Als de dag van toen…


iGer.nl
Al zeg ik het zelf”
Ik kon het altijd wel leuk vertellen. Nam mezelf veelal als uitgangspunt en probeerde van daaruit de zaken te beschouwen, te relativeren, mezelf te relativeren. Stak nog een peukie op en dacht er dan het mijne van. Soms was ik wat gedachteloos, tenminste, dan kon ik niet bij mijn eigen gedachten komen. Alsof ik wat van mezelf was weggeraakt, naar mijn eigen gedachten op zoek was en daardoor vol van gedachten wat ik weer als gedachteloos omschreef. Vaak was ik er wel bij; waar ik dan bij was” De grote afwisseling tussen zijn en denken en niet zijn. Een soort van tussenstation, in een tocht van het een naar de ander, van zinnen en van zijnen. Een tussenzijn. Een plek die zich wel laat omschrijven, maar moeilijk laat zien. Een beleving als een ware onwaarheid. En toch een waarheid, weliswaar mijn waarheid.
Nu doet zich een vergelijkbare situatie voor, alleen niet in mijn gedachten maar in de realiteit. Nu valt er minder te overwegen, te filosoferen dan wel af te wegen. Nu is er weinig sprake van een ‘wikken & wegen’ omdat ‘omstandigheden’ een grotere rol zijn gaan spelen.
Geen ‘alsen en stellen’ meer, geen grote hypotheses maar simpelweg feiten, gegevens en mogelijk conclusies die een richting aangeven, als het ware een pad laat zien door te voorspellen. Wat is re”el” Wat zijn mogelijke opties” Waar liggen de mogelijkheden” Wat kunnen de beperkingen zijn” Waar is er sprake van een balans” Wat blijkt realistisch”
Wanneer kan er sprake zijn van een paradox, van parallelle zaken onder diezelfde zon op een vergelijkbaar moment gehuld in een wolkbreuk” Is het de mist die mijn gedachten verdampt, de zon die mij de kleuren onthoudt, de momenten die mij ‘s nachts uit mijn slaap naar wakker doen verkeren” Is er wel sprake van een paradox of was daar altijd al sprake van” Wat maakt deze vragen relevant, terwijl ze altijd al ergens in mijn gedachten een rol speelden. De al eerder genoemde ‘omstandigheid”‘ Waarom komen ze nu uit hun holletje en geef ik me over aan het ‘schuilhokkie’ blijven spelen” Kan ik nog wel ‘schuilhokkie’ blijven spelen of neigt dit moment naar het ‘uur van de waarheid”‘
Welke waarheid in welk uur” Kan ik niet beter wat gaan grasduinen in andersoortige afleidingen” Wat schiet ik er eigenlijk mee op” Wil ik er wel wat mee opschieten”


iGer.nl

Waarom zo moe en waarom gaap ik me een verrekte halsspier” Leer ik nu pas te luisteren naar mijn lichaamssignalen, wat ik jarenlang niet gedaan heb. Ik was toch baas over mijn lichaam! Ik maakte toch de keuzes om daar niet altijd even juist mee om te gaan. Ik zag toch wel hoe of het zou gaan lopen en dacht pas te gaan reageren als het zover zou zijn”
En nu is het zover! Nu moet ik opnieuw gaan afwegen! Maar dat hoef ik gelukkig niet alleen te doen. Nu hoef ik het ook niet alleen voor mezelf te doen! Nu doe ik het bewust niet alleen voor mezelf maar juist ook voor hen die ik zo van belang acht! Nu doe ik het met een grotere hartstocht dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Maar dat kost wel verdomd veel energie, energie die ik voor een ander moment als vanzelfsprekend beschouwde.
Die vanzelfsprekendheid ben ik kwijt! Nu beschouw ik dit toch wat meer als een geschenk!
En hoewel ik niets meer moet, moet ik één ding wel: op dit geschenk heel zuinig zijn!
Ben ik wel zuinig” Of is het zelfs zo gesteld dat het ‘Leitmotiv’ Carpe Diem aan erosie onderhevig is” Weer en wind daar een eigen rol in speelt en dat mijn stemmingen aan veranderingen onderhevig zijn, gelijk het weer” Het hagelt, sneeuwt, regent, waait in een stralende wolk zonneschijn. Het kan zo zijn dat de put gelijktijdig hoog en diep tot mijn beschikking staat. De lift varieert van pater noster tot glazen kooi. Muren zijn te omarmen en wachten op de sloop van een steen. Meerdere stenen die in een vrije val geraken, vensters die de wereld openen en gelijk de wereld van verandering” zichtbaar maken. Een landschap vol met vragen ontrolt zich aan mijn blik. Gelijk een loper verder wordt gerold.
Ik rol mee. Een steen met een eigen zinnigheid. Stuiter, vlieg omhoog, val in water met fonteinen, rollebol over aanstormende golven die in de branding hun einde vinden. Zich niet veel later terugtrekken en een zijn met het zand. Dat branden gaat, uitgenodigd door een roodkoperen ploert van buitenaardse kwaliteit. En dan komt het moment.
Blij verrast door Bas. Die zich een eigen pad laat aanpassen. Het gevecht wat zich voordoet in zijn zijn. Waarin ratio en emotie delen in zijn geheel. Zich zelf wil gaan helen. En daar ongedachte punten tegenkomt. Kruispunten. Met en zonder aanwijsborden. Met en zonder richtinggevers. Gidsen die zich ijlings in de bossen terugtrekken. Het duister wat versluiert. En de keuzes die zich voordoen. Blijven voordoen. Zichtbaar maken wat jarenlang verstopt zat. Onder een cynisme, onder een lach, onder de huid, onder zijn voorkomen, in zijn zijn.
Vandaar een samensmelting van een tijd geleden geactiveerd door de telefoon van Bas. Wij daar de draad oppikten waar zij een tijd geleden op de grond terechtkwam. Alsof het gisteren was en een niet zichtbare knoop zich zelfstandig voordoet. En dat”!
Voelt geweldig!
iGer.nl
Werk petra talsma, sluistuinen