actie-code

Dan heet het een activatiecode. Een nummer en letterreeks, dewelke garant staat voor een volgende aanbieding. Allen doen daaraan mee, allen proberen op de een of andere manier die vierentwintig uur te vullen, simpelweg in het kader van de economie. En ik doe net zo vrolijk mee, profiteer van die aanbiedingen en vergeet voor het gemak dat dit immer gepaard gaat van een geldstroom die ternauwernood nog zichtbaar ia, maar wel voor anderen te volgen. Een elektronisch pad, wat zich aan mijn blik onttrekt. Voor insiders traceerbaar, voor een gemiddelde outsider niet zichtbaar. Waaronder ik mezelf versta: die outsider. Anders gezegd: die buiten de pot pisser. Want stel je eens voor dat ik in depot zou pissen, dan zou er niets vermeldenswaardig meer zijn. En als ik ergens van baal is het wel het gegeven niets te melden te kunnen hebben. Mijn miersigheid is verdwenen: het heeft een enkel poliep gekost en dt in het kader van dat bevolkingsonderzoek waar ik me voor aangemeld had. Dus een viertal dagen geen bloedverdunners slikken; wit brood met mager vlees en het omkeren van een pot met hazelnootpasta. Een 24-uur nuchter zijn voorschrift; water werd mijn deel en een oplossing die alles in het werk heeft gesteld om mijn stoelgang te bevorderen. Vriend met de pot en geen tot weinig buitenactiviteiten. Water zonder brood; hooguit een oplossing waarin een bouillonblokje een glansrol vervulde. Om toch nog de ‘broodnodige’ mineralen tot mijn beschikking te hebben. De tijdseenheden die van dit deel van de voorbereiding als uitgangspunt dienen. Voorschriften waar ik, in het belang van mezelf, mij bijkans voorbeeldig aan wist te houden. En dan de schrik: meld ik mij op het juiste tijdstip bij Bali , blijkt dat ik telefonisch om een second opinion schijn te hebben gevraagd. Met andere woorden: sta dit keer niet ingepland en dus ook niet op het programma. Mijn miersigheid van de afgelopen 24-uur komt in alle hevigheid terug. Een klein kwartiertje wachten word mijn deel; en dan blijkt dat de hele operatie doorgaat, met alle plussen en de nodige minnen vandien. Ik gedraag me voorbeeldig, althans in mijn ogen. Zie vanuit een linkerzijde liggende positie iets van het inwendige dat door een ander bekeken wordt. En dan komt weer die vraag: afgezegd, maar die andere vraag door wie, geen enkel idee. Waardoor het fenomeen van een organisatie, als gisteren naar voren gebracht, iets aan inhoud wint.
Gelijk de aanhouder. De aanhouder kan iemand zijn die willens en wetens door weet te zetten, niet altijd met de stroom meegaat, maar geregeld tegen de stroom in roeit. Nu wil ik absoluut niet beweren dat dit op mij van toepassing is, gezien mijn huidige zijn, maar het gegeven spreekt me wel aan. Het heeft dan ook veel weg van die eerder genoemde actie – code. Een eigen code die ikzelf van stal kan halen en waarbij de actie geheel en al ten eigen faveure kan worden gebruikt. En daar prijs ik me gelukkig mee: het besef dat ik heb dat ik ga zoals ik ga. Wie doet mij dit na”!