achterstallig dankzij spam

STILTE

in een
afscheid
zonder woorden
in een moment
dat vastligt,
ergens

in het niets.

Althans zo vergaat het mij momenteel. De verbinding verbroken en er is nergens sprake van een
getuut, tuut. Terwijl de tijd maar zonder enige concessie te doen doorraast. In een tempo dat er
niet omliegt: iedere keer weer doet de secondewijzer een aanval op de minutenwijzer.
En iedere keer weer opnieuw vertraagt de uurwijzer in dit gebeuren. Het is alsof de tijd een
nieuwe dimensie weet voor te stellen. Alsof het niets is wat mij bezighoudt, alsof het iets niet van
wijken weet. Een status quo maar dan van een totaal andere dimensie.
Zoals het klokje de stilte weet weg te tikken. Ik mijn oor te luisteren leg en mijn gram in de tijd
kwijtraak. Zoals ooit in maart. Toen er ook dat moment was waarop het een en het totale ander
plotsklaps verdween. Ik had nagelaten om al datgeen mij toen wist te inspireren en de plaatjes
die dit geheel mochten onderbouwen in het niet verdween. En stel JU nu eens voor dat…
Maar dat hoef ik mij niet voor te stellen. Want one.com geeft aan dat ik tijdelijk inactief ben.
En dat zien zij juist. Door die vooronderstelde tijd en de stilte die zich door dat verdwijnen van
wikswegen voordoet heeft het er alle schijn van dat er dan ook niets gebeurd.
En dat is helemaal niet waar!
Trudy vertoont activiteit. Slaat spijkers met koppen.
Maar dat is ook logisch: haar Rob is parketteur. Een woord wat om een rode streep vraagt,
een handigheidje van de spellingscontrole zoals dit fenomeen, niet gevraagd maar wel duidelijk
onder de oppervlakte aanwezig, niet eerder tot leven komt dan het moment waarop onbekend
dan wel een fout wordt geconstateerd. En van fouten leer JU. En fout gaat het.
Zoals nu, op ditzelfde moment.
Van het wereld web afgesneden. Omdat er ergens een boodschap van Tonson op het scherm komt.
De verbinding verbroken. Verwijder dit bericht en probeer het nog eens.
Wat dat betreft ben en blijf ik toch die digibeet: ik snap er geen hout van en wil dit denk ik ook
niet snappen. Onbegrijpelijk dat ik ooit tijdens de lerarenopleiding mij nog met deze materie
voor een studiepunt mocht bezig houden.
Maar dat kwam waarschijnlijk door het feit dat die docente toen al in een tijgerstreepje
probeerde onrust in de klas te gaan bewerkstelligen. Een klas vol dames en wat verdwaalde heren.
Desondanks en dankzij haar heb ik daar toch mijn machineschrijven weten te verdiepen.

Het niets. Het is ook niet niets wat daaronder valt. Het is zoiets als het zal wel en het zal wel niet.
Het is zo en gelijktijdig ook weer niet. Het heeft veel van de stilte die wij kwijt zijn geraakt.
Want waar is die stilte nog te vinden” Waar praten wij over als we het over stilte hebben.
Is dat het niet hoorbare” Is dat de suis die verdwijnt” Is dat de lucht die ijl wordt”
Het gekrakeel in mijn lichaam als ik opsta”
Het geroezemoes van een wind. En daarna dan weer die stilte.
Het gefladder van een twijgje wat kort daarvoor nog onbeweeglijk was. Het zuchten van een hart.
Vol of desnoods leeg van smart.
De twee minuten die door een minuut wordt achterhaald. Opdat wij stilstaan. Opdat wij denken.
Herdenken. En herinneren. Wat soms niet zozeer te herinneren valt. Omdat de tijd voor erosie zorgt.
Tijd slijt in stilte. En worden wij stiller in de stilte die ons te wachten staat. In dat andere moment:
het moment wat zich voordeed aan tafel. Toen. En de betekenis die daar later aan werd gehecht:
opdat wij denken. En daarna doen.
Ik deed vandaag het een en ander. Ik deed dit in stilte. Omdat het even anders loopt.
Maar mijn gedachten waren er; niemand vroeg mij echter iets en daardoor was ik stilte.

Stil maar, het komt heus wel goed!