Achteruitgang"

Het gaat in het leven niet zozeer om te weten wat je doet, maar meer hoe je het doet. Met een bepaalde berusting dan wel gelatenheid, dan wel met passie dat je drijft. En van dat laatste ben ik een groot voorstander. Passie, waar misschien ook wel de nodige vraagtekens bij zijn te zetten, maar met een gedrevenheid die soms tot unieke ervaringen kunnen leiden. Waardoor een bepaalde verwondering zich van mij meester maakt. Natuurlijk ga ik me weleens te buiten aan zaken waar ik er beter aan had gedaan mij in te houden, dan nog is het naast de verwondering de verrassing die mij ten deel valt. Maar ook teleurstellingen horen bij het geheel van leven. Hoewel velen daar in de regel absoluut niet op zitten te wachten. Je kunt nu eenmaal niet alles naar je eigen hand zetten. Zeker niet wanneer anderen zich met jou gaan bemoeien. Solist zijn heeft iets unieks, hetgeen het woord al zegt, het delen van dit uniek zijn is van een heel andere kwaliteit. Dan is er sprake van een vorm van delen en zijn de veren die uitgereikt worden van een totaal andere categorie. Applaus is een vergelijkbaar iets, een open doekje een waardering die zich niet direct in woorden laat vangen. Ik doe de dingen die ik doe weleens wat ‘sneaky’, voel mij betrapt wanneer dit uitkomt en weet dan niet goed hoe hiermee om te gaan. Ongetwijfeld heeft he wat te maken met het verleden dat ik meedraag. Niet alles wat ik deed werd zo gewaardeerd als waarop ik hoopte. Niet zozeer door het feit dat ik mijn ziel en zaligheid in de actie die ik nam had gelegd, maar meer door de teleurstelling die ik uiteindelijk tegen het lijf liep. En tegenwoordig nog weleens tegen het lijf loop. Een gegeven dat niet geschoten per definitie mis is heeft veel weg van een doekje voor het bloeden…
Natuurlijk is het zo dat in een relatie er ook wel dingen kunnen plaatsvinden waar je de ander niet in kent. Iets wat duidt op een bepaald egoisme, wat door de ander op een totaal andere manier kan worden verstaan dan je bedoeling is. Solisme en egoisme hebben dan een versterkend effect op elkaar, maar laten in datzelfde moment ook nog iets anders zien: het unieke zijn van een individu. En dat individu kenmerkt zich dan weer door de activiteit van dat mens, de persoon die je bent. Dan heeft het er alle schijn van dat de wijze woorden van ooit die Amerikaanse psychiater worden bewaarheid: ‘ik ben ik en jij bent jij, wanneer wij even met elkaar oplopen is dat prettig en wanneer niet, is dat ook goed.’ Een verkorte versie omdat niet alleen de naam van de dichter maar ook de gehele tekst mij voor dit moment ontschoten is… een vorm van vergeetachtigheid dan wel een lichte vorm van leeftijdgerelateerde achteruitgang van mijn brein…”!