kan haast niet anders dan dat haastige spoed je eerder brengt op de plek waar het heerlijk toeven is.

Revatileren.

Relativeren. Een betrekkelijk woord. Revatileren. Nog nooit van gehoord. Het is ook dan een woord dat plotsklaps opduikt en waar ik dan een eigen betekenis aan kan gaan hechten. Maar dan dien ik wel een eigen invulling aan dit woord te gaan geven en deze luidt als volgt: leren door te leven door te doen alsof het leven een blijvend gegeven is. Misschien niet direct een woord dat je in De Dikke zult vinden, maar het feit dat met een beetje fantasie Vita valt te ontdekken en leren een gegeven is dat tot het bittere eind deel zal blijven uitmaken van dat leven, ook als je in de armen van Alzheimer terecht bent gekomen, dat maakt dit woord wel weer zeer bijzonder.

Het is dan ook zaterdagavond en de broodjes shoarma zijn terecht gekomen in mijn tractus digestivis en ondergaan een verandering waarop ik momenteel weinig invloed op kan uitoefenen. Dat proces heb ik uit handen gegeven en het feit dat ik hier al vele jaren blijvend op vertrouw, doet wonderen wanneer op een ander moment mijn uitwerpselen in de pot verdwijnen.

Waarbij ik dan maar meteen het aardse van mijn bestaan van een duidelijk antwoord weet te voorzien. Zo’n zaterdag waarbij de weerklank van het dagelijks gebeuren straal aan mij voorbij is gegaan, de letters die ik in de courant aan mijn aandacht heb laten ontsnappen en het feit dat ik selectief ben in de dingen die er naar mijn idee toe doen heb daargelaten waar zij behoren te zijn, dat zorgt ervoor dat dit bericht weer eens een verhaal wordt waar kop noch staart aan te ontdekken valt. Een week van woorden, van denken en weinig actie ondernemen, waarbij het weer in niet onbelangrijke mate een rol heeft gespeeld.

Morgen maar weer eens wat anders dan wat ongein proberen neer te zetten, morgen een dag van een mogelijk goed voornemen en op maandag… ach, voorlopig is dit nog niet zo ver!

ogen SCHIJN lijk

Als je van alles een beetje weet, weet je vast weinig van veel. Dan zou je kunnen denken aan oppervlakkigheid maar heb je wel het voordeel dat je over ‘van alles’ mee kunt praten dan wel kunt gaan denken, dan wel de tijd neemt om dit geheel te gaan overdenken. En dat laatste doet zich de laatste tijd met bijzonder grote regelmaat voor.

Dat wil zeggen, wanneer ik mijn ogen sluit, op mijn rug naar de binnenkant van mijn filmdoek kijk en overzie dan wel overdenk hoe bepaalde vlaggen ervoor staan dan wel erbij hangen, wordt het mij haast te moede door alle spinsels die door mijn kop heen jagen. Want vaak zijn dit slechts spinsels die mijn gedachten voor een deel bepalen dan wel op een ander moment concreet in dromen weten om te zetten.

Het is dan ook geen logica die ik bedrijf maar meer de omstandigheden die mij voortdrijven. Waarbij een zekere samenloop niet uit te vlakken valt. En juist door die omstandigheden weet ik vaak de vreemdste associaties naar voren te brengen, hetgeen mij geregeld weet te verbazen. Maar wanneer de vraag wordt gesteld waar ik nog geen enkel antwoord op weet te geven, is het vaak die omstandigheid die mijn pad verder gaat bepalen.

Heerlijk om een lege agenda te zien en geen voorschot te nemen op het straks. De uitspraak ‘als is groter ben, dan’… komt mij ook niet direct bekend voor. Om over voornemens maar te zwijgen. Ik doe wat ik doe en daar blijft het in de regel bij. Ik denk wat ik denk en laat vaak na aan te geven wat ik denk of waarover ik denk. De politiek? Een grote kliek. Religie? Voor hen die dat weten om te zetten in een Heilig Geloof, zij doen maar. Ik geloof dat wel. Een lidmaatschap van een enkele partij? Ook dit laat ik aan mij voorbijgaan, waardoor ik niet alleen een neutraal wezen ben maar ook nog eens zo grijs als de groep duiven die ik tegenwoordig vertegenwoordig.

En toch doe ik mee aan het Regiopeil, wanneer anderen mij vragen stellen omtrent het hoe en waarom van het het nieuws dat ik dagelijks tot mij neem. Om toch iets van mijn denken te delen, weliswaar anoniem maar dan maak ik toch deel uit van de maatschappij waarin ik verblijf. Gelijk ook de belastingdienst mij altijd wel weer weet te vinden en mijn DigiD mij verzoekt om kennis te nemen van de berichten waar ik niet om heb gevraagd, maar daar toch maar nota van dien te nemen. En dan dat andere: zit ik lekker een bericht in elkaar te frummelen, weet ik dat iedere letter die ik aansla ergens in een algoritme naar voren kan worden gebracht. En wanneer hier een landsbelang aan gekoppeld zou kunnen worden… paranoia, geen deel van leven maar met een zekere achterdocht treed ik de wereld tegemoet!

Gemoedstoestand.

Er zullen altijd mensen zijn die aan de weg blijven timmeren. Helaas behoor ik niet tot die categorie. Laat staan dat timmeren in het algemeen dan wel timmeren als hobby zich in mijn aandacht mag verheugen. Ik bedoel maar, ik ben meer een incompetente verzamelaar en weet mij vaak te omringen met parafernalia die een ander niet direct kan boeien. Zodat ik geregeld op mezelf blijf aangewezen. Dat dit mij in een belangrijke mate genoegdoening schept, dat is wel duidelijk. Dat ik anderen niet kan inspireren om een vergelijkbaar verzamelding met mij te delen, zorgt ervoor dat ik meer met mezelf aan het stoeien ben, dan dat anderen mij op een ander spoor zouden kunnen zetten. Ik ben eigenlijk iemand die veelal in de marges van interesses bivakkeer.


Het ene moment valt mijn oog op kunst dewelke mij aanspreekt, het andere moment valt mijn oog door de lens van mijn camera, het derde moment op een boek dat mij intrigeert om het vierde moment te ontdekken dat het een door het ander ietwat uit de hand dreigt te lopen. Hetgeen mij brengt op het volgende: wat te doen met al die spullen die ik in de loop der tijd als eigen ben gaan beschouwen.


Ik heb bepaald niet het eeuwige leven, mag mij verheugen op een verlenging van mijn tijd door de hulpmiddelen die zich in mijn bast verborgen houden en kan mij nog steeds verheugen op het feit dat wanneer ik zaken tegenkom die mijn aandacht mogen gaan genieten, ik zelfs in staat ben en blijf om deze zaken aan te gaan schaffen. Waardoor het overzicht enigszins zoek raakt en ik met groot genoegen bij het openen van een dichte doos ontdekkingen doe waarbij ik direct ook nog het moment weet waarop ik dit fysieke boek dan wel het circusautootje heb aangeschaft…


Ben nu eenmaal geen E-reader, laat staan dat het plaatjes zijn die ik verzamel en alsnog in een album opsla. Of wanneer de aanbiedingen van canvasdoeken zodanig zijn dat ik de verleiding ook dit keer niet kan weerstaan. Waardoor een toename ontstaat achter een volgend schot en er geen schot in komt om met deze handel verder te gaan leuren. Want wie is de ander die daar dezelfde gemoedstoestand in weet te ontdekken, het moment waarop ik de zaken uitpak en verder nalaat om deze zaken ook letterlijk aan te gaan pakken.


Waar ooit de was de deur uit ging, ben ik meer een persoon die verslaafd is geraakt aan stapelen. Toch zal ik op een goed moment de uit de hand gelopen zaken ter hand moeten nemen, opdat ik anderen niet opzadel met al die spullen die juist voor die ander meer als last worden ervaren dan dat er emoties aan te koppelen zijn…

ROEPING: een roep om ping!

Minister van Staat overleden. Een eretitel is van ons heen gegaan. Nu is het zo dat deze titel uitsluitend wordt verleend aan bestuurders die zich ooit verdienstelijk hebben gemaakt voor het Koninkrijk der Nederlanden, dan wel een ministerspost hebben bekleed dan wel het hebben geschopt tot Commissaris van de Koning(in). Dus niet zomaar iemand van de straat, dan wel van een gemeente, een provincie dan wel een directeur-generaal van een of ander ministerie.


Toch heeft deze Minister van Staat een niet bepaald onbevlekt blazoen: ten tijde dat hij Minister van Onderwijs was, heeft menigeen zich niet bij al zijn voornemens neergelegd. Jos van Kemenade was een overtuigd socialist, en met hem heeft het onderwijs in de loop der tijd wel de nodige veranderingen ondergaan. Niet zo heftig als indertijd de Mammoetwet, waarbij de naam Jo Cals naar voren schiet en de Wet op het Voortgezet Wetenschappelijk Onderwijs gestalte heeft gekregen. Van Kemenade was Minister van Onderwijs en Wetenschap en ook daar zijn tegenwoordig meerdere rapen gaar.


Tekorten, te lage lonen en het plichtbesef dat ervoor zorgt dat een bepaalde vorm van roeping ergens achter de horizon gloort. Komt mij bekend voor. Toen door een advertentie in de Volkskrant de Witte Woede van zich liet horen ( initiatiefnemers Jaap Koning en Gaby Breuer) werd het alras Verpleegkundigen en Verzorgenden in Opstand (VViO) had dit als gevolg dat een andere beroepsorganisatie zich over deze groep werkenden ging ontfermen onder de titel Nu ’91. Nu strijden de huidige werkers voor een verhoging van 5 % en laten de verzekeraars het af weten.

Waardoor de roep om ping nog steeds het beroep van werker in de zorg nog steeds iets weg heeft van… jawel ROEPING!

Scroll Up