Asbestemming…

Het was ooit Berliner Luft, maar werd in Nederland omgedoopt in een Reisje langs de Rijn. Willy en Willeke stonden garant voor de uitvoering en ook ik was daar enigszins verrukt over. Zeker wanneer ik Museumdienst had op Duin & Bosch en daar de muziekdoos middels een zwengel tot leven bracht. Een golvende metalen plaat, die voor het einde van een rondgang nog even een snik liet horen om vervolgens die melodie te gaan herhalen. Eigenlijk kon ik daar geen genoeg van krijgen en iedere keer wanneer een volgende bezoeker zijn of haar opwachting maakte, begon ik in de herhaling. De opwinding van de slinger, het zetten van de plaat, het zorgvuldig aanbrengen van de arm om vervolgens het deksel dicht te klappen en te genieten van die lucht. Morgen een dag in Amsterdam doorbrengen met toch wel een bijzonder moment: we gaan een deel van de resten van Tante Truus aan de Amsterdamse grachten toe vertrouwen. Een asbestemming die recht doet aan haar oprechte Amsterdamse genen, een huiswaarts keren op een bijzondere manier. Asbestemming, A.F. Th. v.d. Heijden deed daar verslag van en de wetenschap dat mijn moeder zaliger ergens op een strooiveld haar bestemming vond, doet daar weinig aan. En waar ik nog steeds de gelegenheid heb om het graf van mijn opa en mijn vader te bezoeken, heb ik daar in het algemeen wel vrede mee. Hoe anders is dit morgen. Tante Truus ken ik uitsluitend uit de verhalen van vriend Jan v.H, die mij, als geboren Amsterdammer mij steeds weer weet te verrassen met onze bestemmingen. Maar morgen een bijzonder bestemming, de asbestemming van Tante Truus. Eigenlijk om vooraf de boel te gaan verkennen, opdat de urn met haar overige restanten mogelijk in de buurt van de Westerkerk op termijn te water kan worden gelaten. En dat geeft mij een bepaald gevoel, een bijzonder moment om bij stil te staan. Te bedenken dat mijn vader dit jaar al dertig jaar dood is…