Arbeid adelt immer!

Misschien dat je je even vergist. Of toch niet zo slim bent als je eruit ziet. Misschien dacht je er wel zo over, maar heb je dit niet naar voren kunnen brengen. Mogelijk een kwestie van overtuiging dan wel een gebrek hieraan. Neen, dat je de idee hebt over een zeker charisma te beschikken, ook die illusie heb je de anderen ontnomen. Het heeft meer weg van een querulant, een potsenmaker uit de oudheid, de nar die niet veel meer teweeg weet te brengen dan een enkele lach, veelal ten koste gaand van een ander mens. Om over het verdriet dat je aanricht maar te zwijgen…
Ik zet me aan de arbeid, hoewel er geen sprak meer is van arbeid die ik voor een ander zou kunnen verrichten. Hooguit is er sprake van een vorm van dwang die ik mezelf al tijden heb opgelegd. Niet zozeer ter ‘leringhe ende vermaeck’, hooguit van een dagvulling en dan in de regel een vorm van avondvulling. Want hoe kom ik anders de dagen door”! Door op vakantie te gaan, door wat doelloos door de kamer heen te zuigen, door wat met de caravan te prutsen alvorens deze wederom voor een jaar op stal te zetten en de wetenschap dat die caravan de respectabele leeftijd van veertig jaar heeft gehaald, ten tijde van ons uitje in Koudum. De Kuilart als tijdelijke residentie, een camping zo groot en met zoveel boten in de havens, dat je haast verdwaald in de ruimte die zich voordoet. Waar je kunt eten, kunt drinken, kunt spelen en je ogen tekort komt om al die boten in een oogopslag te overzien. Maar waar de velden waar de kampeergasten zich kunnen vermaken zo ruim zijn dat slechte op een enkel groot veld een enkele caravan valt te ontdekken, waar campers deel van het geheel gaan uitmaken en waar een Kampeerauto met dubbellucht achter hooguit een verademing is in vergelijking met die simpele twee-assers. En waar satellietschotels deel van het huiselijk genoegen zijn gaan uitmaken. Want stel je nu eens voor dat je een uitzending van Utopia aan je neus voorbij laat gaan…
Zaterdag retour, de luifel droog en de rit terug bedroeg niet veel meer dan een klein anderhalf uur. Het leeghalen om vervolgens het ongebruikte kledingdeel weer net zo vrolijk in de kast op te bergen. Want kamperen kenmerkt zich nu eenmaal door het feit dat de mogelijkheid wordt geboden om wat langer in dezelfde kleren rond te hobbelen dan dat dit in de situatie van huis en haard wordt getolereerd. Of dat er andersoortige opmerkingen worden geplaatst. ‘Zou je niet eens… maar wat zou het”! Vakantie en nog een derde vakantie tegoed. En met dat in het vooruitzicht, de zondag die zich kenmerkt door de miezerige regen opdat maandag de zon aan een wolkeloze hemel verschijnt… op naar morgen, een volgende dag van arbeid adelt immer!