730 een klein feestje…

– Elektra en Oidiepoes, – zaterdag alweer, – erehaag, – Marlies verpleegkundige, – overwegingen, – af Gods beeld, – kleur het plaatje, -fantasie en lopen, -donderdag 19 februari, – ” zij geprezen, – De stad in, – retour op vrijdag, – en weer een week van het weesmeisje, – dinsdag 17 februari 1955, – maandag de zestiende, – de goede dingen, – keuzelen, – val en tino, ” doorgronde vergankelijkheid, – vrijdag 13/2 (1), – bericht van Pieter, – Corry’s dag, – verwittiging, – een engel vloog, – gewoonweg zondag, – wakwak / wakkwak, – stukken halen / stukken helen, – knespuiren o.i.d., – serene rust sirene, – shit
Waar dit op slaat”! Op een recent verleden. De maand februari gaf alle mogelijkheden aan en ik heb daar dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. En opeens”


iGer.nl
Was het gedaan met de pret en kondigt zich nu het andere tijdperk aan. Vol overtuiging stort ik mij weer op deze mogelijkheid waarbij ik mijn gram en grol aan de hele wereld zal verkondigen in de hoop te kunnen delen. Zal ik pogen om een moment van”
speelt zich twee jaar geleden af. Twee jaar geleden! 2 x 365 dagen geleden. 730 als je dit geheel bij elkaar optelt. En vandaag is het dan zo ver. De laatste dag van twee hele jaren. Morgen een eerste dag van een nieuw jaar. Het derde in successie. En het gebed dat ik heel zachtjes voor me uit prevel. ‘Vader, is het mij gegeven…’ En het antwoord: ‘dat weet ik wel, maar jij nog niet.’ Zodat ik toch weer in een bepaalde staat van het ongewisse kom te verkeren. Me dan maar ga bezighouden met de geschenken waar ik reeds twee dagen deelgenoot van ben. De zon die weet waar te schijnen. Op de koppen van de mens. Op de kop van een krokus. Op het kopje van een hyacint, die ampele pogingen onderneemt om een boom op te gaan zetten. Op het kopje wat blijft hangen. Een sneeuwklokje voor het gemak. Een kat die snode plannen ontwikkelt. Zich wentelt in de zon. Dit doet op wat verwarmde stenen. Een hond die zijn bot koestert. Een konijn wat door het gras heen doolt. En ik. Ik laat mij door dat zonlicht vangen. En denk aan niets. En dat valt heus niet mee! Ik denk aan iets. Ja, aan wat eigenlijk” Het bedenken van ooit die titels en daar dan weer een uitvloeisel van op ‘papier’ te zetten vraagt energie. Tomeloze energie. En ik neem er toch weer mijn gemak van. Loop wat. Fietsen wat. En komen automatisch weer in Bergen.


iGer.nl
Zeggen wat. Denken niet veel meer. Denken niet veel minder. Want de gedachten blijven vrij. Constant vrij. Tot. Een molen. Een foto. Een zoveelste foto. Niet die duizenden foto’s die Johan mij gisteravond liet zien. Van Grand Teton. De Rocky Mountains. Yellowstone park Van buffels, elanden, coyote’s en een squirrel. Van die bijzondere landschappen. Met geisers. Verkalkte bomen. En de kleuren. Regenbogen vallen daarbij in het niet. Het zijn dan ook bacteri”n die garant staan voor dat gamma. Het is de mens die verstilt. Opgaat in het landschap. En met al het menselijk kunnen verdwijnt in de onmetelijkheid van de natuur. Natuur met een eigen veerkracht. Natuur met onvermoede woede. Natuur die de mens dwingt bij zijn eigen nietigheid stil te staan. Natuur die op een ander moment vernietigt. Het buigen wat de mens moet doen. Het barsten… van de aarde. Het kopje wat door de aardkorst steekt. De lente die de wereld een ander aanzien geeft. De lieflijkheid voor een moment. En daarna weer die woede…


iGer.nl
Ik stond erbij en keek ernaar. Ik kwam en zag en ga. Ik kom en zie en ging. Twee woorden op een ander plek. Maar in dit tweetal ligt het wezen van de weg besloten. En ik besluit. Om toch maar mijn huidige weg te volgen. Zal om bevestiging blijven vragen. En verbaas me telkens weer.


iGer.nl
Over Marijke. Uit het gindse Belgi”. En moet tot mijn spijt bekennen dat ik geen beeld heb. Uit de jaren toen. De zestiger jaren. Wij woonden in de Willem Bartiusstraat. Zij in de Jan van Gooyenstraat. Vlak achter. Een vriendin van AnneMarijke. Waar ik, volgens haar zeggen, een oogje op haar had. En er een tientje opzette, wanneer zij verkering zou krijgen met de man waar zij reeds veertig jaren mee verkeert. Ik dat tientje, tot op heden, nog niet heb kunnen aanreiken. Overhandigen is een beter woord. Maar beide heeft zij vast meegenomen naar Belgi”. Dus dat zal wel goedkomen. Misschien ook niet. Zoals zij mij wist te vertellen dat mijn vader zijn goede eigenschappen aan mij heeft doen toekomen, indien hij sprak over ‘mijn zoon.’ Het ‘jouw zoon’ werd, indien het minder goede eigenschappen betrof. Die automatisch afkomstig waren van mijn moeder.
En ik bleef herhalen dat ik geen beeld bij haar heb. Ooit wel live beeld heb gehad. Maar dat beeld is verdwenen in de tijd. Als de beelden waarmee deze bijdrage gepaard gaan. De sluiers van mijn verleden. Maar ook dat schenkt mij vandaag voldoening. Dat allemaal in het besef dat die afgelopen twee jaar tot dit resultaat hebben geleid. Twee jaar. Van plussen en minnen. Van lieven en leden. Van heden naar verleden. En zo af en toe een stap in de toekomst. Eerst niet verder dan een dag, een week. Wat later werd dit een maand, twee, drie maanden. Een half jaar. Wat zomaar weer zou kunnen verdwijnen. Door aflatende techniek. Door onderwaterschermen die boven water komen. Maar door Richard hebben leren snuiven. De dingen zich voordoen zoals ze doen.
Of omdat de dingen niet altijd zijn zoals ze zich voordoen. Omdat dit inherent is. Inherent aan leven en beleven.
Levend beleven. Je daar bewust van bent. Wat zich zeker niet ieder moment zal voordoen. Meestal wanneer je in een hoekje zit. Gedwongen of gezocht. Je je even wenst terug te trekken en het gordijn zich achter je sluit. Je de rol van alledag achter je laat. En desnoods alle schellen vallen. Dat moment. Zo’n ik moment. Van Wik.
Wanneer je je wat af gaat vragen. Je stilstaat bij de plaats die je inneemt. En je de waarde van die plek weet aan te geven. Of juist niet. Je zaken neemt voor wat ze zijn. Je dingen ziet zoals ze zijn. Of juist weer niet. Het loslaten. Het vasthouden. Het geheugen wat je in de steek laat.
De interpretatie die zo onjuist is. Het allemaal zoveel anders is bedoeld. Jouw eerlijkheid. Jouw werkelijkheid. Jouw zijn.
Titels. Titels om een mogelijke inhoud te kunnen dekken. Zorgen. Zorgen om iets. Zorgeloos om niets. Wat staat er wel, wat staat er niet. Wat mist er nog in dit totaal. Valt er nog wel wat te missen. Of is gewicht alleen maar evenwicht”


iGer.nl
Ik weet het niet. Probeer mijn kop ook regelmatig leeg te spelen. Gelijk een spelend kind. Opgaat in ‘t spel. Mijn spel” Of het jouwe”!

KOPZORGEN

Vreest niet als GIJ

door gekte overmand,

in Uw rampspoed

aanklopt op de deur

die eeuwig voor U

gesloten blijft.

Vreest niet als GIJ

door rampspoed overmand,

kond doet van Uw gekte.

Niemand

zal Uw woorden horen

Uw gevoel begrijpen

slechts Gijzelve

zijt in staat

Uw gekte

het hoofd

te bieden.

Kun je nagaan hoe het zal zijn om weer eens gewoon te doen. Want ook dat kan ik niet laten!