Aan hen die achterblijven.

Aan hen die achterblijven.
Er is altijd wel weer een maandag. Een dag waarop het weekend vergleden is, de boel aan kant kan zijn en de week zijn opening kent. Of een afsluiting. Zoals vanavond. De keuzes die je maakt. Of keuzes die gemaakt zijn. Zonder enige last of ruggespraak. Zonder nader overleg. Zonder enig inzicht in de werkelijke situatie. Wel op eigen geleide. En daar kan het soms wat mis gaan.
Bijvoorbeeld door: het zelf mogen doen.
De verantwoordelijkheid te nemen.
De verantwoordelijkheid veilig te stellen.
De verantwoordelijkheid aan een ander te geven. Daar nog steeds verantwoordelijk voor te zijn.
Er verantwoordelijk voor zijn. Met alle plussen en ook minnen. Maar dan niet alleen op de min verantwoordelijkheid gewezen worden. Maar juist geattendeerd op de plus. Wat zijn mijn sterke punten” En welke sterke punten heb jij” Hoe kunnen wij een combi vormen” Hoe wordt 1 + 1 3″
Een goed mens. Een goede hulpverlener. Een goede pleeg.
Iemand met hart voor het vak. Iemand die handelt met hoofd, hart en handen. Die weet waar zij voor staat. Die weet tot hoever en in hoeverre verantwoordelijkheid reikt.
Dan de verkeerde dag treft. Of het verkeerde moment. Of met verkeerde mensen.
Het kan gaan verkeren. Tij zich tegen de stroom inkeert. De rechtse draai opeens van vorm gaat veranderen. De traagheid versnelt en de twijfel toeslaat. Opportunisme iets is wat niet altijd valt te ontkennen. En bezwaard voelen daar dan deel van uitmaakt.
Maar een ding blijft wel overeind: jouw mens zijn. Jouw kijk op zaken. Jouw handelen daaromtrent. Jouw inzicht. Jouw doorzicht. En het feit dat je wat voor de ander betekent.
Kunt betekenen. Kunt meedenken. Kunt meevoelen. Kunt zijn.
Juist met de ander die steun zo broodnodig heeft. De arm die zo ondersteunt. Het oor wat geleend wordt. De woorden voorzien van een juiste toon. En de wereld die iets anders kleurt. Het zonnestraaltje.
Of de engel. Al was het in een subtiele vorm van barmhartigheid. Geen roeping maar invulling van een beroep. Een beroep wat op je wordt gedaan. En waar je een antwoord op geeft.
Door jouw professionele menszijn. Omdat je wel wat weet, maar gelukkig niet alles.
Omdat je ook niet eens alles zou willen weten.
Omdat er nog zo veel te raden valt.
Omdat er zoveel te gissen is.

Omdat er vragen zijn die…

Omdat er geen antwoorden zijn…

Omdat er momenten zijn…

Omdat er delen zijn…

En daarom denk ik dat het goed is dat er andere momenten zijn die beter zijn…
Beter zijn dan jij en ik…
Beter zijn dan beter ooit kan worden…
Beter dan het ik!
Aan hen draag ik vandaag deze woorden op.
Als hart onder de riem.
Als steuntje in de rug.
Als overtuiging.
Als samenzijn.
Als levenszijn.
Als zijn.
Dag!