Afzeiken.

Afzeiken. Nog zo’n typisch Nederlandse gewoonte. Alsof een hond zijn poot verheft om niet veel later met zijn straal het tuinhek te gaan ontwrichten. En dan het liefst over de rug van de betrokkene, waardoor de schijn wordt opgehouden dat het in eerste instantie goed is bedoeld, in tweede instantie niet veel meer is dan wat stangen, in derde instantie het veel weg heeft om iemand op te naaien en in vierde instantie de hoop wordt gevestigd op degene die deze vorm van stemmingmakerij tot eer en meerdere glorie van zichzelf landelijk in de kijker te gaan spelen. Want als er niet over je gesproken wordt, als je in een vergetelhoek dreigt te geraken is het hooguit het oprakelen van zaken uit het verleden die de overleden betrokkene niet meer kan teniet doen. En wanneer er wordt gesproken in zinnen als over de overledene niets dan goeds, kan het gebeuren dat een bekende Nederlander alsnog in een hoek wordt geplaatst die er niet om liegt. Neem nu Chriet en denk daarbij een Jelle. Wat Chriet decennia geleden voorspelde, is in de loop der tijd een feit geworden. En waar mensen de neiging hadden om zijn zienswijze wat meewarig te ervaren, was het juist zijn voorspellende denkwijze die in de loop der tijd niet alleen een feit, maar ook nog eens bewaarheid is geworden. En dat hij zijn afkomst niet verloochende, eens een Limburger altijd een Limburger en het Algemeen Beschaafd Nederlands wat rond Haarlem en omstreken als algemeen gangbaar wordt beschouwd, zou menigeen deugd kunnen doen. Het is als wat Rowwen Heze beweerd door te stellen dat door het geduld wat betracht dient te worden en de tournee die zij door Nederland maken, dat juist dat geduld ervoor zorgt dat straks heel Nederland Limburgs lult. En dat Pinkpop hier een rol in speelt, dat is niet alleen mooi meegenomen, maar ook nog eens ten goede gekomen van de Nederlandse smaak. Gulpener Weizen uit het zuiden, terwijl de veronderstelling is dat de Wijzen uit het Oosten kwamen…