Alles geprobeerd (alhoewel…)

Ik ben bevoorrecht! In die zin dat de dingen die zich rond mij voordoen, dat ik niet alleen besef dat ik leef, maar mij ook realiseer dat ik niet alleen ouder ben (letterlijk en figuurlijk) maar ook de nodige levenswijsheid heb verworven. En dat liefde en een houden van deel van mijn leven zijn gaan uitmaken. Hoewel er niet altijd die gelegenheid is om die liefde en dat houden van tentoon te spreiden. Het is helaas niet anders, de dingen van de dag die nu eenmaal voorspelbaar plaats vinden, de gebeurtenissen die zich voordoen dan wel het liefdesverdriet wat aan het einde van een relatie zich in alle hevigheid manifesteert. Dat neemt niet weg dat wanneer er sprake is van oprechte pijn bij een kind, de pijn op een andere manier ook bij mij binnenkomt. En dat het proberen te verwoorden wat die pijn niet alleen veroorzaakt er de onmogelijkheid bestaat om die pijn niet alleen te proberen te verlichten, maar dat het uitgesloten is om die pijn op de een of andere manier weg te nemen, onder het gevoel te hebben dat ik faal, of minimaal het een in gebreke blijven betekent. ‘t Is niet aars’, zou ik bijna willen zeggen. Let wel bijna, want opeens schoot een andere tekst te binnen; een lied van het Goede Doel met als titel: alles geprobeerd. En het zijn de volgende tekstregels die iets van dat gevoel naar voren brengen: ‘Ik heb geen afscheid durven nemen / want afscheid nemen dat doet pijn / Ik wilde je niet echt gaan verlaten / maar even op mezelf zijn / Om na te kunnen denken, uit te zoeken / bij te tanken / En om te ontdekken of ik echt nog van je hou / Alles geprobeerd om jou maar te vergeten / Overal geweest en ik sliep met iedereen / Nooit geaccepteerd dat ik steeds heb / geweten / Van jou hou ik het meest, / ik kan er niet omheen / zonder jou ben ik alleen…
Woorden die in de regel iets van dat gevoel dat mij vandaag zo heeft bezig gehouden dat ik dat gevoel op deze manier naar voren wil gaan brengen, opdat morgen…