Agatha en een kaarsje…

‘Vier het leven’, stelt Agatha en daarmee heeft ze wel een punt. Agatha die deel uitmaakt van de dichterskring Alkmaar, beeldend kunstenaar die er niet voor schroomt zich opvallend door Alkmaar te bewegen. Opvallend in de zin dat dat leven als het ware van haar afstraalt. Rood is een kleur die haar past, maar voor hetzelfde geld kleedt zij zich in andere opvallende kleuren. Groen dan wel blauw staat haar net zo vrolijk als het rood dat zij draagt op de foto in de courant. Onderweg heet die rubriek. En onderweg is zij met grote regelmaat. Is het niet naar de Bieb waar die zaterdag een podium is gereserveerd voor die eerder genoemde dichterskring, dan is het wel een tentoonstelling die zij heeft in een buurthuis. Met bijzondere werken. Vogelkooien waarin paradijsvogels door poppen zijn vervangen, beeldig aangekleed dan wel haar schildersdoeken die iets van haar fantasie zichtbaar maken. Want fantasie heeft zij in overvloed. Niet alleen in haar pennenvruchten maar juist in die eerder genoemde schilderijen. Agatha is Alkmaarse. Komt uit een gezin van 10 kinderen waar de dood reeds vroegtijdig zijn intrede maakte. Een broertje dat verdronk. Een zus en een zwager die zij verloor. Toneel spelen en schilderen waren in haar jeugd haar lust en haar leven, terwijl zij haar jeugd omschrijft als ‘saai.’ Behalve op verjaardagen, waar zij tijdens de bijeenkomst van afgelopen zaterdag nog eens aan refereerde. Met een blauw hoedje en een liedje dat haar aan haar jeugd herinnerde. Met name die verjaardagen. Agatha was niet voor een gat te vangen, trouwde, scheidde en klom op barricades. Een prominent lid van de Alkmaarse vrouwenbeweging tot een periode van depressiviteit en een psychose haar leven veranderde. En de les die zij toen leerde. Zelf noemt ze die periode haar ‘studententijd.’ Die les van toen koestert zij nu nog: ‘kruip nooit in de slachtofferrol, maar vier het leven. Begrijp me goed: het was een hel, die tijd. Maar het heeft me ook iets goeds gebracht. Alle creativiteit die al die tijd in mij opgesloten zat, kwam er in een keer uit. Die stroom is nooit meer gestopt.’
Ik heb vandaag een kaarsje aangestoken. Voor Jan. en het verlies van zijn moeder. Ik was even het leven kwijt en bedacht me toen dit artikel. Van Agatha. En dat wij vanavond weer een dichterskringavond hebben. Waarbij het leven dat Agatha ons voorhoudt net zo goed op ons allen van toepassing mag zijn. Dank dus, Agatha voor dit moment. En dat dit bericht gepaard gaat met dat kaarsje…


IMG_1180


IMG_1181