alleen maar GOEDE BERICHTEN!

Door 29 mei 2011

TRUDY EN ROB, MEER DAN VAN HARTE PROFICIAT MET HET FEIT DAT JULLIE NU OPA EN OMA ZIJN!

ROBERT JAN, WELKOM TERUG VAN EVEN PLEITE’

en alle anderen die hier een blik gaan werpen!

Het onweer barst los. De dreiging wordt uit de lucht genomen en het wolkendek trekt verder dicht. Dan verandert het al en komt daar die apart, verrassend magisch mysterieuze wereld voor in de plaats. Als in een film maar nu voorzien van die kenmerkende geur. Die zich niet laat omschrijven, maar maximaal valt op te snuiven. Noem het desnoods ozon. Of iets dat daarop lijkt. Dan flitst het, dondert het, waait het. Juist dan komt dat natuurtalent tot uiting. Natuurtalent? Natuurgeweld! En dat natuurgeweld laat zich niet alleen omschrijven, maar dat valt ook te vangen. En als dat dan gevangen wordt, kan ik dat beeld vastleggen. Als wind.

Dan ook word ik dat campinggevoel gewaar. En komt angst om een hoekje kijken. Zoals wij ooit op die camping in Frankrijk stonden. In een vouwwagen in de buurt van Marçon. Met die, toen nog, jonge dames. En de wind, regen en het onweer onze nietigheid wist te accentueren. Wij aan de stangen mochten hangen en het tentzeil een eigen leven begon te leiden. En de verantwoordelijkheid die neigde naar wat anders. De kooi van Faraday werd opgezocht. Wij in de auto zaten…

En wachtten. En keken. En desondanks toch ook weer genoten. Van dat angstaanjagende avontuur. De opmerking kwam hier niet meer te gaan kamperen. En wij het toch weer deden. Tegen beter weten in. Wij een rit maakten naar Tours terwijl de afgerukte takken links, rechts en dwars over de weg hen lagen. Wij achter de storm oprukten. Spannend!

 

Zoals een nacht wel vaker spannend was.

Als het weer het toeliet. Omsloeg. En als je goed keek overdag de voorbodes zag. Daar niet zoveel aandacht aan gaf. De illusie koesterde dat dit wel over zou trekken. De regengordel van Nontron ging frequenteren. En daar dan weer later de inhoud van zag. Bakken en bakken water die al zwiepend over de parkeerplaats joegen. De hemelsluizen wijd geopend en de nietigheid van dat moment. Als die Amerikaanse of Cubaanse beelden. Onvoorstelbare krachten aan het werk zag.

En ook toen weer bleef kijken. Vanuit sensatie.

Vanuit nieuwsgierigheid. Vanuit een mate van onbekendheid. Ongekendheid. Of om weer wat later juist dat verhaal te gaan vertellen. Want stel je je een vakantie zonder zorgen voor.

Dat valt toch niet te pruimen…?!

Van jaren geleden. Vanuit herinneringen. Vanuit momenten die net zo natuurlijk voorbij zijn gegaan. Vang de wind. Vang de wind in beeld. En doe daar nog iets McGyver’s bij. Althans, zo luidt de opdracht van Erik. En ik heb geprobeerd dat beeld te vangen. Wind.

Geen regen, geen donder en bliksem, geen hagel en sneeuw. Een meisje dat heel serieus naar me kijkt. Op een drakenglijbaan. En dat plastic dat de lucht in knalt. En opeens valt mijn blik op die twee woorden. Weggewaaid van een fotolijst. Met een werkje van de naamgever. Een bierviltje.

 

Een fenomeen. Gevangen op een stoeptegel. Herman. Brood.

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op zondag, 29 mei 2011 om 21:28 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

1 Antwoord op “alleen maar GOEDE BERICHTEN!”

  1. Trudy Schreef:

    Bedankt!!
    En door storm en regen
    Of ondanks…
    Lijkt alles te stralen
    En is er geen angst!

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.