999 geen zin

Geen zin. Geen woord. Geen tijd. Geen gevoel. Geen stemming. Geen aandacht. Geen waardering. Geen gelijk. Geen ongelijk. Geen strijd. Geen betoog. Geen discussie. Geen spiegel. Geen stem. Geen mening. Geen vergelijk. Geen gezicht. Geen gehoor. Geen spel. Geen betekenis. Geen mond. Geen oog. Geen hand. Geen voet. Geen been. Geen hart. Geen deel. Geen leven. Geen dood. Geen onzin. Geen drukte. Geen leegte. Geen volte. Geen vinger. Geen haat. Geen liefde. Geen zin.


iGer.nl
Onzin”! Niet altijd als ik zo deze opsomming terug lees. Het is dan ook bijdrage 999 in de niet bijster succesvolle blog die als wikswegen op weg is om de 1000 te gaan behalen. 1000 momenten die er geenszins toe doen laat staan er ooit ergens toededen. En toch hoop ik er nog even mee door te kunnen gaan. Mijn eigen account waarmee ik met Twitter probeer de concurreren. Om mijn gedachten nog enigszins sturing te geven. Om mijn kijk op de wereld nog wat realistisch te houden. Of gewoon om mij te dwingen stil te staan bij mezelf. Waar het woord obsessief een ondergeschikte rol in speelt. Waarbij de buitenstaander daar andere gedachten aan kan gaan koppelen. Gelijk buitenstaanders wel vaker over andere gedachten kunnen beschikken. Ik mij daar niet altijd wat aan gelegen laat liggen. Het slechts een kwestie is om bij mezelf van mezelf versteld te staan. Dat nu ook niet bepaald vreemd is omdat ik iedere dag met mezelf wordt opgescheept. Dan maar moet zien wat ik daar van weet te maken. De zeilen geregeld bij moet zetten. Me minder druk hoef te maken omtrent gevoelens die doen denken aan een ‘burn- out.’ Ik ben nu eenmaal met pré-pensioen. En dat staat een burn-out in de zin van het woord niet toe. Hooguit ontdek ik dat de vlammen de laatste jaren wat minder hoog reiken. En dat de waakvlam veelal in een stand-by stand verkeert. Dat er nog sprake is van enig vuur. Maar dat de vlammen die mij ooit tot grote hoogte konden brengen slechts in mijn herinnering nog zichtbaar zijn. Het heeft te maken met de tijd. En de voortschrijdende ‘vergangenheit.’ Staat er best wel mooi. Een schoon woord om het verleden mee te omschrijven.


iGer.nl
Heb vandaag weer aan de monitor gelegen. Ben weer uitgelezen. Medtronic geeft aan hoe het van binnen met mij rijlt en zijlt. Want het is electronica die mij zichtbaar maakt op een scherm. En ik vind dat ik dit onderscheid kenbaar moet maken. Ieder ander vindt zich nu eenmaal in dat veronderstelde reilen en zeilen en ik moet toch weer zo nodig de golfjes onder mijn gebruik naar voren brengen. Ligt het een toch wat in het verlengde van het ander. En daarmee weet ik een zeker onderscheid te bestendigen.


iGer.nl
Neen, dan liever naar morgen. Een viering onder de noemer Agapé. Een woord uit het Grieks dat recht doet an de ander. Althans, dat is mijn vrije vertaling. Want het gaat niet om mij. Het gaat ook niet om jou. Het gaat meer om ons allen. Wat ons beweegt. Wat ons samenbrengt. Wat ons verbindt. Wat ons scheidt. Wat ons deelt. Wat ons verenigt. Wat ons verwoest. Wat ons vernietigt. Wat ons verloren laat gaan. Want verloren gaan ligt duidelijk in ons karma besloten. Het zijn ook nu weer de paradoxen waar ik me op richt. De Yin en de Yang die het leven met de dood verenigt. Het wit en het zwart waar ik de afgelopen 998 dagen geregeld ophef over heb proberen te maken. In een tijd dat Trudy mij zeer geregeld feed-back wist te geven. Ik te laf ben om de vraag naar het ontbreken van haar commentaren te stellen. De telefoon niet direct mijn handlanger is. En de tijd die tussen het ene moment en het andere moment, te lang verstreken is. De drempel daardoor nog hoger is gaan worden dan in het begin te veronderstellen was. Het veel weg heeft van de weg die Fritz Perls ooit heeft beschreven. ‘Ik ben ik en jij bent jij. Als we met elkaar op kunnen lopen is dat mooi meegenomen, indien niet is dat ook o ké.’ Een vrije interpretatie. Ook daar was/ben ik een ster in.


iGer.nl
En sterren mogen in de aankomende tijd gaan stralen. Mogelijk zal ik in diezelfde tijd ook weer wat meer gaan stralen. Al was het alleen maar om de zinnen die ik eerder naar voren heb gebracht van een andere kleur, van een andere zin te voorzien. Om mij, gelijk de Karl Friedrich Hieronymus Baron von Müchhausen, aan mijn eigen te korte haren het moeras uit te trekken. Of mij de wereld over te laten schieten op die kogel die door Dikke Bertha de loop heeft weten te verlaten. Een verhaal dat recht doet aan de loop der dingen. Waarbij ongekende zaken hun beslag weten te krijgen. En waar ieder rechtgeaard medemens wat nonchalant de schouders bij weet op te halen…