achterstevoren

20090604-1244065011N0306koedijk347
Koedijk, 03-06-’09

14 maart 2009
Over emotie, tranen en droppels…
Wat een desillusie is het toch, als een mondiaal communicatiemiddel een utopie blijkt te zijn.
Dat de dromen die technische mogelijkheden lieten ontstaan, niet te verwerkelijken blijken
Dat de strijdlust, gedomineerd door idee”n van een sociale samenleving, eindigen in tranen van frustratie en verdriet
Volgens Freud komt alle leed en omgeluk uit drie bronnen:
het eigen lichaam, de omringende natuur en de maatschappij van onze medemensen.
Dat lichaam van jou en vele denkers met je (Kierkegaard en Kant) lijkt juist te moeten verzwakken om een beeld van de toekomst te tonen.
Aan je gevoelens en idee”n kun je een bepaalde waarde hechten, omdat het zo duidelijk aangeeft (ook nu in Droppels) dat er hoop nodig is om een verbetering te kunnen verbeelden. Wat het begin van verandering kan zijn.
In ieder geval een verandering in denken aanzet…
Het nut aangeeft van utopie”n.

Kierkegaard hield, net als jij, de lezer een spiegel voor die, “wanneer een aap er in kijkt,
geen apostel reflecteert”…
Tenslotte zullen we allemaal, op een bepaald moment in tijd, bewust of minder bewust,
lang of korter, doormaken wat jij nu meemaakt.
Jij kent je waarde. Weet wie je bent. Ziet je spiegeling keer op keer.
En weet dat vast te leggen.
Jij ziet dat het leven tijdens het aardse nooit helemaal zal worden begrepen,
maar zoekt naar de zekerheden in het moment van Zijn.
Van het Nu. Omdat je je realiseert dat er niet meer aan invloed is, alleen frustratie.

Probeer een beetje op jouw niveau mee te komen,
maar je hebt geen idee hoe snel je soms gaat!
In acceptatie en begrip
In het realiseren van je mogelijkheden
En het durven benoemen.

Heb nog veel van je te leren
Dus rest mij niet anders
Dan met je
Te wachten
Op ruimte in het balboekje van een man
Die ik niet ken
En niet kan be”nvloeden
Maar op een kromme manier
Mede afhankelijk van ben geraakt
Wat mij wel frustreert
En irriteert
En tranen doet laten

Vermengend met jouw droppels
Satire van gedeeld verdriet..

20090604-1244065187N0106schmitz318

Schreef Tudy. Op een bepaald moment in een gegeven omstandigheid. Toen wikswegen weer uit de lucht was.
En nu nog steeds in de lucht is. Of in de glasvezeldraad.
Waar ergens een einde een begin van weer iets anders vertegenwoordigt. Van een provider.
Of hoe zo’n ding dan ook mag heten. En ik de ander welkom heet. In deze nieuwe show. Een volgende ronde.
Omdat ik deze dagen toch in een zekere gemoedstoestand ervaar. Een jaar later. Een ander jaar later.
Mijn jaren des onderscheids maar dan ietwat ongewoon. Ik een duinpan beklom.
En Ria aan Marlies mailde dat Titje! met Wik op dat Schoorlse Klimduin naar boven ging.
Om te testen, te toetsen en een foto te schieten. Van de band waarin zwager Jan speelt.
En van de mensen die toen genoten. Daar. Aan de voet van dat Duin.

Waar de Schoorlse Meidenmarkt op tweede pinksterdag minder bezoekers trok.
Mooi zitten, slap lullen en bier drinken op het Schoorlse Klimduin.
“Lekker in het zonnetje een biertje drinken, met mensen praten die je al in geen tijden
meer gezien hebt en misschien wel een meisje scoren.”
Maar het hoofddoel ligt toch vooral op het eerste.
“We gaan zo ontzettend stront lazarus worden”, zingt een van de vrienden lachend.
Want ook daar kwamen ze voor: een plek om elkaar te ontmoeten.
“Je begint op je zestiende ergens hoog op het duin en na je 22ste zit je op het terras
aan de voet van datzelfde duin.
Alleen het bier op de duin is lauw en het bier op het terras is heerlijk koel.”

Zoals de dingen gaan zoals ze gaan.

20090604-1244065420N0106parkhof344

In welke toonaarden dan ook…