Asylfunctie

Door 28 november 2015

IMG_0666

Wanneer je stelt dat leven vluchtig is, heeft een fysieke courant geen leven. Toch betwijfel ik dit, want zolang ik nog blijf leven, houd ik die krant nog vast. Noem het een voornemen, een voornemen dat wordt gebaseerd op dat nadere bericht. Waar ik deze week al geregeld melding van heb gemaakt. De rubriek ‘Van Binnen’, waar ik vandaag mee naar buiten treed. Dankzij die samenloop die zich bij de presentatie van het Fotoboekwerk van Rick Akkerman ‘De Werkelijkheid met een Twist’ bij boekhandel Feijn voordeed. Waar ik een dansende Fred Hoogendoorn en een in de pas bewegende burgemeester (Piet Bruynooge) mocht vastleggen. Het gesprek na afloop en de zoektocht naar ‘boeiende mensen’. Nu valt dat wat mijn bijdrage betreft wel mee, tenslotte heb ik een ruim 35 jarige zorgachtergrond, waarbij de nodige tijd voor de klas werd doorgebracht. En toch vind ik het wel wat hebben: psychiatrisch verpleegkundig docent in ruste. En wanneer ik een krant voor mijn zus ga kopen om haar verjaardag van een apart tintje te kunnen gaan voorzien, tref ik een oud-collega van het voormalig Provinciaal Ziekenhuis ‘Duin & Bosch’ uit Castricum bij de Ako in de Mare. Wij raken in gesprek, in de winkel waardoor anderen in hun honger naar lectuur (we staan voor de vele tientallen tijdschriften voor dames) niet de kans krijgen zich over de vele titels die daar staan te kunnen buigen. Verdwijnen naar buiten alwaar wij het gesprek onbelemmerd verder kunnen voeren. En wat blijkt? De teloorgang van dat oude gekkenhuis en de functie die het voor bepaalde mensen innam. Onder andere de asylfunctie, voor hen die zo kwetsbaar zijn dat de cursus ‘assertiviteit’ absoluut niet op hen van toepassing was. Niet zozeer omdat de reden van hun opname in een ver verleden had plaatsgevonden, maar meer door het feit dat zij op dat terrein konden zijn zoals ze waren: uitgestotenen die zich toch weer een plek hadden verworven in de beschutting van dat instituut. Waarmee ik absoluut geen pleidooi wil houden voor wat ooit door Freek de Jonge in een van zijn shows naar voren werd gebracht: ‘opsluiten en plat spuiten’ waardoor de isoleer in beeld kwam. Tegenwoordig heb ik het idee dat onder de noemer ‘een humaner beleid’ veel mensen in de kou blijven staat. De empathie van mijn tijd langzamerhand in het rioolputje aan het verdwijnen is. En dat klagen en jezelf beklagen het individuele belang alleen maar onderschrijft. Ik, ik, ik …………………………………………. een hele tijd niets en dan mogelijk/misschien dat jij in beeld komt. Als je maar schreeuwt dan lukt het wel. Ben je bescheiden… ben je een probleem. Niet in de laatste plaats voor jezelf. Daar draait het vandaag enigszins om. Het heeft veel weg van een verantwoording en dat is het dit keer dan ook. Je kwetsbaar opstellen heet het dan. Een stukje van jezelf laten zien, waarbij het kader toch aan jou is voorbehouden. Het geheim wat je dit deelt met jezelf, door er geen melding van te maken. Waardoor er ook een volgend keer nog voldoende te raden overblijft…

IMG_0662IMG_0663IMG_0664IMG_0665P.s. Maar waar het dit keer om draait is dat intrigerende litteken in de rechteronderhoek. (Plaatje 5). De plek waar de Implanteerbare Cardioverter Defibrillator (ICD) zich al ruim zeven jaar voor de buitenwereld verborgen houdt.

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op zaterdag, 28 november 2015 om 16:21 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.