Alzheimer


iGer.nl
“Hoe Word Ik Gelukkiger Dan Mijn Buurman Zonder Dat Het Veel Kost””
Je slikt pillen. Je mediteert. Je rent van dokter naar therapeut. Van psycholoog naar plastisch chirurg. Hoeveel peperdure cursussen, trommeltherapie”n op de Drentse hei en verdachte friemelsessies door een vreemd ruikende goeroe in een geluidsdichte tempel in Nepal heb je al wel niet geprobeerd” Zonder succes. Dan heb je weer een dip. Dan zit je weer in een dalletje. Dan beleef je weer een dieptepunt. En het is allemaal hun schuld*. (*Buren, ouders, Marokkanen, homo’s, zigeuners, belastingadviseurs, zij-instromers, blanken, vrouwen, microben, Joden, verzadigde vetten, mannen en collega-cabaretiers). Het zijn allemaal hufters*. (*Idem).
Wanhoop niet langer. Er is nu een Spoedcursus Gelukkig Worden!
Rob Ungert en Kees van Amstel brengen je in een avond aan de poorten van het paradijs. Ze hebben de antwoorden. Ze trekken je uit de blubber. Ze houden je een spiegel voor. Want je moet kunnen lachen om jezelf. Maar natuurlijk vooral ook om anderen*. (*Dito).
Op vrijdag 19 november 2010 in de Theaterkerk in Wadway. Waar ooit Bram en Freek hun opwachting maakten. Neerlands Hoop in Bange Dagen, Live in de Theaterkerk, Wadway, 10 en 13 december 1970. Met o.a. demonstreren, de vlinder en de bloem, blote feiten en mijn favoriet douari”res vanwege die hele grote bips. Terug in de tijd dus.


iGer.nl
Ontluisterend
Het televisieprogramma ‘Andere tijden’ blikte afgelopen week terug op de ouderenzorg in Nederland. Tot einde jaren vijftig van de vorige eeuw werden armlastige ouderen op slaapzalen ondergebracht. Met één kast voor spullen. Mannen en vrouwen gescheiden wachtend op de dood. Straatinterviews uit die tijd toonden instemming. De ouderen waren nutteloos. Hadden geen economische waarde meer. Waren de familie toch maar tot last.
Gelukkig zag de politiek dat anders. Kwam er een humaan systeem.
Actualiteitenprogramma ‘Brandpunt’ opende zondag een beerput over de huidige stand van zaken bij de ouderenopvang. In een woord ontluisterend. In een Amsterdams verzorgingshuis waren de patiënten onderdeel van een tijdsplannning geworden. Stopwatchtijden voor het verwisselen van incontinentieluiers. Daarnaast bezuinigingen op het materiaal. Dus minder luiers, met als gevolg hulpeloze ouderen die lang in hun eigen ontlasting blijven zitten. Te weinig handjes om de mensen op tijd naar het toilet te laten gaan verergeren de zaak. Dit is geen Nederland waarin wij zouden willen leven. Mensen gedegradeerd tot object.
Veel kostenstijgingen in de zorg waren niet nodig. De managementlaag is zinloos gegroeid. Fusies hebben de organisaties niet platter gemaakt. De zorg aan het bed is daardoor onder druk komen staan. Het menselijke is weggehaald om de andere kosten te kunnen dragen. Vreselijk voor de ouderen en voor de handen aan het bed. Beide lijden onder de situatie.
Tijd voor daadkrachtig ingrijpen. Want ouderen in een hulpbehoevende positie mogen nooit het kind van de rekening worden.
Stelt Michiel van den Busken in de rubriek ZwartWit. Op woensdag 17 november 2010. In AC.


iGer.nl
Collectante: ‘Ze wuifden me weg vanaf de bank’
Alkmaar ” Ze kan er nog steeds niet over uit: Ineke Visser-Selders haalde vorige week maar één euro vijftig op bij de collecte voor de stichting Alzheimer. “Maar drie mensen die iets wilden geven! Ik kwam helemaal ontgoocheld thuis.”
Sommige mensen kwamen met smoesjes als ‘mijn portemonnee ligt nog in de auto.’ andere namen niet eens de moeite om naar de deur te lopen. “Die wuifden me weg vanaf de bank.”
Mensen realiseren zich misschien niet hoe vernederend dat is, denkt de collectante. “Maar dat is het dus wel. Het is nooit leuk om ‘nee’ te krijgen, maar dit sloeg alles. Zo bot heb ik het nog niet meegemaakt. Ze liep niet in haar eigen woonwijk. “Ik wil niet zeggen welke straat het is, want ik hen er gewoon een rotgevoel over. De mensen kenden me niet, maar of dat het nou is” Vorig jaar haalde ik nog 27 euro op in dezelfde straat. Alzheimer moet mensen toch ook aanspreken. Die ziekte komt zo vaak voor.”
Ik had het vandaag over dementie willen hebben in de diverse varianten: dementia paralytica, dementia simplex, multi-infarct-dementie, preseniele dementie, pseudo-dementie en seniele dementie. Het dementiesyndroom dan wel een secundair dementiesyndroom. De omstandigeheid Alkmaarsche Courant heeft mij op een ietwat ander spoor gezet. Daarnaast heeft de huidige bezuinigingsdrift van Rutte I, mij andere wegen gewezen. Als verantwoording voor het laatste gedeelte van dit epos. De rentabiliteit van de BV Nederland. Of meer het onrendabele deel daarvan. Te denken valt dan aan het onrendabele deel van diezelfde Besloten Vennotschap. Nederland op zijn of haar smalst. En de veronderstelling dat dit nog wel geruime tijd zal voortduren. Maar wie ben ik” Niet iemand die in het koffiedik kijkt, laat staan de sterren wichelt. Ook niet iemand die met een wichelroede tracht de pot met goud op te kunnen graven. Hooguit iemand die van iets blijkt geeft. Dankzij anderen. En daardoor mogelijk wat kleur aanbrengt.


iGer.nl
Zoals voor die mensen die over de rand vallen. ‘Onrendabelen.’ Waarin Marcel van Dam zijn stelling kracht probeert bij te zetten dat de BV Nederland de laatste dertig jaar is verworden tot een ‘buitenpost van de beschaving.’ Dat in het welvarende Nederland steeds meer mensen buitenspel komen te staan. Maatschappelijk zijn ze uitgerangeerd en ze kosten de Staat meer dan dat ze opleveren. Ze leiden een leven dat de Belgische schrijver Dimitri(!) Verhulst zo mooi heeft samengevat in zijn boek: ‘De helaasheid der dingen’: ‘God schiep de dag en wij slepen ons erdoorheen.’ Armoede is relatief. ‘In de welvarende westerse samenleving ben je niet zozeer arm omdat je weinig bezit, maar omdat je in vergelijking met anderen zo ongelooflijk veel niet bezit!’, stelt diezelfde Marcel van Dam. De kritische notenkraker van ooit de ‘achterkant van het gelijk.’ Communist, socialist en alle andere isten kennen gelukkig één gelijk: uiteindelijk zijn wij allen zichtbaar in een vergelijkbare kist. Maar zelfs dit gelijk is aan ontwikkelingen onderhavig: wikkellakens, rotanwiegen en zelfs karton staat ter beschikking.
DEO V.
God in mij haat ik
koester U, Glorie
zing U toe en laat
de valse noot stil
op de fruitschaal
rotten
laat U mij, God
zonder U
mijn leven neemt
een wending aan
ik ken U, kan U
niet bedotten
wil ik U, ontkennen
in dit duister dal
waarin ik God
waar in ik God.


iGer.nl