Afsluiting ooit

Door 30 januari 2012

En nu nog zo’n drie jaar samen.

Op het gevaar af dat enige woorden wisselen kan leiden tot een woordenwisseling, wil ik dit gewoon hier en nu onder ogen zien.

“Wie bent U?”, vroeg ik mij een maand of zeven geleden af. Dat U had met name te maken met het gegeven afstand. Het behoud van distantie was, uitsluitend, voorbehouden aan Rikkert-J en het Centrale Figuur. Een wonderlijk proces stond toen in de kinderschoenen. De trein en het strenge tijdregime van dit instituut deed bij Amanda Bos al het lood in de schoenen zinken.

U besloot door te gaan en gaf zich over aan een stel individuen waarvan u, ternauwernood, de naam kon onthouden. Dit gegeven zorgde ervoor, dat een loodzware verantwoordelijkheid op onze schouders kwam te rusten, wat, dankzij een dagtocht roeien in ondiep water verdween, zo ook de schoen van Jeroen. Er ging iets groeien. Dit gebeuren was in de annalen van Duin & Bosch een vrijwel ongekend fenomeen.

De een noemt het een groep, de ander spreekt over een verbond en een derde blijft, op de vraag “Wat is een team?” het antwoord schuldig. Niet dat ik dit verkeerd vind, maar die derde figuur spreekt mij het meeste aan. Een antwoord of beter gezegd het antwoord schuldig blijven… Ik blijf… en daar bedoel ik mee…. (voor niet ingewijden: “Daarom!” vind ik een uitstekend antwoord op de vraag “Waarom?”).

Jullie, en nu verlaat ik het woord U, werden op zoektocht gestuurd. De onvoorspelbaarheid op menig vraag van jullie werd, dankzij jullie beperkingen,iets gemeenschappelijks waar, veelal onder het genot van alcoholische versnaperingen, een “daarom”als meest correcte antwoord niet alleen werd gevonden, maar ook gezamenlijk werd gedragen.

Zijn jullie nu een groep? Neen, jullie zijn geen groep, maar een Ego-collectie! Jullie zijn Beheerst en Onstuimig, B enO wat staat voor een bepaalde kwaliteit. En op die kwaliteit ben ik trots! Waarom?

Toch kent ook deze bepalende periode in jullie leven schaduwzijden. Amanda Bos, haar naam en haar afscheid zijn verleden. Zo ook Jeroen Bannink waar wij, als opleiding, een besluit over hebben genomen. Een besluit en alle commotie daaromtrent dat, door wat ik al eerder memoreerde, op een Beheerst Onstuimige manier werd verwerkt. Een hoewel het besluit vervelend blijft, ben ik op de verwerking daarvan trots! Waarom?

Dan kom ik op Angela Sterenborg. Ook over haar zijn hier, hebben wij een besluit moeten nemen. Het is een besluit geworden in de beslotenheid van de docentenvergadering, waarbij alle “ins en outs” voor zover relevant, de revue zijn gepasseerd. Het is weliswaar negatief uitgevallen,maar toch wil ik haar persoonlijk danken voor de manier waarop zij, in mijn ogen, verder is gaan groeien. Angela, het ga je goed!

Damanja Visser is een ander verhaal. De7 maanden zijn voorbij en haar besluit een andere keuze te maken, dienen wij te respecteren. Kinderen spreken haar meer aan en ik denk dat zo’n besluit dan ook juist is. Ook Damanja, bedankt!

Als laatste kom ik dan weer op jullie terug, een elftal dat de “zoogtiet” achter zich moet laten. Er staat gezinsuitbreiding te verwachten. Het zo met elkaar bezig zijn geweest zal, voorspelbaar, gaan veranderen. Het zes- of zevental dat maandag staat te trappelen, zal zeker van invloed zijn. Hoe dit uitpakt, ach wie kan dat zeggen? Uiteindelijk ligt het in de bedoeling om, over geruime tiet, een zelfstandig beroepsbeoefenaar af te leveren. Een verpleegkundige op een 1e deskundigheidsniveau. Een verpleegkundige die mogelijk op de volgende wijze over zichzelf spreekt:

“Ik ben samen!”

See you! / 27-03-1992


Dat waren momenten. Mo-toen&nu-menten. Want als ik zo terugblader in mijn geest komen de herinneringen bij bosjes naar boven. Momenten waarop de opleiding afscheid nam van een volgend tijdperk. Waarbij een nieuw begin voor wat dubieuze elan zorg droeg. Er zonder enig boek gestart werd met een totaal nieuw concept. Gekwalificeerd voor de toekomst. Competentie gericht. Of gewoon ouderwets in-service gericht onderwijs. Met een gedeeltelijke afsluiting van het examen in het tweede jaar. Geformaliseerd door de Inspectie. Gedelegeerden die niet alleen inzicht, maar ook een uitspraak deden over het niveau van het toenmalige onderwijs. Er afschriften gingen naar die Geneeskundige Hoofdinspectie. Die ook gerechtigd waren om, in voorkomende gevallen, orde op zaken te stellen. En zo verder en zo voort…

Tags: ,

Dit bericht was geplaatst op maandag, 30 januari 2012 om 19:44 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.