‘All ships follow me!’

Door 30 augustus 2011

 

Het heeft wel wat recht van dat drie maal is scheepsrecht. Om daar nu een mogelijke vierde keer aan te gaan koppelen, zit er waarschijnlijk wel in. Het is dan ook niet niets om door het Noord-Hollandse paradijs te rijden en links dan wel rechts de groene weilanden te ontwaren. Een verdwaalde bok die ergens aan de kant van de weg wat gras tot zich neemt, een stel koeien wat niet veel meer heeft te doen dan de melkfabriek van voedsel te voorzien, de laatste restanten van wat ooit een boerderij is geweest en het vierkant dit vermoeden laat bevestigen, dan wel de strekdammen die het wassende water weten te keren. Want dat water wast dat hoef ik niet te vertellen. De witte reus is hier niets bij. Het heeft dan ook veel weg van Holland, maar dan op mijn smalst. Dat klopt ook!

‘Ik wil het strand zien!’ Gelijk kwam bij mij de overgang naar boven. Op 12,85 Delta hoogte moet het mogelijk zijn het water te keren. Dat blijkt ook. Gezien de plaatjes die iets van dit vermoeden naar voren weten te brengen. Want voor de rest zal het de fantasie aan gene zijde zijn, die een invulling aan dit ongekende geheel dienen te geven. De Hondsbossche laat zich nu eenmaal niet direct verleiden. Veel meer heeft het er weg van dat asfalt, basalt en betonbasalt het water weet te keren. En dat slaper en dromer niet veel meer doen dan wat de naam aangeeft. Een verhoging in het vlakke land waar water een deel van het gras heeft weten te overspoelen en het waarschijnlijk veel zoeter is dan dat het brak zou kunnen zijn. De zilte zeelucht verloren gaat als wij diezelfde dijk verlaten. De stilte die overdondert. Simon Gutker nog steeds, op zijn plaats, de zee aftuurt. Waar standvonder en jutter in diezelfde man verscholen gingen. De jager die niet voor de stroper onderdoet. Of de stroper die de jager te vlug af is. Het duin wat zich in zwijgzaamheid hult. Toevallig een andere kant opkeek. De wind al vliedend nakeek. De storm liet luwen.

 

Ik weet niet in hoeverre die wind mijn taalgebruik weet te beïnvloeden. Heb hier vanzelfsprekend de nodige twijfels bij, die ik hierbij uitspreek. Het heeft dan ook veel van die grap weg. Die twee jongens die naar Parijs toe gingen. Wij zijn die twee jongens maar komen niet in Parijs aan. Wel in Den Helder. En als wij daar dan zijn, uiteindelijk gearriveerd is het weer haasten om dat vermaledijde Marinemuseum met wat meer tijd te bezoeken. Ook vandaag lukte het ons weer aardig om de tijd te laten passeren en was het pas om 15.30 aanstalten maakten om uiteindelijk…

 

Om 17.00 uur werd ons vriendelijk edoch dwingend verzocht het pand te verlaten. De noemer ‘morgen weer een nieuwe dag’ ging helaas, gelijk die vlieger voor ons niet op. Dus ziet het ernaar uit dat we ook een volgend keer Den Helder opnieuw zullen aandoen. Juist dat is complete waanzin. Ik denk dat we het er, simpelweg, om doen. Het geeft mij dat oude gevoel wat doet denken aan vroeger. Toen ik met mijn opa langs de dijk wandelde. Toen wij er niet aan ontkwamen om via de buitenhaven de binnenhaven aan te doen. En oma wachtte met het eten. Toen de fabriek van C.Z. Lutjewinkel nog niet ten prooi was gevallen aan Campina. En de smaak van roomboter nog de smaak van roomboter had. Toen de vis ook al prijzig was. De aanvoer plaatsvond aan de haven en de vangst van de dag buiten de veiling om in burgermans tassen verdween. Van een Kniertje geen sprake was en Dorus Rijkers zijn Helden der Zeeplein op voorhand had ingenomen. De Javastraat aan de Javazee deed denken en Karel Doorman’s woorden nog niet veel verder reikten dan toen. ‘Ik val aan, volg mij!’ Terwijl het commando iets anders luidde: “All ships follow me.’ Het resultaat onveranderd bleef. Want Doorman liet zijn leven in de Slag in de Javazee. En met hem vele honderden anderen.

 

Den Helder. Het weer klaarde op. En wat als een druilerige dag een aanvang nam, nam in de loop van de dag een totaal andere wending. Zelfs vandaag is het ons gelukt de zon te laten schijnen. Al was het alleen al vanwege ons samenzijn. Gewoon om er even uit te zijn. In Den Helder, ‘off all places.’ Is het dan vreemd om in Den Oever een hapje te gaan eten?!

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op dinsdag, 30 augustus 2011 om 23:16 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.