ANDREA TINTO

Wij gaan naar Rome toe en gaande weg, gingen wij terug. Ooit gezongen door een legioen en ook nog eens in tegengestelde richting. Maar de Romeinen liepen steeds weer in de val die zich in Normandie bevond: het land van de obelisken. Althans, wanneer ik die verhalen van Asterix zou geloven. Geloven wordt er in Rome veelvuldig,; het aantal kerken si dan ook navenant. Ruim 1000 als ik de geschriften in deze volg. Maar wat niet opgaat is het platte gezegde (platitude voor de wat meer geletterden onder ons) dat wanneer je een kerk hebt gezien, dat dan de anderen afgeleiden zijn van die eerste . Wat wel een overeenkomst is dat zij allen wel weer een afspiegeling zijn van het Rijke Roomse leven. Dat, wanneer je je in Vaticaanstad bevindt, een wandeling over al die hoofden makkelijk te doen valt. Of dat ‘crowdsurfing’ hier wel degelijk tot de mogelijkheden kan gaan behoren. Maar dat je wel alert moet zijn op de onverwachte gaten die zich voordoen. Wanneer het ene legioen gelovigen het pad dreigt te kruisen van dat andere legioen. De kruisgangen die zich hier spontaan voordoen. En het aantal zusters en priesters die niet veel meer weten te doen dan hun weg te vervolgen. Terwijl de nieuwe Paus zich dit keer niet liet zien. In tegenstelling tot de luiden die er hun inkomen proberen uit te breiden. Veelal van Indiase afkomst. Als het ware afvallige overlopers onder de noemer dat pecunia niet stinkt. Of iets dat daarvoor door moet gaan. Ik bedoel maar. Geld raak je daar wel kwijt. Het aantal levende standbeelden is daar een voorbeeld van, naast bedelaars en bedelaressen die zich mank lopend in de kijker plaatsen en spoorslags maken dat ze wegkomen wanneer ze van een terras worden afgejaagd. De accordeonist die een voortand mist en langs de zijkant van een etablissement zijn gehoor in vervoering probeert te brengen en niet meer dan weinig bijval oogst. Ik ben bereid hem 1.25 euro te geven wanneer hij voor mij Arrividerci Roma uit zijn buikorgel tevoorschijn tovert. Hij lacht zijn lippen bloot waardoor die gemiste voortand zichtbaar wordt en niet veel later uit de buurt van dat etablissement wordt verjaagd.
Maar eigenlijk wil, ik dit verhaal beginnen met een Italiaanse heer op mijn blog welkom te heten. Zijn naam is ANDREA TINTO receptionist in Hotel Villa delle Rose. Een HEER. Uit het zuiverste hout gesneden. Voor zover je heren uit zuiver hout zou kunnen snijden. Daar gaat het echter niet om. Voor ik aan een uitgebreid expose begin over Rome, komt er vandaag slechts een foto op deze bijdrage te staan. Van Andrea. In de hoop dat hij zich nog even de tijd gunt om op www.wikswegen.nl te gaan kijken. Want dit keer nam ik geen visitekaarten mee. Altijd in mijn bezit, maar dit maal dus niet.
Daarnaast ben ik van plan om de grote lijnen van onze belevenissen in Rome deze week de revue te laten passeren. Tussen allerlei andere bedrijven door. En wat die bedrijven tussendoor dan weer zijn… Laat ik het niet makkelijker maken als het net zo makkelijk ook wat moeilijker kan. Ook daar heb ik nu eenmaal wel een handje van. Gelijk het prijzen van de dag en niet weten of de avond als zodanig wel zal vallen…


IMG_2220
Voor nu ANDREA TINTO die ik nogmaals van harte welkom heet! Andrea, come sta” Sto bene!