Adoptieouders!

Het is zover! Het heeft wel wat voeten in de aarde gehad, maar over het geheel genomen heeft het uiteindelijk weinig moeite gekost. Sinds vandaag ben ik in het gelukkige bezit van adoptieouders. Ouders die zich niet alleen in barre tijden over mij ontfermen, maar mij ook een luisterend oord schenken wanner ik weer het een en ander op mijn lever heb. Nu valt ook dat in doorsnee wel mee, de verhalen die ik kwijt wil raak ik anders aan de straatstenen niet kwijt, maar simpelweg door het feit dat de koffie voor mij wordt gemalen, aangereikt en ik niet veel meer hoef te doen dan deze zwarte godendrank te nuttigen, geeft mij niet alleen veel voldoening, maar raakt ook, in zekere zin, mijn ziel. En dat mag ook weleens gezegd worden, hetgeen ik bij deze doe. Adoptieouders. Wie zit daar niet om verlegen” Eerlijk gezegd,zou ik dit niet weten, hooguit dat, in een ver verleden, mijn oom en tante ook een tweetal kinderen hebben geadopteerd. Nu is het in mijn geval wel weer heel bijzonder, gegeven het feit dat mijn adoptieouders een stuk jonger zijn dan de leeftijd die ik met mij meedraag. Waar zijn zij aan begonnen, vraag ik mij in gemoede af. Weten zij wel wat voor vlees zij in huis gehaald hebben, laat staan dat de kuip zich zal gaan vullen met de omstandigheden die ik met mij meedraag” Ik geef het hen te doen, maar laat na om op voorhand mijn medelijden met hen uit te spreken. Als er al sprake kan zijn van een vrijwillig opgenomen verplichting is het aan hen om hier, vanuit hun positie, een verantwoorde invulling aan te gaan geven. Daarnaast heb ik de overtuiging dat het hen lukt, gepokt en gemazeld als zij door het leven zijn.


IMG_0545
Nu zou ik mijn verhaal hier kunnen beeindigen, en laat ik na om juist hun namen naar voren te brengen,hetgeen geen recht doet aan die bijzondere positie die zij momenteel hebben ingenomen. En dat op een dag als vandaag, wanneer Alkmaar Het Doet. In het middel latend of er mogelijk sprake kan zijn van enige scrubuleuze, dubbelzinnige bedoelingen. Het is dan ook de wethouder van cultuur, mevrouw Anjo van de Ven, die de goegemeente oproept om mee te doen aan de Week van de Bewonersondernemingen. Buurthuizen worden niet meer vanuit de subsidiepot van gelden voorzien, en buurt- en wijkcentra worden geacht als ondernemingen verder door de tijd te gaan. Waarbij vrijwilligers niet alleen hand- en spandiensten verrichten, maar ook nog eens als onbezoldigde ondernemers door het leven te gaan. Met behulp van een strippenkaart worden bewoners uitgenodigd om kartonnen gouden muntjes te overhandigen aan de diverse activisten. Mensen die kramen bemannen, lekker eten aanbieden, interactie, dansen,leren, mensen ontmoeten waarbij mij opvalt dat die veronderstelde interactie aandoet als die ene vreemde eend die bijt. Maar dat zal ongetwijfeld aan mij liggen…


IMG_0548
Neen, namen noem ik dit keer niet. Tenslotte heb ik mij gisteren al vergaloppeerd aan de naam Ton en ook de naam Tonio kon niet geheel verhullen hoe ik afgelopen donderdagavond tegen die bonte avond aankeek. Mijn opdracht is klaar. En waar zesentwintig foto’s zouden kunnen worden verwacht, is het iets meer geworden. Het heeft veel weg van een voormalig kruidenier die zijn klanten ook altijd vroeg of het een ‘ietsje meer’ mocht zijn…