Aswoensdag en openbaringen.

Nu weet ik wel dat mijn darmstelsel in de regel goed in staat is om met wat exotische maaltijden om te kunnen gaan, maar dat het zowel van boven als van onderen specifieke uitwegen zoekt, word mij in de regel bespaard. En waar ik in het verleden de mogelijkheid had om mij te verdiepen in dat spijsverteringskanaal, waarbij ik een toelichting kon geven omtrent de processen die zich vierentwintig uur per dag voordoen, een verklaring kon geven omtrent de sappen en de uitwerking op het voedsel dat wij tot ons nemen, de balans was in de regel zodanig dat wat werd ingenomen ook weer op een bepaalde manier wordt uit gescheiden. Hoe anders wordt dit wanneer iemand getroffen wordt door een bepaalde ongesteldheid in deze, waarbij de pot in de regel zich opmaakt om zich over de restanten te ontfermen. Niet dat ik in staat was om alles te verklaren maar wel om op mijn manier dit geheel ‘verbaal aanschouwelijk’ te maken. En wanneer iemand zo goed was om op zijn handen staand een appeltje tot zich te nemen, waardoor de peristaltiek als zodanig kon worden bewezen. Dat mis ik zo af en toe nog wel: van voorspelbare lessen een voorstelling te maken. En mensen de mogelijkheid gaan bieden om zich, op hun eigen wijze, in lesstof te laten verdiepen. Want het is zo simpel om alles voor te gaan kauwen, het resultaat blijft dan veelal een raadsel. Maar door ze met raadselen te confronteren en het niet veel later oplossen van het geschetste raadsel, beklijft de stof als zodanig beter ‘hangen’. Leren beredeneren, zaken aan elkaar gaan koppelen zorgt niet alleen voor diepgang, maar kan ook zorgdragen voor een ‘aha erlebnis.’ Het eureka gevoel op een ander plan. Niet direct wereldschokkend, maar voor de betrokkene kan het een openbaring zijn. En van openbaringen kan de mens, naar mijn idee, niet voldoende van meekrijgen!