65.000

Dichten is geen kunst, openen daarentegen vergt veel maar. Creativiteit bijvoorbeeld, compositie dan wel stijl om wat accenten naar voren te brengen. Een idee, een plan en de uitvoering, mensen bewust te maken van datgene wat ooit een verlichte geest naar voren heeft weten te brengen. Of naar voren heeft gebracht. Kennis, over twintig jaar, zal verdrongen worden door creativiteit, sociaal bezig zijn wordt verondersteld een andere poot in de toekomst te zullen zijn. Er is dus nog hoop voor de sociale kant van de mensheid, hoewel er op dit moment aan alle kanten van diezelfde sociale poot wordt gezaagd. Op jaarbasis komen 65.000 verwarde mensen in aanraking met hulpverleners, waarbij de waakzaamheid en veiligheidspoot een belangrijk deel voor zijn rekening neemt. Een verward iemand komt geboeid in een politiecel terecht, waarbij de andere hulpverleningsinstanties niet direct hun opwachting komen maken. Verwarring ontstaat wanneer er een diagnose dient et worden gesteld. Is een psychiater een persoon die hier een rol in kan gaan spelen, of is het wachten op een Officier van Justitie”! Dient er een Rechter-commissaris op te draven of is hier een taak weggelegd voor de Burgemeester van de desbetreffende stad. Dient een In Bewaring Stelling dan wel een voorlopige Rechterlijke Machtiging aangevraagd te worden, of zijn hier mogelijke andere procedures van toepassing. Is het aanvalsplan voor calamiteiten van toepassing of is er sprake van een tijdelijk ‘out of order’ zijn van de betrokkene. En de vraag: heeft hij of zij wel tijdig zijn of haar pillen geslikt of mogelijk heel andere pillen tot zich genomen”! Tenslotte zijn er ook pilletjes die een totaal andere roes kunnen opwekken…
zij gingen ooit de voordeur uit, hen werd veel sterkte gewenst op het voor hen liggende levenspad, ze raakten in eerste instantie goed onderweg, maar even later sloeg de angst weer toe. Ze droomden van een ideaal en vergisten zich in de hardheid van de werkelijkheid. Neen, de maatschappij zat bepaaldelijk niet op hen te wachten… een coach werd aangesteld en kreeg de beschikking over een I-pod. Men ging communiceren volgens de huidige trend en de betrokkenen lieten hun vingers over het touch-screen gaan. Zo af en toe was er sprake van een letterlijke communicatie, maar veelal liet de een de ander aan zijn of haar lot over. En onderwijl sloten de afdelingen onder de noemer dat een stuk eigen verantwoordelijkheid gekoppeld aan zelfbeschikking in de regel niet ‘zo gek nog was…’ En deze parodie op het leven is nog lang niet teneinde. Waar afdelingen tegen de vlakte gaan, waar de inrichtingen worden gesloten, verrijzen vergelijkbare afdelingen op een terrein dat zich tegenwoordig als een landgoed manifesteert. En de vraag doemt op: over zoveel jaar zullen de isoleers geen leven meer kennen, maar de vraag wat daarvoor in de plaats komt laat zich dit keer niet raden: een cel. Waar die cel komt te staan is mogelijk nog even duister als het licht dat de laatste zorgvrager bij zijn stap over de drempel naar de maatschappij heeft uitgedaan…