Als bosjes…

Door 25 januari 2017

Bij bosjes vallen ze om. Mensen bij wie de houdbaarheidsdatum verstrijkt, dan wel verstreken is. En dan te bedenken dat de overheid een landelijke actie gaat beginnen omtrent de aanwijzingen Tenminste Houdbaar Tot dan wel de omschrijving van een uiterste houdbaarheid. De winkelier er alles aan gelegen is om spullen die deze omschrijvingen kennen, voor een schappelijke kortingsprijs onder de aandacht van klanten te brengen. Of zaken die uit het assortiment verdwijnen nog een keer onder de aandacht en de navenante korting de winkel uit te geleiden. Zo ook is het gesteld in de regel met de Dood. Ook daar dient zich een uiterste houdbaarheidsdatum aan, sommigen worden direct uit het leven gerukt, terwijl anderen de gelegenheid krijgen om zich op deze overgang voor te bereiden. Waarbij de last die op het einde van een leven wordt gedragen, zoveel mogelijk wordt weggenomen. Desnoods met behulp van medicijnen die in de regel het einde weten te bespoedigen. En dat, op zich, vind ik in de regel een ‘schone zaak’, hoewel die omschrijving mogelijk niet geheel gepast is. Wanneer leven pijn geeft, wanneer de ander onder die pijn moet lijden, wanneer het een uitzichtloze situatie betreft, kan het haast niet anders dan dat medische hulp in deze uitkomst biedt. Daarnaast blijft het feit dat er licht is aan velerlei eindes van tunnels, nog een sprankje hoop aan de nabestaanden zal weten te bieden. Vandaag ontvingen wij een tweetal rouwkaarten, van de een was dit bekend en van de ander was het een onverwachte verrassing. Een verrassing dit keer in negatieve zin. En wanneer de collega van gisteren op dezelfde dag overlijdt als die collega die ik trof in mijn Amsterdamse periode, wanneer deze beide collega’s op 68 jarige leeftijd het eeuwige in zicht hebben gekregen, kan het haast niet anders dan dat ik met de tekst op de kaart van de vader van mijn zwager Jan eindig. Een tekst van de hand van Eddy van Vliet. Een tekst die Jan ooit aansprak, een tekst die aan de binnenkant van de kaart van de vader van Jan te lezen valt:

Dood. Heb geen angst. Talm niet

voor mijn deur. Kom binnen.

Lees mijn boeken. In negen van de tien

kom je voor. Je bent geen onbekende.

Hou mij niet voor de gek met kwalen

waarvan niemand de namen durft te noemen.

Leg mij niet in een bed tussen kwijlende

kinderen die van ouderdom niet weten wat ze

zeggen.

Klop mij geen geld uit de zak

voor nutteloze uren in chique klinieken.

Veeg je voeten en wees welkom.

Eddy van Vliet. Een rouwkaart met zich op de Waag in Alkmaar.

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op woensdag, 25 januari 2017 om 17:36 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.