Atelier Bergen


IMG_0723


IMG_0722
‘t is maar net… de stijl. Een gevoel van desolaatheid. Een spoor dat afbuigt, verdwijnt achter een onbestemde muur. Lantaarnpalen die de weg hebben laten verdwijnen, als wachters in een verstilde omgeving. Is het een schuur, een verlaten boerenhoeve en waar zijn de bewoners naar vertrokken” En dat huisje” Ooit de woning van de baanwachter die reageerde met een vlag wanneer het dieseltje langdurig floot. Zorg droeg voor de aan en afvoer van goederen, toen de fabriek nog aan tientallen werknemers werk verschafte. Nu staat de fabriek leeg, zijn de werknemers naar elders verhuisd of zijn in de bijstand terecht gekomen. Zijn hun gedachten leeg, gelijk de hallen van die fabriek leeg staan in afwachting van de slopers die zich achter die muur schuil houden. Het moment waarop het skelet naar beneden zal worden gehaald, de snijbranders het staal in kleinere stukken branden en de afvoer van wat ooit eens was met de oprukkende stad in het vooruitzicht de eerste woningen zal komen ontvangen. Waar anderen komen te wonen, waar bomen worden geplant en kinderen onbezorgd hun leven kunnen gaan beginnen. Want leven gaat door en wat ooit was zal nooit meer terug gaan komen. De cyclus van het leven in een eenvoudig schilderij waarbij ik de lokroep ook dit keer niet kon doorstaan. Ik kocht het en nam het mee, een werk van een cursist van Pauline Bakker, Shilin Yang, getiteld een schuur en niet veel meer dan dat. Maar dat ik mijn gedachten weer aan de loop heb laten gaan… da’s dit verhaal.
Want natuurlijk was er een aanleiding. Een expositie van 36 exposanten van Atelier Bergen. De noemer waaronder Pauline haar cursisten op weg helpt naar vormen van kunst. Kunst in zekere zin met bezieling en Pauline ruimte geeft om met een eigen invulling aan de slag te gaan. En waarbij het voorspelbaar is dat de cursist in kwestie de grootste criticaster van zijn of haar werk zal zijn. Nimmer tevreden en ondanks positieve kritiek van een derde altijd in staat om de zwakke plekken in het werk naar voren te gaan brengen. Gelijk een gewitte muur voor degene die gewit heeft, altijd wel een vlekje als doorn in het oog zal blijven werken. Streven naar het volmaakte, het ultieme het toppunt van kunnen is slechts een enkeling gegeven en dan nog is het de vraag of dit in het oog van de meester wel juist zal zijn. De Burn Brigade nam een deel van de spectaculaire opening voor hun rekening, de voorzitter van de Kunst10daagse Bergen nam even het woord en de burgemeester liet ook haar gezicht over de werken schijnen. En dat er niet te klagen was over publiek, lag niet alleen aan het feit dat wij in de kelders van het wapen van Bergen vertoefden, maar waarschijnlijk ook aan de auto’s die daar stonden opgesteld: een Bugatti en een Bentley in concoursstaat hetgeen ook weer noodde om daar wat beelden aan te gaan wijden. Bij deze dus. En dat van die prikkelende dames; zie dat als een onverwacht toetje op dit geheel!


IMG_0706


IMG_0708


IMG_0709


IMG_0711


IMG_0712


IMG_0713


IMG_0717


IMG_0721