Alles draait om…

Het is mij eigenlijk allemaal om het even. Linksom gaan dan wel rechts afslaan, op- dan wel neergaan, naar boven gericht dan wel met het hoofd naar de grond, het maakt allemaal geen ene malle moer uit. Of je boos wordt of verdrietig, je kwaad maakt of het langs je heen laat glijden, men en dan met het accent op men, weet wat men te doen heeft en men kijkt er verder niet meer naar om. Alsof men daar geen boodschap aan heeft. Orde dient er te zijn en de regelmaat voorkomt de chaos. Solidair, een beladen woord uit het verleden, heeft plaatsgemaakt voor de veronderstelde participatie. Varierend van het onderwijs tot de zorg, van het ontvangen naar het betalen, van het meervoud naar het enkelvoud. Premies en verhogingen worden gevolgd door een nieuwe reeks aan besparingen, getallenreeksen worden aaneengesnoerd en het overzicht begin ik danig te verliezen. Abstracties in optima forma nemen wanstaltige proporties aan en waar ooit sprake was van een jeugd en een daaraan gekoppelde toekomst, wordt dit waarschijnlijk de volgende generatie nix, waarbij een eerder verloren generatie als donker voorbeeld voor de toekomst uit het duister naar voren treedt.
Effe lekker m’n gal spuwen op de eerste oktober tweeduizendendertien. Want van de courant word je niet vrolijk, van het zonnetje achter glas weer wel, van de oostenwind die vast een voorschot dreigt te nemen op het winterse weer dat ons mogelijk nog te wachten staat, dan wel de file’s die toenemen en de Nederlandse Spoorwegen die, naar analogie van PostNl, een prijsverhoging aankondigt waarbij het fenomeen van haringen in beperkte tonnen de constante prijs van de tom pouce van de HEMA proberen de loef af te steken. 75 eurocent is de constante, de fysieke grootte van diezelfde tom pouce simpelweg steeds minder. Gingen er voorheen bijvoorbeeld 8 op een rij, weet de snijmachine er nu negen uit te halen. Geen wonder dat verschillende supermarkten beginnen te stunten met hun aanbiedingen. Waarbij zelfs een toefje slagroom de kers vervangt. Heerlijk zo te kunnen zeiken, maar gelijktijdig word ik ook wat anders gewaar. De verkapte prijsstijgingen die zich voordoen. Het gaat allemaal zo sneaky en wij, de consumenten, trappen daar met open ogen in. Wij laten ons naaien op een wijze die geen enkel oprecht persoon zich zou willen dan wel zou kunnen permitteren, opgegroeid in een maatschappij waarbij eerlijkheid en oprechtheid voldoende waren om een vorm van vertrouwen als uitgangspunt te nemen. Vertrouwen wat ik hoger acht dan het respect dat ook op een wat lege cocon begint te lijken. Voor mijn rekening, deze uitspraak!
Ja, je leest het goed! Het klopt dat ik niet zo kapot ben van dit huidige tijdperk. En waar nieuwlichters proberen tegengas te geven tegen de negatieve klanken die zich tegenwoordig voordoen, ben ik geneigd om me toch maar met de stroom van negativisme mee te laten drijven. Wel zo makkelijk, maar ik heb ook geen zin om die enkele roepende in de woestijn te zijn. Dat heb ik in mijn leven een aantal keren geprobeerd en dat is me, eerlijk gezegd, wat minder goed bevallen. Neen, dan beperk ik me liever tot dat kleine wereldje waar ik deel van uitmaak. Dan verloochen ik nog liever de olievlek gedachte die ik in het verleden huldigde. Zoals ooit iets met dat verbeteren van de wereld van doen had. Ik dacht dat ik mij toen verbeterde, maar ook dat brak me op. En dat is het me nu allemaal niet zoveel meer waard. Het hedonisme kan een mogelijkheid zijn; maar ook teveel hedonisme doet weer verlangen naar grenzen, naar momenten van eenvoud en simpele tevredenheid. Laat ik dat laatste maar als uitgangspunt voor deze maand nemen: laat de kruik niet barsten en laat het vat niet hol klinken. Komt het toch weer goed!